I know it's getting late but I feel I need, I need to explain...

Eίχα σκεφτεί πως θα ξεκινήσω το επόμενο post του blog, αλλά να σας πω την αλήθεια δεν έχω εδώ και κάμποσο καιρό καμία διάθεση να μπω στη διαδικασία να γράψω για την ομάδα, για μπάσκετ  ή οτιδήποτε μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα σχετικό με όλα αυτά. Παρά μόνο αν μου δωθεί το ερέθισμα απο τα δικά σας σχόλια. Ακόμα και στους αγώνες βαριέμαι να σχολιάσω. Οι σκέψεις μου τις τελευταίες εβδομάδες, ειδικά όταν μένω μόνος με τον εαυτό μου, "καταναλώνονται" κυρίως πάνω στις  διαπροσωπικές σχέσεις που έχω ή είχα με διάφορους ανθρώπους, αλλά και πάνω στο τι είναι αυτό που ονομάζω "ζωή μου".

 Έχω απογοητευτεί απο συμπεριφορές που έχω μπεί στη διαδικασία να παραβλέψω, γιατί όταν μένει κάτι μέσα σου άλυτο τίποτα δεν είναι όπως πριν δυστυχώς. Με ενοχλεί και με φθείρει όταν κάποιος που μπορεί να σέβομαι με βάζει σε μια διαδικασία να επιλέξω αν θα τον αγνοήσω και έτσι παράλληλα θα πέσει στα μάτια μου ή αν θα πρέπει στην προσπαθεία μου να διατηρήσω το πρότυπο της σχέσης που έχω στο μυαλό μου να του μιλήσω ξανά και ξανά, ενώ εκείνος δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Καταλήγω πάντα στο συμπέρασμα ότι χωρίς αμοιβαιότητα δεν προχωράει καμία σχέση, οπότε τελικά τον αγνοώ και επαναπροσδιορίζω τι σημαίνει για εμένα αυτός ο άνθρωπος. Τα πρότυπα στις σχέσεις δεν υπάρχουν, υπάρχει μόνο η ωμή πραγματικότητα. Αυτό είναι το σπουδαιότερο μάθημα που πήρα και δεν λυπάμαι το κόστος σε χρόνο και ψυχολογική φθορά, γιατί ήταν ένα πολύτιμο μάθημα.

Μου το επιβεβαίωσε άλλωστε και μια τυχαία συνάντηση που είχα πρόσφατα με έναν παλιό γνωστό με τον οποίο είχα ξεκόψει με δική μου πρωτοβουλιά. Καλό παιδί κατα βάθος, αλλά στο ολιγόωρο "reunion" μας πρόλαβε να μου δικαιώσει τον Αδόλφο Χίτλερ, ενώ η συμπαθής κατά τα άλλα συντροφός του μου είπε ότι το ολοκαύτωμα δεν έγινε ποτέ. Και απορείς μετά, "πότε έγινε όλο αυτό το κακό;". "Πότε ταυτίστηκες τόσο πολύ με κάτι ώστε ξέχασες ότι πάνω απο όλα είσαι άνθρωπος;". Υπάρχουν βέβαια και άλλοι που λένε ότι ο Χίτλερ άφησε στη μέση τη δουλειά, οπότε οι απόψεις διίστανται. Οι δικές μου προαναφερθείσες απορίες πάντως παραμένουν ίδιες σε όλες τις εκδοχές. Ούτε εβραίος είμαι, ούτε καν τους συμπαθώ ιδιαίτερα για να είμαι ειλικρινής. Θέλω να πιστεύω εξίσου όμως ότι δεν είμαι μισάνθρωπος και παραβιάζομαι εντελώς ψυχικά όταν κάποιος αρνείται εγκλήματα πολέμου, που αν μη τι άλλο είχαν θύματα και απο τη δική μας χώρα. Όχι ότι αυτό είναι το σημαντικό βέβαια, απλά σου δείχνει το μέγεθος της άρνησης που βρίσκεται κάποιος. Αυτόν τώρα εγώ τι να τον κάνω; Να τον κάνω παρέα; Να προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω πάνω στον παραλογισμό; Αύριο μπορεί να μην υπάρχω, έχω πολύ λίγο χρόνο για να έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου και ακόμα λιγότερο για να μπω στη διαδικασία τους. Λυπάμαι.

Ακραίο παράδειγμα το παραπάνω, άλλα δε με ενδιαφέρει απο ένα σημείο και ύστερα να προσπαθήσω να ενεργοποιήσω αυτούς που επαναλαμβάνουν τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς συστηματικά και δεν έχουν καν την ευαισθησία να παρατηρήσουν το γεγονός και έστω και εν μέρει να το αναγνωρίσουν. Για να το αλλάξουν δεν κάνω καν λόγο. Θα ήμουν υποκριτής αν έλεγα ότι έχω αλλάξει ό,τι στραβό έχω παρατηρήσει και αναγνωρίσει σε εμένα κατά καιρούς, επομένως δεν έχω την απαίτηση αυτή απο τους άλλους. Ακόμα και να το δουν πάντως θα ήταν ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Μερικοί δεν θα το κάνουν ποτέ όμως. Ακόμα και αν τους το φωνάζεις μέσα στα μούτρα και εσύ και η ίδια η ζωή. Θα βρίσκονται πάντα σε άρνηση. Κάποιους ελάχιστους απο αυτούς τους πονάω πολύ και εξαιτίας αυτού δεν μου είναι τόσο εύκολο να τους αγνοήσω. Στο τέλος όμως το μάθημα παραμένει το ίδιο, η ωμή πραγματικότητα σου δείχνει το δρόμο και σε κάνει να εγκαταλείπεις την προσπάθεια. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν απλά εγωιστικό. Δεν γίνεται κάποιος να σαμποτάρει κατ’ επανάληψη τη σχέση σας και να περιμένει να τον έχεις τοποθετημένο πάντα στην ίδια θέση μέσα σου. Καταργείται η ισοτιμία και μόνο κάποιος που δε σέβεται τον εαυτό του μπορεί να αποδεχτεί κάτι τέτοιο. Γιατί τότε δεν υπάρχει σχέση, αλλά εξάρτηση. 

Εχώ καταλάβει επίσης  πως ακόμη και άνθρωποι που με αγαπάνε πάρα πολύ (και το ξέρω καλά αυτό) σε δεδομένες χρονικές περιόδους έχουν υπονομεύσει τη ζωή μου γιατί δε μπορούσαν να ξεφύγουν απο τους προσωπικούς περιορισμούς τους. Δεν κατηγορώ κανέναν πια όμως και όλο αυτό το αναφέρω όχι για να εξυπηρετήσω το μαζοχισμό της αυτολύπησης. Πιο πολύ λυπάμαι για εκείνους που είχαν καλές προθέσεις, άλλα όχι τον κατάλληλο τρόπο. Κάποιους δεν τους κατάλαβα και εγώ πολλές φορές απο την πλευρά μου και τους αδίκησα. Προσπάθησα και προσπαθώ ακόμα να αποκαταστήσω τα λάθη μου. Όχι πάντα με επιτυχία. Είμαι και εγώ κάποιος με αρκετές ελλείψεις και αποτυχίες άλλωστε. Τριανταενός ετών αισίως, ανειδίκευτος και χωρίς να έχω καταφέρει μέχρι τώρα να είμαι δημιουργικός (όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι) και σε θέση να προσφέρω κάποια πράγματα σε ανθρώπους που αγαπάω, ενώ έχω την πρώτη ύλη για όλα αυτά. Είμαι ένα δυναμικό που πάει στράφι αν θέλετε. Κάποιος με αρκετά καλή αντίληψη και κάποια ταλέντα που μένουν (και πιθανότατα θα παραμείνουν) ακαλλιέργητα.

 Αυτά δεν τα γράφω για να με λυπηθείτε, ούτε λυπάμαι εγώ τον εαυτό μου επαναλαμβάνω. Εκτός κάποιων ελάχιστων περιπτώσεων που αφήνω το εγώ μου να με παρασύρει. Στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι τόσο σημαντικός ώστε να λυπάται τον εαυτό του. Είμαστε σημαντικοί μόνο στο βαθμό που επιτελούμε ένα σκοπό (με την πολύ χαλαρή έννοια της λέξης) ή βοηθάμε κάποιον άλλο.Τα γράφω για να γνωριστούμε ίσως καλύτερα, να πάρετε μια πιο ουσιαστική εικόνα για εμένα αν αυτό έχει κάποιο νόημα για εσάς. Που πιθανότατα δεν έχει και το καταλαβαίνω. Μπασκετικό είναι το blog άλλωστε. Έστω και ένας όμως να πάρει κάτι, έστω και ένας να προβληματιστεί και για την πάρτη του παίρνοντας μια επανατροφοδότηση απο αυτές τις αράδες, μπορεί κάτι να σημαίνει όλο αυτό. Στο βαθμό που είμαι ικανός να το κάνω βέβαια. Δεν ήμουν ποτέ καλός στην έκθεση. Είναι ένα κομάτι της προσωπικής μου αλήθειας όμως και νομίζω είναι σκόπιμο τελικά να το γράψω όπως και να έχει.

 Ποιά είναι τα πράγματα που μας απασχολούν στην καθημερινότητα μας εν τέλει; Όχι ιδεαλιστικά ή διαλεκτικά. Εκεί θα αρχίσουμε να χανόμαστε. Αληθινά τι μας απασχολεί; Θέλουμε φαγητό, στέγη, συντροφιά και έχουμε ανάγκη επιβεβαίωσης και πλήρωσης. Να νιώθουμε ότι μας αγαπάνε και ότι είμαστε κάποιοι. Αυτή είναι η βάση των πραγμάτων, πέρα απο ιδεολογίες και διάφορες άλλες αντιλήψεις που παρασιτούν στο κεφάλι μας. Μια βάση που απο μόνη της μπορεί να εκφραστεί σε υγιή πλαίσια. Η ζωή βέβαια είναι πιο δύσκολη και περίπλοκη απο όσο θα μπορούσε να είναι, και η υγεία σε όλα αυτά έχει χαθεί. Το φαγητό, η στέγη, η συντροφιά, η αγάπη, το τι είμαστε τελικά, όλα είναι ένας αγώνας. Ένας αγώνας που μας κρατάει μακριά απο το να δούμε. Να δούμε το οτιδήποτε χωρίς φίλτρα. Όταν βιαζόμαστε να πάμε στη δουλειά μπορούμε να δούμε ένα δέντρο; Να το δούμε για αυτό που είναι εννοώ. Όταν ζητιανεύουμε προσοχή και αποδοχή μπορούμε να δούμε την αγάπη; Σίγουρα βέβαια δίνουμε μια ερμηνεία για αυτή, στην οποία προσκολλούμαστε συχνά με πάθος. Και η οποία μάλλον δεν είναι καν δική μας. Είναι κατά βάση αποτέλεσμα ανακύκλωσης, γιατί είμαστε το προϊόν χίλιων δύο πραγμάτων που δεν έχουν να κάνουν με εμάς επι της ουσίας. 

Και όλα αυτά μπορούν να τελειώσουν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Μερικά δευτερόλεπτα είναι αρκετά. Και δεν έχουμε δεί τίποτα πραγματικά όταν έρχεται το τέλος. Έχουμε μόνο μερικές εκλάμψεις αλήθειας. Ο θάνατος για τους περισσότερους είναι ίσως το πιο αληθινό πράγμα που βιώνουν. Μοναχικό και συχνά τρομερά επίπονο. Σαν τη ζωή που φτιάξαμε για εμάς και τους επόμενους, αλλά αρνούμαστε να δούμε. Το matrix είναι αληθινό και διαλέγουμε το μπλε χάπι κάθε μέρα. Μέχρι να έρθει η ώρα να δικαιώσουμε τον συγγραφέα του fight club και να καταλήξουμε απλή οργανική ύλη. 

Δεν λυπάμαι τον εαυτό μου, ούτε καν ξέρω ποιός είμαι τελικά. Ξέρω μόνο ότι οι ενοχές και ο φόβος με έχουν αλλοιώσει και ότι δεν έχω άπειρο χρόνο. Στον λίγο που έχω όμως θα ήθελα να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που στοιχειωδώς με σέβονται και δε μου σπαν τα ούμπαλα κάθε τρείς και λίγο...

Απολογισμός, Σφαιρόπουλος και Τσαϊρέλης.

Ο πρώτος γύρος του top 16 τελείωσε και ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν μέχρι τώρα απολογισμό.

Κατά γενική ομολογία η ομάδα τα έχει πάει εξαιρετικά έχοντας κάνει μόνο μια ήττα και αυτή εκτός έδρας απέναντι στην Εφές, μια ήττα που θα μπορούσαμε να την πούμε και εντός προγράμματος. Ο τρόπος βέβαια  που ήρθε αυτή  προβλημάτισε αρκετά, αφού απο ένα σημείο και ύστερα η ομάδα αδυνατούσε να βρεί λύσεις στην άμυνα των τούρκων και πίσω έδειχνε ανήμπορη να περιορίσει το γρήγορο passing game τους και την επιθετική πολυφωνία με κύριους εκφραστες τους Ντρέηπερ, Ερτέλ και Κρίστιτς. Κοινώς έχασε με κατεβασμένα χέρια.

Στον αντίποδα η ομάδα έκανε και πολύ μεγάλες νίκες. Το διπλό απέναντι στη Φενέρ και η ευγενική χορηγία του πρώτου ευρωπαϊκου στραπάτσου της χρονιάς προς την ΤΣΣΚΑ είναι αποτελέσματα απο αυτά που στο τέλος της διαδρομής μπορούν να σου δώσουν το πλεονέκτημα έδρας. Επομένως και το πλεονέκτημα για τη Μαδρίτη. Πέρα απο αυτά, με τις λιγότερο ανταγωνιστικές (αν μπορούμε να το πούμε αυτό σε τέτοιο επίπεδο) ομάδες ο Ολυμπιακός έκανε επαγγελματικές νίκες και πήρε αυτό που ήθελε, είτε πιο εύκολα (βλέπε Μάλαγα, Αρμάνι), είτε πιο δύσκολα (βλέπε Νίζνι, Κούτσα).

Επομένως ολοφάνερα το πρόσημο είναι θετικό. Ο coach Σφαιρόπουλος έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αρκετά συμπαγές σύνολο, αμυντικά προσανατολισμένο κατα κύριο λόγο και φαίνεται να έχει επιστρέψει η ηρεμία και η ενότητα στην ομάδα, μετά τις πλείστες όσες τρικυμίες υπήρξαν επι εποχής Μπαρτζώκα, αλλά και κατά το διάστημα που ακολούθησε την παραιτησή του. Η ομάδα επιδεικνύει μεχρι στιγμής αρκετά καλό χαρακτήρα και σταθερότητα, χωρίς να είναι όλα της τα υλικά απο το πάνω ράφι. Αυτό σαφώς πιστώνεται στον coach που φαίνεται να έκανε μια στροφή στη λογική σε διάφορα επίπεδα. Μια λογική που έλλειψε πολύ τις προηγούμενες δύο σεζόν.

Έβαλε περισσότερους παίχτες στο rotation της ομάδας, δείχνοντας έμπρακτα ότι τους εμπιστεύεται. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε να κερδίσει παίχτες και να βάλει νέα γρανάζια στη μηχανή της ομάδας. Δεν αντιμετώπισε τους όποιους τραυματισμούς προέκυψαν και τα διαφαινόμενα κενά με βιασύνη και παίρνοντας άρον άρον όποιον αμερικάνο ήταν πρόχειρος. Περίμενε, και απο τη στιγμή που δε βρήκε κάτι πραγματικά καλό, στράφηκε σε μια απο τις πιο αξιόλογες περιπτώσεις ελλήνων ψηλών που ήταν δυνατόν να αποκτηθούν στην παρουσά φάση. Με αυτόν τον τρόπο δε χάλασε και τη συνοχή του roster του. Θα μιλήσω παρακάτω για αυτό. 

Επίσης ο coach Σφαιρόπουλος φαίνεται να βρήκε τον τρόπο να χειρίζεται σωστά ψυχολογικά όλους τους παίχτες του, πράγμα που είναι πολύ σημαντικό για να αποδώσει μια ομάδα αρμονικά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Σπανούλης που είναι πολύ πιο μυαλωμένος και αφοσιωμένος στην ομάδα. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια μοιάζει να χαίρεται πλέον πολύ περισσότερο τώρα να παίζει μπάσκετ στον Ολυμπιακό και να προσφέρει στην ομάδα με κάθε τρόπο.  Επιπλέον, χωρίς να έχω προφανώς τις ιδιαίτερες  τεχνικές γνώσεις που θα μου επέτρεπαν να τον κρίνω επαρκώς στο θέμα του κοουτσαρίσματος, ο νέος coach μου δίνει την εντύπωση ότι ξέρει καλύτερα τι θέλει και πως θα το πάρει απο τους παίχτες του. Εκτιμώ πάντα τον coach που δεν αναλώνεται στα time out σε γενικολογίες, αλλά πλην ελάχιστων γενικών παρατηρήσεων έχει συγκεκριμένες οδηγίες να δώσει στους παίχτες του. Αυτό το έχω δεί μέχρι τώρα στον Σφαιρόπουλο και με έχει ικανοποιήσει πολύ.

Το μόνο πράγμα που έχω να τον  “ψέξω “ είναι κάτι που στην αρχή φάνηκε να το αλλάζει και αυτό, αλλά όσο περνούσε ο καιρός αρχίσαμε να το βλέπουμε πάλι ολοένα και λιγότερο. Αυτό είναι η αποχαμαλοποίηση των ψηλών. Το να ταϊστούν στοχευμένα οι ψηλοί στο low post, καθώς και να μπούν στο παιχνίδι μας καταστάσεις απομόνωσης ώστε να ευνοηθεί κάτι τέτοιο. Να μην περιμένουμε δηλαδή μόνο αν θα βγεί κάνα pick n’ roll ή αν θα πάρουν κανένα επιθετικό τα πεντάρια μας. Οι ψηλοί που διαθέτουμε θα πεί κάποιος είναι κατα κύριο λόγο pick n’ roll ψηλοί, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι θα μπορούσε να πάρει περισσότερα απο αυτούς και με αυτόν τον τρόπο. Και ο Ντάνστον και ο Χάντερ έχουν δείξει κατα διαστήματα ότι μπορούν να ποστάρουν. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι πολύ πιο συνειδητά ενταγμένο αυτό το στοιχείο στην επιθετική λειτουργία μας. Αντίθετα, τώρα γίνεται συνήθως συμπτωματικά.

Η ομάδα καλό θα ήταν για τη νέα χρονιά να πάρει ένα κλασικό pivot όπως ο Παραχούσκι που ηταν ελεύθερος το καλοκαίρι, αλλα μερικοί ηγόραζαν αγρό και μας έλεγαν ότι το μοντέλο πλέον στους ψηλούς έχει αλλάξει. Να δούμε την εγρηγορσή μας αυτη τη φορά λοιπόν. Βέβαια αυτά δεν είναι ακόμα επι της παρούσης, οταν θα πλησιάζει ο καιρός θα έχουμε να λέμε. Ο Παραχούσκι ήταν δωράκι μια φορά πάντως, απο αυτά που δεν δίνονται κάθε χρόνο. Να δούμε αν θα υπάρξει φέτος κάτι ανάλογο.

Αλλά ας μη μιλάμε για αυτούς που μπορεί να έρθουν, άλλα για κάποιον που είναι ήδη εδώ τις τελευταίες μέρες.  Tο όνομα αυτού, Μιχάλης Τσαϊρέλης και αγωνίζεται στη θέση τέσσερα, αλλά και κατα συνθήκη σαν πεντάρι.

Μετρημένα κουκιά είναι τα πράγματα με αυτή την περίπτωση. Είναι ένας παίχτης ρακέτας, με καλό πόστ ρεπερτόριο, χωρίς να είναι όμως το θηρίο που θα σπρώξει συστηματικά μέσα στη ρακέτα για να πάρει αυτό που θέλει. Θα αποτελέσει σίγουρα μια extra επιλογή στο low post πάντως, πράγμα που το χρειαζόμαστε. Eπιπλέον θα δώσει λίγο ακόμα ύψος στην ομάδα, ενώ μπορεί να ακολουθήσει σε αρκετά καλό βαθμό την επιθετική άμυνα που παίζουμε. Δεν είναι stretch τεσσάρι, μιας που το τριποντό του παραμένει διαχρονικά μια περιστασιακή επιλογή, χωρίς τα ποσοστά του όμως να είναι απαγορευτικά ώστε να επιχειρήσει εννίοτε να απειλήσει απο τα 6,75μ.

Γενικά μιλάμε για ένα χρήσιμο παίχτη που καλύπτει κενά χωρίς να σε αλλάζει επίπεδο. Είναι στο χέρι του βέβαια να εξελιχθεί παίζοντας σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό και να δημιουργήσει μεγαλύτερο αντίκτυπο απο ό,τι αναμένουν οι περισσότεροι. Προσωπική εκτίμηση, μπορεί να το κάνει και με το παραπάνω.

Αυτά τα ολίγα (ή πολλά) λοιπόν και εις το επανιδείν...

Ένας ωραίος "αλήτης" και οι "μετά θάνατον" ξερόλες

Γειά σας ξανά και απο το επίσημο βήμα του blog.  Έχει περάσει κάμποσος καιρός απο την τελευταία ανάρτηση. Απο τη μια ήθελα όπως και να έχει να μείνει λίγο παραπάνω προς τιμήν του Ζάρκο, απο την άλλη φεύγοντας εκτός Αθηνών και έχοντας τραγικό ίντερνετ εκεί που ήμουν, οι συνθήκες δεν ευνοούσαν ούτως ή άλλως για να γράψω κάτι καινούριο. Εκεί έμαθα και για το θάνατο του Ρόυ και περίμενα υπομονετικά να γυρίσω πίσω για να μπώ και εγώ στον χορό των “νοσταλγών”.

Επειδή μου δόθηκε χρόνος όμως, όσο επεξεργαζόμουν το γεγονός στο μυαλό μου, το αρχικό συναίσθημα του "κρίμα ρε γαμώτο" και η αναπόληση των διαφόρων στιγμών που βλέπουμε και στα ρετρό βιντεάκια αντικαταστάθηκε με κάτι άλλο σταδιακά. Τι ήταν αυτό; Ήταν για μια ακόμη φορά ο στοχασμός πάνω στο τι είναι αυτό που μας κάνει πολλές φορές τόσο ευάλωτους σωματικά και ψυχολογικά ώστε να μη μπορούμε να ξεφύγουμε απο τις αδυναμίες και τα πάθη μας. Tι είναι αυτό που μας ωθεί σε διάφορα λούκια απο τα οποία δε μπορούμε να βγούμε όσο και αν προσπαθούμε, όσο και αν βλέπουμε ότι καταστρεφόμαστε. Και φίλοι μου είναι ένα τρομερά μεγάλο ζήτημα αν με ρωτάτε. 

Για τον αθλητή Τάρπλεϋ τι να γράψω που δεν έχει γραφτεί; Θα επαναλάβω και εγώ κάποια πράγματα που ίσως ήδη να ξέρετε. Ψέματα δεν θα πω πάντως, δεν ήταν ο αγαπημένος μου εκείνης της ομάδας. Ο Ζάρκο είχε αυτόν τον τίτλο όπως θα αντιληφθήκατε και απο το προηγούμενο ποστ. Ο Ρόυ όμως ήταν σίγουρα ο πιο ταλαντούχος. Μαζί με τον άλλο μεγάλο απόντα που άκουγε στο όνομα Αλφόνσο είναι μακράν οι δύο πιο χαρισματικοί παίχτες που φόρεσαν ποτέ την κόκκινη φανέλα. Απαράμιλλος  ριμπάουντερ, σκόρερ με πλήρες ρεπερτόριο, σέντερ με ευελιξία και πλαστικότητα που ομοιές τους δεν συναντάς συχνά ούτε σε γκάρντ και συν τοις άλλοις εξαιρετικός μπλοκέρ. Αυτά ισχύουν, δεν είναι φουσκωμένα λόγια προς τιμήν του εκλιπόντος πλέον Ρόυ Τάρπλεϋ. Εξάλλου αν ο Ρόυ δεν βασανιζόνταν απο τραυματισμούς και κυρίως εξαρτήσεις, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα άφηνε εποχή στο ΝΒΑ.

Στους καλύτερους ρούκι της παρθενικής του χρονιάς, καλύτερος έκτος παίχτης την αμέσως επόμενη. Την χρονιά αυτή επίσης βγήκε 3^ος ριμπάουντερ σε όλο το ΝΒΑ και έγινε ο πρώτος  παίχτης που μπήκε στη 10άδα των ριμπάουντερ προερχόμενος σταθερά απο τον πάγκο. Ο Ρόυ ανήκε πάντα στο ΝΒΑ. Τελειώνοντας τις τέσσερις απο τις έξι συνολικά σεζόν (οι μισές κουτσουρεμένες λόγω τραυματισμών και τιμωριών) που έπαιξε εκεί με double doubles σε πόντους και ριμπάουντ κατα μέσο όρο, προφανώς και ήταν γεννημένος για τον μαγικό κόσμο. Ένας παίχτης που μέχρι και σήμερα είναι ο κάτοχος αρκετών σημαντικών ρεκόρ στην ιστορία των Μάβερικς και συγκρίνονταν απο τους πάντες με τον Καρλ Μαλόουν δεν θα μπορούσε να ανήκει πουθενά αλλού. Η ευρώπη και η χώρα μας είχαν την τιμή να τον φιλοξενήσουν στα γηπεδά τους μόνο και μόνο γιατί ο Ρόυ είχε δαίμονες. Αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν “κλωτσάς” άλλωστε ξανά και ξανά μια τόσο υποσχόμενη καριέρα και συμβόλαια είκοσι εκατομυρίων δολαρίων αν δεν έχεις δαίμονες. Σε τελική ανάλυση δεν χάνεις τη ζωή σου στα πενήντα σου χρόνια απο καταχρήσεις αν δεν έχεις δαίμονες. Ο Ρόυ ήταν κατα γενική ομολογία όσων τον έζησαν ένας ευχάριστος και αξιαγάπητος άνθρωπος. Στα δικά μου μάτια ήταν πάντα ένας ωραίος “αλήτης”, ένας κουλ τύπος που δε χρειαζόταν να προσπαθήσει για αυτό. Απλά το είχε. Και όμως αυτός ο αξιαγάπητος άνθρωπος και κουλ τύπος δε μπόρεσε να βοηθήσει τον εαυτό του. 

Δεν ξέρω αν σας έτυχε ποτέ να θέλετε να στηρίξετε πολύ κάποιον που είναι σε μια άσχημη φάση άλλα αυτός να μην σας αφήνει κανένα περιθώριο για αυτό. Ή να προσπαθεί να πάρει βοήθεια, αλλα στο τέλος να υποκύπτει στις καταστάσεις που δημιούργησε ή δημιούργησαν άλλοι για εκείνον. Δεν ξέρω ακόμα αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτή τη περιγραφή. Αν όχι τώρα, σε κάποια περίοδο της ζωής σας. Το όλο θέμα με έχει απασχολήσει πάρα πολύ και ο θάνατος του Ρόυ απλά το ξαναέφερε στην επιφάνεια.

Δε μου γουστάρει να διαβάζω υψηλή κριτική για το τι θα έπρεπε να κάνει κάποιος σε τέτοιες περιπτώσεις ή πόσο ανόητος υπήρξε που τα πέταξε όλα. Δε μου γουστάρει γιατι ξέρω ότι αυτοί που λένε και γράφουν αυτά τα πράγματα μετά το θανατό σου είναι εκείνοι που με την ίδια έλλειψη ευαισθησίας θα προσπαθήσουν να σε “βοηθήσουν” όταν βρίσκεσαι ακόμα εδώ.
Αυτοί που δε θα προσεγγίσουν ποτέ το προβλημά σου ερχόμενοι στη δική σου θέση, αλλά προσπαθώντας να σε εντάξουν στην δική τους πραγματικότητα. Ερμηνεύοντας οι ίδιοι την εγωκεντρική τους στάση σαν ενδιαφέρον, οταν το μόνο που θέλουν είναι να λάβουν επιβεβαίωση της δικής τους κοσμοθεωρίας. Δεν μιλάω για τέτοια υποστήριξη εγώ.

Ένα βασικό που νομίζω πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι αν κάποιος πραγματικά μπορούσε πάντα να κάνει μια θετική αλλαγή στη ζωή του, το πιο πιθανό είναι ότι θα την έκανε. Η ατάκα “στο χέρι σου είναι” μπορεί να έχει κάποια βάση, αλλά δεν είναι κοινός τόπος για όλους. Υπάρχουν μερικοί που χρειάζονται πολλή περισσότερη βοήθεια απο αυτό. Απο τσιτάτα και γενικότερη ηθική κατήχηση δηλαδή. Και για να μπορέσεις να τους τη δώσεις πρέπει να κάνεις προσωπικές υπερβάσεις. Δύσκολα πράγματα και για εσένα συνεπώς. Είναι άραγε πάντα “στο χέρι σου” όσο εύκολα νομίζεις ότι είναι στο χέρι του άλλου; Δεν ξέρω αν ο Ρόυ είχε κάτι τέτοιο στη ζωή του. Πιθανολογώ πως ναι γιατί αδυνατώ να πιστέψω οτι δεν υπήρχαν άνθρωποι που τον αγαπούσαν ουσιαστικά. Προφανώς δεν έφτασε για τη δική του περίπτωση και είναι λυπηρό, όμως είναι και κάτι αρκετά συχνό απο την άλλη. 

Αυτός ο άγνωστος χι που κάνει κάποιους σε οριακές στιγμές της ζωής τους να αλλάζουν μυαλό και συνήθειες, να δέχονται τη βοηθειά των άλλων και εν τέλει να επιβιώνουν παραμένει ακόμα μυστήριο. Έχει υπαρξιακές προεκτάσεις και είναι μεγάλη κουβέντα. Κανείς δεν τον έχει ανακαλύψει ακόμα και πιστέψτε με έχουν ασχοληθεί αρκετοί επιστήμονες με αυτό. Βιολόγοι, ψυχίατροι και άλλοι πολλοί. Μόνο οι ηθικολόγοι της κακιάς ώρας διατείνονται ότι τον έχουν στο τσεπάκι τους και τον παρουσιάζουν ως το πιο εύκολο πράγμα να κατακτήσει κάποιος. Μέχρι να έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους...

Για να μην νικήσουν λοιπόν αυτοί που χαρακτηρίζουν εν προκειμένω τον Ρόυ, άλλα και τον κάθε Ρόυ, σαν παράδειγμα προς αποφυγή (λες και αν πραγματικά μπορούσε να κάνει αλλιώς θα διάλεγε να “φύγει” τόσο νωρίς) ας μην μείνουμε μόνο στο λυπηρό του χαμού του. Ας αποτελέσει αυτός μια αφορμή για να δούμε πόσος πόνος και αδιέξοδο υπάρχει γύρω μας. Στον διπλανό μας που πολλές φορές τον αντιμετωπίζουμε ως δεδομένο. Μάγκες είναι απίστευτο το πόσο εφήμεροι είμαστε. Ας γίνουμε λίγο πιο ευαίσθητοι σε έναν κόσμο που η αναισθησία έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που κάποιοι δίνουν όπλα σε μικρά παιδιά να εκτελούν εν ψυχρώ ανθρώπους.

Νομίζω ότι και ο ίδιος ο Ρόυ σαν βασανισμένος αλλά και ωραίος “αλήτης” που ήταν, θα προτιμούσε πολύ περισσότερο ο θανατός του να έχει έναν τέτοιο αντίκτυπο στους άλλους, παρά να μνημονεύεται σαν κάποιος που δεν έγινε ποτέ αυτό που θα μπορούσε βρίσκοντας ένα άδοξο τέλος.

Είμαι σίγουρος πάντως πως ούτως ή άλλως έζησε πολύ πιό αληθινά τη ζωή του απο τη συντριπτική πλειοψηφία των απανταχού ξερόλων και αυτό είναι που μετράει. Η ποιότητα, όχι η ποσότητα. Άλλωστε κανείς δεν ζεί για πάντα...

Υγ. Οι αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ...

O Zάρκο, το Τελ Αβίβ και η αγάπη που δε θα πεθάνει ποτέ...

Η σεζόν 1991-1992 ηταν αυτή που έμελε να αλλάξει για πάντα τον μπασκετικό Ολυμπιακό σαν μέγεθος. Ήταν η χρονιά που στην ομάδα ήρθε ο Γιάννης Ιωαννίδης και έφερε μαζί του και το διαχρονικό μπασκετικό μου είδωλο, τον Ζάρκο Πάσπαλι. Την πρώτη μου αγάπη όπως λέει και η λεζάντα της σχετικής φωτό στο πλαίσιο του blog. Και παντοτινή θα συμπληρώσω κάνοντας αναφορά και στη πασίγνωστη διαφήμηση της lacta που συνδέθηκε για πολλά (και καλά) χρόνια με την ομάδα.

Για τον Ζάρκο έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορα απο διάφορους. Κυρίως απο αυτούς που δε πρόλαβαν τον Ζάρκο, δε τον θυμούνται παρα μόνο αχνά ή που απλά δε θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν το μπασκετικό μεγαλείο ακόμα και αν αυτό τους τράβαγε σφαλιάρα μέσα στα μούτρα. “Ο Πάσπαλι πήγε στο βάζελο”, “ο Πάσπαλι έχασε τη βολή στο Τελ Αβίβ”, “ο Πάσπαλι  πάτησε τη γραμμή με τη Λιμόζ και χάσαμε το Final 4 της Αθήνας”. Για αυτούς τους ανθρώπους ο Ζάρκο είναι απλά ο Πάσπαλι. Για όσους ξέρουν και θυμούνται ο Ζάρκο θα είναι πάντα ο Ζάρκο. 

Αν ο Ζάρκο δεν υπήρχε, αυτή η ομάδα πιθανότατα θα αργούσε πολύ περισσότερο να πάρει το πρώτο της πρωτάθλημα, αυτο που αποτέλεσε την αρχή ενός σερί πέντε πρωταθλημάτων που έκλεισε με το πιο πανηγυρικό τρόπο το 1997 (δυστυχώς απουσία του Ζάρκο). Αν δεν υπήρχε αυτός, ένας απο τους πολύ μεγάλους της τρομακτικής τότε Γιουγκοσλαβίας, ο Ολυμπιακός ίσως να μην έφτανε ποτέ στο πρώτο final 4 και ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας του. Έναν τελικό που ακόμα και σήμερα παραμένει ίσως η μεγαλύτερη πληγή των παιδικών μου αναμνήσεων. Γιατί η ομάδα της σεζόν 1993-94 ήταν, για όσους ζήσαν το κλίμα της εποχής, ένας χείμαρος ψυχικής ανάτασης για τους οπαδούς της. Εντυπωσιακά κυρίαρχη στους περισσότερους ευρωπαϊκούς της αγώνες, ώστε απο ένα σημείο και ύστερα λογίζοταν δικαίως ως το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Το Σ.Ε.Φ ήταν ασφυκτικά γεμάτο σχεδόν σε κάθε παιχνίδι.

Ποιός ήτανε μπροστάρης σε αυτή την ομάδα? Μα πάντα ο Ζάρκο που παρ’όλο που είχε χάσει αρκετά για κάποιο λόγο την ευχέρια που διέθετε στο σούτ, μπορούσε ακόμα να κατεβάζει ταρίφες επιθετικά παίζοντας πιο συχνά κοντά στο καλάθι και τρέχοντας πάντα σε καταστάσεις αιφνιδιασμού. Ο Ζάρκο στο ζενίθ του ηταν ο παίχτης που μπορούσε να σκοράρει με οποιοδήποτε τρόπο. Τριάρι που έπαιζε άνετα και σαν τεσσάρι, μιας που μπορούσε να δώσει μάχες μέσα στο ζωγραφιστό και να τις κερδίσει εμφατικά μάλιστα. Το στυλ του δεν ήταν ποτέ ντελικάτο, αλλα είχε μια πρωτόγονη ομορφιά και συνάμα σιγουριά  που πιστεύω πήγαζε απο ένα υπόβαθρο ατελείωτων ωρών μπάσκετ απο τα ανοιχτά γήπεδα της  Ποντγκόριτσα, την Μπουντούσνοστ, την Παρτιζάν, την εθνική Γιουγκοσλαβίας μέχρι και το ΝΒΑ σε μια εποχή που το παιχνίδι ήταν ακόμα πολύ πιο fundamental απο ο,τι σήμερα. Ο Ζάρκο ήξερε τα βασικά όσο λίγοι και είχε το δικό του ιδιαίτερο τρόπο να το αποδεικνύει. 

Η κατάρα του Ζάρκο ήταν ότι ήταν ότι πάντα υπήρξε άνθρωπος των παθών. Το κάπνισμα και οι κακές διατροφικές συνήθειες του στέρησαν μια καριέρα για λογαριασμό των Spurs στο ΝΒΑ. Κάπως έτσι στερήθηκε και την ευρωπαϊκή καταξίωση σε συλλογικό επίπεδο με τον Ολυμπιακό. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι συνέβη με το Ζάρκο εκείνη τη χρονιά και απο εκεί που είχε ρεκόρ περισσότερων εύστοχων βολών σε ένα μάτς (23/23) έφτασε στο σημείο να εκτελεί βολές εντελώς αλλόκοτα και να γίνεται ο μοιραίος του τελικού το 1994. Σε ένα παιχνίδι βέβαια που δε το έχασε μόνος του ο Ζάρκο, άλλα όλοι μαζί και πρώτος απο όλους ο Ιωαννίδης που δε μπόρεσε με μια εμφανώς ανώτερη ομάδα να βρεί τις απαντήσεις στα προβλήματα που του έβαλε ο Ομπράντοβιτς.

Ο Ολυμπιακός αυτός (για αρκετούς η καλύτερη ομάδα που είχαμε ποτέ) έζησε, έλαμψε και αυτοκαταστράφηκε λίγο πριν την απόλυτη δικαίωση ακριβώς όπως ο φυσικός του ηγέτης.  Ένα απίστευτο δυναμικό που λίγο πριν εκπληρωθεί πλήρως, ξεφούσκωσε με τον πιο τραγικό τρόπο. Και μείναμε όλοι σαστισμένοι και αμίλητοι. Την έκσταση του νικηφόρου ημιτελικού απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο, που είχε έρθει σαν επιστέγασμα μιας συγκλονιστικής πορείας, διαδέχτηκε το απόλυτο κενό. Πολλοί λένε ότι τους τρέλανε στο άγχος ο Ιωαννίδης, άλλοι λένε για το σκηνικό της εξαφάνισης του Τάρπλεϋ μια μέρα πριν τον τελικό και για το ψυχολογικό άδειασμα μετά τον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό. Ακόμα και για την απουσία του Τάρλατς λόγω τραυματισμού για το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς με αποτέλεσμα να μην είναι ο πραγματικός Τάρλατς στο Τελ Αβίβ.  Όλα αυτά ισχύουν, αλλα και πάλι το γεγονός παραμένει, ο Ολυμπιακός ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα. Τόσο καλύτερη που για κάποιο λόγο θεωρώ ότι η μοίρα ήθελε επίτηδες να γραφτεί μια απο τις πιο “τραγικές” αθλητικές ιστορίες ζηλεύοντας ίσως κάποιον απο τους αρχαίους τραγωδούς.

Η κάθαρση για αυτό το “κρίμα” ήρθε πολλά χρόνια αργότερα με το έπος της Κωνσταντινούπολης, αλλά και πάλι ο Ολυμπιακός του Ζάρκο και του Τελ Αβίβ δε πρόκειται να σβήσει απο τη μνήμη όσων τα έζησαν απο πρώτο χέρι. Ο Ζάρκο εκείνη τη χρονιά έφυγε απο τον Ολυμπιακό νταμπλούχος με συνολικό απολογισμό δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελο Ελλάδας σε τρείς σεζόν. Πήγε στον Παναθηναικό και προκάλεσε την απογοήτευση, την αποδοκιμασία και μετά απο μια πρόκληση και την οργή πολλών ολυμπιακών. Η αποψή μου; Αδιάφορο. Οι μεγάλες αγάπες εγείρουν πάντα και μεγάλα πάθη, ειδικά όταν δεν τελειώνουν με πλήρη αμοιβαιότητα. Ο Ζάρκο ήθελε να συνεχίσει στον Ολυμπιακό όπως δήλωσε και πριν κάποια χρόνια σε μια συνέντευξη. Το τι στράβωσε δεν το ξέρω, αλλα η ιστορία αυτής της “αγάπης” και το πόσα κέρδισαν και οι δύο πλευρές δεν αναιρείται με μια “απιστία”, ούτε επειδή χώρισαν οριστικά οι δρόμοι.

Για όσους δε το έζησαν δε θα καταλάβουν ποτέ ότι ο Ολυμπιακός αυτά τα τρία χρόνια ήταν στη κυριολεξία ο Ζάρκο και ο Ζάρκο ήταν ο Ολυμπιακός.  Ένα σώμα. Και για αυτο αγαπήθηκε όσο λίγοι, παρά τα πάθη και τα μοιραία λάθη του. Παρά ακόμη και απο το "πράσινο" περασμά του. Μήπως αυτή η ομάδα ακόμα και τώρα δεν έχει κάτι απο Ζάρκο; Πόσα λάθη και πόση αυτοκαταστροφή έχουμε δεί όταν όλα έδειχναν τόσο θετικά; Όταν όλες οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές και οι δυνατότητες τόσες πολλές; Αλλά μάλλον έτσι μάθαμε να γουστάρουμε, βασανίζοντας τον εαυτό μας και περιμένοντας πάλι τη στιγμή που θα αποδείξουμε ότι το μέταλλο και η καρδιά του πρωταθλητή είναι ακόμα εδώ.  Όπως τότε.

Ζάρκο θα είσαι πάντα ένας απο τους ηρωές μου με τον ίδιο τρόπο που ήσουν όταν δέκα χρονών τσογλανάκι στόλιζα ερυθρόλευκα κασκόλ τη μπαουλοτηλεόραση που είχαμε περιμένοντας να δώ άλλη μια σου παράσταση...

 

                                                                                                                                                          Τίτλοι με την Εθνική

• 1987 Χάλκινο μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Αθήνα)
• 1988 Αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο (Σεούλ)
• 1989 Χρυσό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Ζάγκρεμπ)
• 1990 Χρυσό μετάλλιο Μουντομπάσκετ (Μπουένος Άιρες)
• 1991 Χρυσό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Ρώμη)
• 1995 Χρυσό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Αθήνα)
• 1996 Αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο (Ατλάντα)

Συλλογικοί τίτλοι

• 1986-87 Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας - Παρτιζάν
• 1988-89 Κύπελλο Κόρατς - Παρτιζάν
• 1988-89 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας - Παρτιζάν
• 1992-93 Πρωτάθλημα Ελλάδας - Ολυμπιακός
• 1993-94 Πρωτάθλημα Ελλάδας - Ολυμπιακός
• 1993-94 Κύπελλο Ελλάδας - Ολυμπιακός
• 1996-97 Πρωτάθλημα Γαλλίας - Ρασίνγκ Παρί
• 1997-98 Κύπελλο Ελλάδας - Άρης

 Ατομικές διακρίσεις

• Πρώτος σκόρερ του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος 1990-1991
• Πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος 1991-1992
• MVP του Final-4 της Ευρωλίγκα 1994