Πάμε για άλλα...

 Η ομάδα δεν τα κατάφερε και το πιο μεγάλο "γαμώτο" απο όλα είναι ότι εκεί που έφτασε και με σύμμαχο τον χαρακτήρα που έδειξε μέσα στη χρονιά σε διάφορα σημαντικά ματς, μπορούσε να το πάρει. Η Ρεάλ σίγουρα ήταν το φαβορί, αλλά δεν ήταν ανίκητη. Το παιχνίδι χάθηκε για διάφορους λόγους που αυτή τη στιγμή, τόσες μέρες μετά τον τελικό δεν έχει νόημα να αναλωθούμε ιδιαίτερα.

Θες οι χαμένες βολές, θες το χαλάρωμα της άμυνας και οι διστακτικές αλλαγές στα μαρκαρίσματα στις φάσεις που ο Κάρολ έβαλε τα μεγάλα σουτ, θες οι Νοτσιόνι-Ματσιούλις που, αν και ρολίστες στη Ρεάλ, βγήκαν μπροστά και έκαναν τη διαφορά όταν χρειάστηκε, τη στιγμή που, πλην Λοτζέσκυ, κανένας απο τους δικούς μας ξένους/κοινοτικούς δεν έκανε κάτι ξεχωριστό, θες ότι δεν μπήκαν κάποια ελεύθερα σουτ που ίσως μας κράταγαν μέσα στο ματς, θες ότι γενικά μάλλον δεν ήμασταν ψυχολογικά έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις δυσκολίες ενος τέτοιου παιχνιδιού και απο ένα σημείο και ύστερα αφήσαμε ό,τι γίνεται μέσα στο παρκέ να επηρεάζει την αποδοσή μας, οτιδήποτε απο όλα αυτά και να πεί κανείς μέσα θα είναι. Και πιθανότατα υπάρχουν και άλλα που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, είτε σε πιο τεχνικό επίπεδο (για τους επαΐοντες), είτε σε πιο επιφανειακή ανάγνωση.

Παρ' όλα αυτά όσο πίκρα και να είναι ένας χαμένος τελικός, πρέπει να τοποθετήσουμε το πράγμα στις πραγματικές του διαστάσεις και να το δούμε υπο το σωστό πρίσμα. Μιλάμε για μια ομάδα η οποία με ενα ρόστερ σαφώς κατώτερο των περισσότερων πρωτοκλασάτων ανταγωνιστών της, κατάφερε μέσα στη χρονιά να κοντράρει τους πάντες στα ίσα, να παίξει όμορφο μπάσκετ σε αρκετά παιχνίδια και να φτάσει μέχρι τον τελικό αφήνοντας πίσω της ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα και η ΤΣΣΚΑ, που με την αποδοσή τους ανα διαστήματα θεωρήθηκαν ως μεγάλα φαβορί, όχι μόνο απο τους απλούς φίλους της διοργάνωσης, αλλά και απο επαγγελματίες προπονητές. Θυμάμαι μάλιστα και ένα σχετικό άρθρο που είχε ποστάρει ο Μήτσος εδώ πέρα.

Ας σκεφτούμε πως μια ομάδα που έχει έξι ξένους/κοινοτικούς αμιγώς ρολίστες, πράγμα που σημαίνει ότι η καλή απόδοση του καθενός, πόσο μάλλον αρκετών εξ αυτών ταυτόχρονα, είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα μέρας και συνεπώς τύχης, ήταν εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολο να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου. Γιατί ναι μεν το μπασκετ είναι ομάδικο άθλημα, ναι μεν 9 στις 10 φορές μια καλοδουλεμένη ομάδα νικάει τις δυνατές μονάδες, αλλά απο την άλλη τι γίνεται όταν έχεις απεναντί σου μια ομάδα που και καλοδουλεμένη είναι και έχει και ανώτερες μονάδες σε σύγκριση με εσένα; Πολύ απλά οι πιθανότητες πολώνονται υπερ του αντίπαλου. Αντικειμενικά λοιπόν ο Ολυμπιακός με το ρόστερ που είχε μπορούσε να θεωρεί ξεκάθαρα εφικτό στόχο την οχτάδα. Προσοχή, λέω ξεκάθαρα εφικτό στόχο, δε λέω δεδομένο στόχο. Γιατί ποιός βρίσκει εντελώς εκτός λογικής να μέναμε πέμπτοι στον ομιλό μας στο τοπ 16; Η Εφές τελευταία αγωνιστική τα κατάφερε. Η Εφές που σημειωτέον έβαλε δύσκολα στη Ρεάλ στα play-off, δεν μιλάμε για καμία ομαδούλα.

Επομένως το να φτάσουμε στην οχτάδα δεν ήταν καθόλου δεδομένο. Διότι φτάσαμε εκεί με ξένους που τολμώ να πω ότι συνολικά είναι στο επίπεδο των ξένων της Μάλαγα και ίσως και κατώτεροι. Και φτάσαμε και εύκολα μάλιστα. Αυτό οφείλεται στο ότι η ομάδα ήταν δεμένη, είχε χαρακτήρα και υπήρχε και ένας πολύ καλός ελληνικός κορμός. Όταν λοιπόν μια ομάδα που δεν θα πρέπει καν να θεωρείται σίγουρο ότι θα μπεί στα play-off φτάνει ως τον τελικό, θα πρέπει να σκεφτόμαστε ότι εκ των πραγμάτων έχει ήδη κάνει τεράστια υπέρβαση και έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε να φτάσει. Ακόμα και αν αυτό είναι ενας τελικός που είσαι τόσο κοντά στην πηγή. Μπορούσαμε να πιούμε νερό; Μπορούσαμε, αλλά μέχρι εκεί αντέξαμε για φέτος. Βρήκαμε στον τελικό μια πιο ποιοτική ομάδα, που έπαιζε σπίτι της μετά απο δύο σερί στραπάτσα και που είχε πλέον χαρακτήρα και δύναμη να αντιπαρατάξει στα δύσκολα. Χάσαμε, σφίγγουμε τα δόντια και πάμε για άλλα λοιπόν.

Τα οποία άλλα κρίνουν εν πολλοίς αν η χρονιά θεωρηθεί επιτυχημένη. Θα πει κάποιος έφτασες τελικό ευρωλίγκας και δεν θεωρείς επιτυχημένη τη χρονιά; Προφανώς και όχι θα απαντήσω εγώ. Διοτί ο βασικός μας στόχος, ο στόχος που είναι ξεκάθαρα εφικτός, είναι το ελληνικό πρωτάθλημα. Η πορεία μας στην ευρωλίγκα ήταν το μπόνους αν θέλετε. Στο τέλος της χρονιάς ο απολογισμός για ομάδες πρωταθλητισμού σαν τον Ολυμπιακό γίνεται σε τρόπαια. Οπότε αν ο αριθμητής στο κλάσμα είναι μηδέν, μηδενικό θα είναι και το αποτέλεσμα. Αν είχαμε πάρει την ευρωλίγκα θα μιλούσαμε σε άλλη βάση, αλλά αυτό δυστυχώς δεν έγινε.

Η ομάδα λοιπόν οφείλει να είναι σοβαρή και πλήρως προετοιμασμένη σε αγωνιστικό και ψυχολογικό επίπεδο να κατακτήσει τον τίτλο. Ο οποίος φέτος μπορεί να φαντάζει εύκολη αποστολή αν αναλογιστούμε τα προβλήματα τραυματισμών και την διατάραξη της χημείας του "αιώνιου αντιπάλου" με το θέμα Γκιστ, αλλά η απαντησή μου σε όλα αυτά είναι ότι μια ομάδα που τα τελευταία 17 χρόνια έχει πάρει μόλις ένα πρωτάθλημα και φέρει το όνομα Ολυμπιακός δεν δικαιούται να επαναπαύεται απέναντι στον Παναθηναϊκό των 15 πρωταθλημάτων τα τελευταία 17 χρόνια. Όσο κακός αγωνιστικά και προβληματικός να φαντάζει αυτός.

Όσες φορές χαλαρώσαμε και θεωρήσαμε δεδομένο το πρωτάθλημα, μας τιμώρησαν. Κάποιες φορές και με διαιτητική εύνοια, αλλά για εμένα η μοναδική προφανής αλλοίωση αποτελέσματος και επομένως πιθανά και πρωταθλήματος έχει γίνει στον τρίτο τελικό του 2011, όπου για κάμποσα λεπτά καταργήθηκε το μπάσκετ. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, πρώτα εμείς αγωνιστικά δεν ήμασταν αυτοί που έπρεπε, οπότε το να μιλάμε διαχρονικά για διαιτησία περισσότερο κακό, παρα καλό κάνει. Και για να προλάβω κάποιους, το non-call ήταν μια αδικία απεναντί μας, αλλα δεν αποτέλεσε μέρος ενός ξεκάθαρου μοτίβου που φανέρωνε πρόθεση να αδικηθεί ο Ολυμπιακός. Το παιχνίδι θα μπορούσαμε εύκολα να το είχαμε πάρει.

Όλη αυτή η μίνι αναδρομή για να προλάβω τις δικαιολογίες που αραδιάζονται κάθε φορά που η ομάδα εμφανίζει τις γνωστές παιδικές ασθένειες απέναντι στον Παναθηναϊκό. Δικαιολογίες που δυστυχώς ακούμε ακόμα και απο τους ίδιους τους Αγγελόπουλους κατα καιρούς, οι οποίοι βέβαια σε ματς που αδικούμαστε αλλά τα παίρνουμε, με ένα μαγικό τρόπο ξεχνάνε τη διαιτησία. Αντίθετα αν χάσουμε, κάθε διαιτητικό λάθος που μπορεί να έχει γίνει εναντίον μας γιγαντώνεται και υπάρχει για αυτούς φανερή πρόθεση να μας αδικήσουν. Προσωπική άποψη, όλα αυτά τα χρόνια ο Παναθηναϊκός παίρνει στις περισσότερες των περιπτώσεων τα διαιτητικά "κουκούτσια", κάποιες λίγες φορές υπέρ το δέον η αλήθεια είναι. Όμως αν θέλουμε να μην εθελοτυφλούμε, πρέπει να παραδεχτούμε ότι τις περισσότερες φορές επίσης ήταν και η καλύτερη ομάδα και ότι απο την πλευρά μας δεν εκμεταλευτήκαμε με τον ιδανικότερο τρόπο τις ευκαιρίες που είχαμε να τους πάρουμε τον τίτλο.

 Ακόμα-ακόμα και πέρσυ που πετύχαμε το break στο ΟΑΚΑ μετά απο τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, καταφέραμε και παρουσιαστήκαμε εντελώς ανέτοιμοι μέσα στο ΣΕΦ και χάσαμε ένα παιχνίδι, που θα έπρεπε να μπούμε μέσα και να δαγκώνουμε, απο μια ομάδα που δεν ήταν καλύτερη, αλλά που δάγκωνε αυτή αντι για εμάς. Οπότε φέτος δεν πρέπει να υπάρχει καμία δικαιολογία. Είμαστε ούτως ή άλλως η καλύτερη ομάδα, έχουμε το πλεονέκτημα έδρας και ο αντίπαλος έχει αρκετά προβλήματα. Απώλεια πρωταθλήματος σημαίνει κακή αγωνιστική προετοιμασία και λάθος νοοτροπία. Σημαίνει επαγγελματική ανεπάρκεια απο όλους τους εμπλεκόμενους. Μιλάμε για μια σειρά αγώνων που δεν επιτρέπεται να μην κερδίσει ο κατά τεκμήριο ανώτερος Ολυμπιακός.

Ευτυχώς, θεωρώ ότι έχουμε έναν σοβαρό κόουτς στον πάγκο που δεν θα αφήσει την ομάδα να παρουσιάσει ξανά αυτοκτονικές τάσεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν κρίμα για τον κόσμο της ομάδας πάνω απο όλα, αλλά και για τους παίχτες που με αυτόν τον τρόπο θα αδικήσουν την πολύ θετική εικόνα που έχτιζαν όλη τη χρονιά. Επιπλέον θα είναι κρίμα για παίχτες όπως ο Ντάνστον και ο Πέτγουεϊ, που πιθανόν του χρόνου να μην είναι μαζί μας, να φύγουν άτιτλοι. Διότι δύο χρόνια τώρα πάλεψαν, με τις όποιες ελλείψεις τους, για την ομάδα όσο περισσότερο μπορούσαν. Και πρόσφεραν στο δικό του βαθμό ο καθένας. Ένα πρωτάθλημα θα δικαίωνε σε μεγάλο βαθμό τον ιδρώτα που ρίξαν και και το ξύλο που έφαγαν μέσα στο παρκέ απο πέρσυ. Ειδικά ο Ντάνστον που είναι και προσωπική αδυναμία.

Ψηλά το κεφάλι λοιπόν και επαγρύπνηση, γιατί τώρα έρχεται η τελική ευθεία που θα κρίνει τον ουσιαστικό νικητή της φετινής αγωνιστικής σεζόν. Kαι βέβαια η πραγματική νίκη δεν θα είναι στο πρωτάθλημα αυτό καθ' αυτό, αλλά στο ότι δεν προδώσαμε την αξία μας, κάνοντας κάτι λιγότερο απο το καλύτερο που θα μπορούσαμε.

Και εγένοντο τέσσερις...

Όπως όλοι πλέον γνωρίζετε, εξασφαλίσαμε την συμμετοχή μας στο ένατο final 4 της ιστορίας μας στην ευρωλίγκα και δε νομίζω να υπήρχε καλύτερη αφορμή να αλλάξω post και να ανεβάσω κατί πιο αμιγώς μπασκετικό. Πάμε να κάνουμε λοιπόν ένα crash test μεταξύ των ομάδων που θα βρεθούν αντιμέτωπες στους δύο ημιτελικούς.

Στο ζευγάρι ΤΣΣΚΑ-Ολυμπιακός έχουμε δυο υπερταλαντούχα guards απέναντι σε ενάν απο τους πιο σημαντικούς παίχτες που έχει αναδείξει το ευρωπαϊκό μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Τεόντοσιτς και Ντε Κολό απο τη μια, Βασίλης Σπανούλης απο την άλλη. Όσο μεγάλος παίχτης και να είναι ο αρχηγός, θα χρειαστεί πολλή βοήθεια απο τους Σλούκα, Λαφαγιέτ και Μάντζαρη ώστε να μπορέσει να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα σε αυτόν τον ημιτελικό. Αν αυτοί δεν φανούν αντάξιοι των περιστάσεων και στις δύο πλευρές του γηπέδου, τότε φοβάμαι ότι θα δούμε ένα πολύ μονόπλευρο παιχνίδι. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι Ρώσοι διαθέτουν επιπλέον και έναν εξαιρετικό σουτέρ (Βιτάλι Φριτζόν), άλλα και έναν τίμιο παίχτη-εργάτη (Αάρον Τζάκσον) που στην καλή του μέρα μπορεί να προσφέρει σε πολλά επίπεδα. Ελπίζω και εύχομαι ο Μάντζαρης να συνεχίσει τις εμφανίσεις που έκανε στη σειρά με Μπαρτσελόνα και οι Σλούκας-Λαφαγιέτ να δώσουν το κάτι παραπάνω, είτε οργανωτικά, είτε επιθετικά.

Στα small forwards η ΤΣΣΚΑ έχει ένα τριάρι που έχει δώσει πλέον διαπιστευτήρια στα τρία χρόνια που είναι στους Ρώσους και ξέρουμε όλοι ότι έχει την ικανότητα να πάρει παιχνίδια μόνος του. Ο λόγος για τον Σόνι Γούιμς. Το θέτικο για εμάς εν προκειμένω είναι ότι στα δύσκολα έχει δείξει να πνίγεται, όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα, αφού το supporting cast που έχει είναι πολύ καλύτερο απο τις δύο προηγούμενες χρονιές. Τη θέση συμπληρώνει ο Μάνουτσαρ Μαρκοϊσβίλι, ένας ρολίστας με πολύ καλά ποσοστά, που αν αγνοηθεί μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά. Ο Ολυμπιακός απο την άλλη στο τρία έχει δύο σκληρούς παίχτες που μπορούν να φθείρουν τον αμερικάνο σταρ των Ρώσων (Ντάρντεν, Παπαπέτρου), άλλα είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να πάρει σκορ απο αυτούς. Ο Ντάρντεν έχει δείξει ότι στα πολύ σημαντικά παιχνίδια δεν έχει το ειδικό βάρος να δώσει λύσεις, ενώ και ο ταλαντούχος, άλλα όχι ψημένος σε τέτοιο επίπεδο Παπαπέτρου δεν μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη ακόμη. Ερωτηματικό είναι και η παρουσία του Ματ Λοτζέσκυ. Αν το παιχνίδι εξελιχθεί με έναν τρόπο που δεν τον κάνει να νιώθει άνετα μπορεί να περάσει και εντελώς απαρατήρητος. Απο την άλλη αν βρεί ρυθμό και χώρο ίσως και να γίνει ο ήρωας του αγώνα. Μια δοκιμασία και για αυτόν, μιας που είναι πρωτάρης σε final 4.

Πάμε στα power forwards, όπου η παρουσία του Αντρέι Κιριλένκο είναι εκείνο το στοιχείο που στα δικά μου μάτια τουλάχιστον πολώνει ξακάθαρα τις πιθανότητες υπέρ της ΤΣΣΚΑ. Η αστείρευτη ενέργεια του παίχτη σε άμυνα πάνω απο τη στεφάνη, βοήθειες, rebounds, αλλά και στην επίθεση μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά εις βάρος μας αν δεν είμαστε συνολικά σαν ομάδα έτοιμοι να απορροφήσουμε αυτούς τους κραδασμούς.

 Κανένα απο τα 4άρια μας δεν μπορεί να τον ματσάρει με συνέπεια και σα να μην έφτανε μόνο αυτό, απο πίσω του υπάρχουν ο Αντρέι Βοροντσέβιτς που κάνει καταπληκτική χρονιά όντας πλήρης παίχτης επιθετικά και ικανότατος αμυντικά, καθώς και ο πάντα επικίνδυνος Νίκολς που έχει άγνοια κινδύνου και μπορεί να σε τιμωρήσει ανα πάσα στιγμή απο τα 6.75. Για να μην αναφέρω βέβαια και τον μεγάλο Βίκτορ Χριάπα που ακόμα δεν έχει βρεί καλά τον εαυτό του μετά την μακροχρόνια απουσία του και τον οποίο μπορεί να δούμε να αγωνίζεται και στη θέση τρία. Απο την άλλη εμείς στο τέσσερα έχουμε ένα πολύ ποιοτικό παίχτη επιθετικά (Πρίντεζης), ο οποίος όμως θα βρεί απεναντί του εναν Κιριλένκο υποψιασμένο μετά την Κωνσταντινούπολη και αποφασισμένο να μην αφήσει την ιστορία να επαναληφθεί. Θα κριθούν πάρα πολλά απο την παρουσία του Πρίντεζη σε αυτό το ματς. Αν αυτός δεν τραβήξει επιθετικά και δεν είναι μαχητικός αμυντικά, μας περιμένει Γολγοθάς.

Οι υπόλοιποι της θέσης (Πετ, Αγραβάνης, κατα συνθήκη ίσως Παπαπέτρου) θα αναλωθούν κατα κύριο λόγο σε καταστροφικό ρόλο και όχι τόσο σε δημιουργικό, μιας που η διαφορά ποιότητας είναι μεγάλη. Αν είναι πλήρως συγκεντρωμένοι και ταγμένοι σε αυτό, ίσως και να βρούν και κάποιες ευκαιρίες μπροστά. Αν όχι, θα πιούν θάλασσα και μπροστά και πίσω.

Στους ψηλούς η ΤΣΣΚΑ έχει έναν σπουδαίο πίβοτ ο οποίος μπορεί να παίξει πολύ καλά και το pick n' roll (Καούν), καθώς και τον παλιό γνώριμο Κάιλ Χάινς που είναι ένας χρησιμότατος ρολίστας και κλασικός pick n' roll ψηλος που μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά, κυρίως στην άμυνα σε άλλαγες και δυναμικά hedge out, άλλα και πάνω απο τη στεφάνη. Παρ'όλα αυτά θεωρώ ότι το δίδυμο Ντάνστον-Χάντερ αν είναι έτοιμο τακτικά και ψυχολογικά, αποφύγει τα χαζά φάουλ και πάρει καλές προσπάθειες, μπορεί να τους ματσάρει ικανοποιητικά. Το κακό είναι ότι το δίδυμο των Ρώσων είναι σαφώς πιο έμπειρο και αυτό μπορεί να παίξει το ρόλο του σε ένα ματς με τόσο σημαντικό διακύβευμα. Αν τα πεντάρια μας δείξουν καλό πρόσωπο, πιστεύω ότι θα είμαστε ίσα βάρκα ίσα πανιά εκεί. Αυτό γιατί παρά την όποια διαφορά ποιότητας που δημιουργεί κυρίως ο Καούν, έχουμε θεωρώ την απαιτούμενη ενέργεια να αντιπαρατάξουμε προς εξισορρόπηση των πραγμάτων.

Εν ολίγοις αυτό το μάτς θέλει άψογη τακτική προσέγγιση (ίσως να αφήσουμε λίγο πιο ελεύθερο τον Καούν, όπως κάναμε και με Τόμιτς), τρομερή μαχητικότητα και νοοτροπία ομάδας που δεν παρατάει ποτέ το παιχνίδι. Αν όλα αυτά μπορέσει να τα περάσει και να τα αντλήσει ο Σφαιρόπουλος απο τους παίχτες, τότε έχουμε καλές πιθανότητες. Απεναντί μας βρίσκεται η καλύτερη ομάδα στον τομέα των rebounds σε όλη την ευρωλίγκα, η καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης και η ομάδα με τα καλύτερα ποσοστά σε δίποντα και τρίποντα. Μια ομάδα που σε όλες τις σημαντικές στατιστικές κατηγορίες φιγουράρει στην πρώτη τριάδα. Αν δεν δούμε παίχτες με το μαχαίρι στα δόντια να παλεύει ο καθένας για την υπέρβαση, θεωρώ ότι δεν έχουμε τύχη.
Κάτι ανάλογο θα πρέπει να δούμε και στον τελικό βεβαίως, αλλά αυτό είναι μια συζήτηση που θα την κάνουμε αν και εφόσον φτάσουμε ως εκεί.

Όσον αφορά το άλλο ζευγάρι δεν θα αφιερωθώ τόσο πολύ. Είναι δύο ομάδες με σπουδαίο υλικό, θεωρώ όμως ότι η Ρεάλ έχει το προβάδισμα. Και γιατί θα αγωνίζεται στην έδρα της, αλλά και γιατί έχει μεγαλύτερο κίνητρο να πάρει το τρόπαιο μετά απο δύο χαμένους τελικούς. Επιπλέον έχει πιο έμπειρους παίχτες και πιο ποιοτικούς συνολικά.

Δεν έχει τριάρι σαν τον Φερνάντεθ η Φενέρ ας πούμε, ούτε καν σαν τον Ματσιούλις. Ακόμα και ο Γκάουντλακ, που μπορεί να σε σκοτώσει στη μέρα του, είναι δίκοπο μαχαίρι για τη Φενέρ. Ο Μπογκντάνοβιτς και αυτός πρώτη φορά συμμετέχει σε final 4. Αντίθετα οι υπερποιοτικοί και εμπειρότατοι Ροντρίγκεθ και Γιούλ ξέρεις ότι θα σου δώσουν σίγουρα ένα minimum απόδοσης. Είμαι της άποψης ότι μόνο αν ο Ομπράντοβιτς καταφέρει και υπερνικήσει τον Λάσο τακτικά θα πάει η Φενέρ στον τελικό. Και σε αυτό θα παίξουν μεγάλο ρόλο τα δύο τρομερά τεσσάρια του (Μπιέλιτσα, Βέσελυ), που θα έχουν βέβαια απεναντί τους δυο σπουδαίους αντιπάλους όπως ο Ρέγιες και ο Νοτσιόνι.
 Δεν θα είναι εύκολο, ίσως να χρειαστεί να δούμε παίχτες όπως ο Πρέλτζιτς να ξυπνούν απο τη μετριότητα ή όπως ο Ζήσης να κάνουν ακόμα περισσότερα απο όσα αναμένονται απο αυτούς. Απο την άλλη και η Ρεάλ με Καμπάθο, Κάρολ, Ρίβερς μπορεί πιθανότατα να βρεί απαντήσεις σε όλα αυτά.

Οι ψηλοί και των μεν και των δε είναι ένα αίνιγμα, αλλα και εκεί θεωρώ ότι πιο εύκολα μπορούμε να δούμε έναν Αγιόν ή ακόμα και τον Μπουρούση να δημιουργούν αντίκτυπο, παρά τον Ερντέν ή τον Ζόριτς απο την άλλη. Πέραν των λίγων γενικά Μεϊρί και Σαβάς εκατέρωθεν, η Ρεάλ έχει στο ρόστερ της και εναν undersized ψηλο (Σλότερ) που μπορεί να δώσει λύσεις τακτικά σε περίπτωση που χρειαστεί. Και εδώ φαίνεται η διαφορά του να έχεις αρκετούς καλούς γηγενείς παίχτες. Έχεις τη δυνατότητα για μεγαλύτερη ποικιλία επιλογών στους ξενους σου.
Βεβαίως παραμένει ένα παιχνίδι νοκ άουτ και μιλάμε για μια Φενέρ που έχει το υπόβαθρο να κερδίσει τον οποιοδήποτε, όπως και το έχει κάνει.

Αν έπρεπε να δώσω τον τίτλο του φαβορί σε κάποιον, θα τον έδινα στην Ρεάλ. Στην ομάδα που είναι γηπεδούχος, έχει χάσει δύο σερί τελικούς και έχει την μεγαλύτερη ποιότητα όπως καταμαρτυρά και η συντριπτική υπεροχή της στην αναλογία assist/ λαθών, αλλά και η παρουσία της στην πρώτη τετράδα των περισσότερων στατιστικών κατηγοριών. Μια ομάδα που πιστεύω ότι κυρίως με ξύλο μπορεί να νικηθεί, αλλά που πλέον έχει τους παίχτες να δώσει και ξύλο. Και αν δεν το έκανε τόσο σε όλη τη χρονιά, σε αυτά τα ματς δεν θα μου κάνει εντύπωση αν το κάνει και με το παραπάνω. Απο εκεί και ύστερα δίνω προβάδισμα στην ΤΣΣΚΑ, μετά στην Φενέρ και τις λιγότερες πιθανότητες σε εμάς.

Αν η ομάδα πάει καλά προετοιμασμένη, με πολλή ένταση και χωρίς άγχος, τότε όλα μπορούν να γίνουν. Κατάκτηση αυτού του τρόπαιου θα είναι εξίσου μεγάλος άθλος με αυτόν της Κωνσταντινούπολης και θα αποτελέσει τεράστιο παράσημο για τον coach Σφαιρόπουλο, αλλά και για τους αρκετούς, άπειρους απο final 4, παίχτες που διαθέτουμε. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει πρώτα να ματώσουμε...

I know it's getting late but I feel I need, I need to explain...

Eίχα σκεφτεί πως θα ξεκινήσω το επόμενο post του blog, αλλά να σας πω την αλήθεια δεν έχω εδώ και κάμποσο καιρό καμία διάθεση να μπω στη διαδικασία να γράψω για την ομάδα, για μπάσκετ  ή οτιδήποτε μπορεί να είναι έστω και ελάχιστα σχετικό με όλα αυτά. Παρά μόνο αν μου δωθεί το ερέθισμα απο τα δικά σας σχόλια. Ακόμα και στους αγώνες βαριέμαι να σχολιάσω. Οι σκέψεις μου τις τελευταίες εβδομάδες, ειδικά όταν μένω μόνος με τον εαυτό μου, "καταναλώνονται" κυρίως πάνω στις  διαπροσωπικές σχέσεις που έχω ή είχα με διάφορους ανθρώπους, αλλά και πάνω στο τι είναι αυτό που ονομάζω "ζωή μου".

 Έχω απογοητευτεί απο συμπεριφορές που έχω μπεί στη διαδικασία να παραβλέψω, γιατί όταν μένει κάτι μέσα σου άλυτο τίποτα δεν είναι όπως πριν δυστυχώς. Με ενοχλεί και με φθείρει όταν κάποιος που μπορεί να σέβομαι με βάζει σε μια διαδικασία να επιλέξω αν θα τον αγνοήσω και έτσι παράλληλα θα πέσει στα μάτια μου ή αν θα πρέπει στην προσπαθεία μου να διατηρήσω το πρότυπο της σχέσης που έχω στο μυαλό μου να του μιλήσω ξανά και ξανά, ενώ εκείνος δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Καταλήγω πάντα στο συμπέρασμα ότι χωρίς αμοιβαιότητα δεν προχωράει καμία σχέση, οπότε τελικά τον αγνοώ και επαναπροσδιορίζω τι σημαίνει για εμένα αυτός ο άνθρωπος. Τα πρότυπα στις σχέσεις δεν υπάρχουν, υπάρχει μόνο η ωμή πραγματικότητα. Αυτό είναι το σπουδαιότερο μάθημα που πήρα και δεν λυπάμαι το κόστος σε χρόνο και ψυχολογική φθορά, γιατί ήταν ένα πολύτιμο μάθημα.

Μου το επιβεβαίωσε άλλωστε και μια τυχαία συνάντηση που είχα πρόσφατα με έναν παλιό γνωστό με τον οποίο είχα ξεκόψει με δική μου πρωτοβουλιά. Καλό παιδί κατα βάθος, αλλά στο ολιγόωρο "reunion" μας πρόλαβε να μου δικαιώσει τον Αδόλφο Χίτλερ, ενώ η συμπαθής κατά τα άλλα συντροφός του μου είπε ότι το ολοκαύτωμα δεν έγινε ποτέ. Και απορείς μετά, "πότε έγινε όλο αυτό το κακό;". "Πότε ταυτίστηκες τόσο πολύ με κάτι ώστε ξέχασες ότι πάνω απο όλα είσαι άνθρωπος;". Υπάρχουν βέβαια και άλλοι που λένε ότι ο Χίτλερ άφησε στη μέση τη δουλειά, οπότε οι απόψεις διίστανται. Οι δικές μου προαναφερθείσες απορίες πάντως παραμένουν ίδιες σε όλες τις εκδοχές. Ούτε εβραίος είμαι, ούτε καν τους συμπαθώ ιδιαίτερα για να είμαι ειλικρινής. Θέλω να πιστεύω εξίσου όμως ότι δεν είμαι μισάνθρωπος και παραβιάζομαι εντελώς ψυχικά όταν κάποιος αρνείται εγκλήματα πολέμου, που αν μη τι άλλο είχαν θύματα και απο τη δική μας χώρα. Όχι ότι αυτό είναι το σημαντικό βέβαια, απλά σου δείχνει το μέγεθος της άρνησης που βρίσκεται κάποιος. Αυτόν τώρα εγώ τι να τον κάνω; Να τον κάνω παρέα; Να προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω πάνω στον παραλογισμό; Αύριο μπορεί να μην υπάρχω, έχω πολύ λίγο χρόνο για να έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου και ακόμα λιγότερο για να μπω στη διαδικασία τους. Λυπάμαι.

Ακραίο παράδειγμα το παραπάνω, άλλα δε με ενδιαφέρει απο ένα σημείο και ύστερα να προσπαθήσω να ενεργοποιήσω αυτούς που επαναλαμβάνουν τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς συστηματικά και δεν έχουν καν την ευαισθησία να παρατηρήσουν το γεγονός και έστω και εν μέρει να το αναγνωρίσουν. Για να το αλλάξουν δεν κάνω καν λόγο. Θα ήμουν υποκριτής αν έλεγα ότι έχω αλλάξει ό,τι στραβό έχω παρατηρήσει και αναγνωρίσει σε εμένα κατά καιρούς, επομένως δεν έχω την απαίτηση αυτή απο τους άλλους. Ακόμα και να το δουν πάντως θα ήταν ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Μερικοί δεν θα το κάνουν ποτέ όμως. Ακόμα και αν τους το φωνάζεις μέσα στα μούτρα και εσύ και η ίδια η ζωή. Θα βρίσκονται πάντα σε άρνηση. Κάποιους ελάχιστους απο αυτούς τους πονάω πολύ και εξαιτίας αυτού δεν μου είναι τόσο εύκολο να τους αγνοήσω. Στο τέλος όμως το μάθημα παραμένει το ίδιο, η ωμή πραγματικότητα σου δείχνει το δρόμο και σε κάνει να εγκαταλείπεις την προσπάθεια. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν απλά εγωιστικό. Δεν γίνεται κάποιος να σαμποτάρει κατ’ επανάληψη τη σχέση σας και να περιμένει να τον έχεις τοποθετημένο πάντα στην ίδια θέση μέσα σου. Καταργείται η ισοτιμία και μόνο κάποιος που δε σέβεται τον εαυτό του μπορεί να αποδεχτεί κάτι τέτοιο. Γιατί τότε δεν υπάρχει σχέση, αλλά εξάρτηση. 

Εχώ καταλάβει επίσης  πως ακόμη και άνθρωποι που με αγαπάνε πάρα πολύ (και το ξέρω καλά αυτό) σε δεδομένες χρονικές περιόδους έχουν υπονομεύσει τη ζωή μου γιατί δε μπορούσαν να ξεφύγουν απο τους προσωπικούς περιορισμούς τους. Δεν κατηγορώ κανέναν πια όμως και όλο αυτό το αναφέρω όχι για να εξυπηρετήσω το μαζοχισμό της αυτολύπησης. Πιο πολύ λυπάμαι για εκείνους που είχαν καλές προθέσεις, άλλα όχι τον κατάλληλο τρόπο. Κάποιους δεν τους κατάλαβα και εγώ πολλές φορές απο την πλευρά μου και τους αδίκησα. Προσπάθησα και προσπαθώ ακόμα να αποκαταστήσω τα λάθη μου. Όχι πάντα με επιτυχία. Είμαι και εγώ κάποιος με αρκετές ελλείψεις και αποτυχίες άλλωστε. Τριανταενός ετών αισίως, ανειδίκευτος και χωρίς να έχω καταφέρει μέχρι τώρα να είμαι δημιουργικός (όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι) και σε θέση να προσφέρω κάποια πράγματα σε ανθρώπους που αγαπάω, ενώ έχω την πρώτη ύλη για όλα αυτά. Είμαι ένα δυναμικό που πάει στράφι αν θέλετε. Κάποιος με αρκετά καλή αντίληψη και κάποια ταλέντα που μένουν (και πιθανότατα θα παραμείνουν) ακαλλιέργητα.

 Αυτά δεν τα γράφω για να με λυπηθείτε, ούτε λυπάμαι εγώ τον εαυτό μου επαναλαμβάνω. Εκτός κάποιων ελάχιστων περιπτώσεων που αφήνω το εγώ μου να με παρασύρει. Στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι τόσο σημαντικός ώστε να λυπάται τον εαυτό του. Είμαστε σημαντικοί μόνο στο βαθμό που επιτελούμε ένα σκοπό (με την πολύ χαλαρή έννοια της λέξης) ή βοηθάμε κάποιον άλλο.Τα γράφω για να γνωριστούμε ίσως καλύτερα, να πάρετε μια πιο ουσιαστική εικόνα για εμένα αν αυτό έχει κάποιο νόημα για εσάς. Που πιθανότατα δεν έχει και το καταλαβαίνω. Μπασκετικό είναι το blog άλλωστε. Έστω και ένας όμως να πάρει κάτι, έστω και ένας να προβληματιστεί και για την πάρτη του παίρνοντας μια επανατροφοδότηση απο αυτές τις αράδες, μπορεί κάτι να σημαίνει όλο αυτό. Στο βαθμό που είμαι ικανός να το κάνω βέβαια. Δεν ήμουν ποτέ καλός στην έκθεση. Είναι ένα κομάτι της προσωπικής μου αλήθειας όμως και νομίζω είναι σκόπιμο τελικά να το γράψω όπως και να έχει.

 Ποιά είναι τα πράγματα που μας απασχολούν στην καθημερινότητα μας εν τέλει; Όχι ιδεαλιστικά ή διαλεκτικά. Εκεί θα αρχίσουμε να χανόμαστε. Αληθινά τι μας απασχολεί; Θέλουμε φαγητό, στέγη, συντροφιά και έχουμε ανάγκη επιβεβαίωσης και πλήρωσης. Να νιώθουμε ότι μας αγαπάνε και ότι είμαστε κάποιοι. Αυτή είναι η βάση των πραγμάτων, πέρα απο ιδεολογίες και διάφορες άλλες αντιλήψεις που παρασιτούν στο κεφάλι μας. Μια βάση που απο μόνη της μπορεί να εκφραστεί σε υγιή πλαίσια. Η ζωή βέβαια είναι πιο δύσκολη και περίπλοκη απο όσο θα μπορούσε να είναι, και η υγεία σε όλα αυτά έχει χαθεί. Το φαγητό, η στέγη, η συντροφιά, η αγάπη, το τι είμαστε τελικά, όλα είναι ένας αγώνας. Ένας αγώνας που μας κρατάει μακριά απο το να δούμε. Να δούμε το οτιδήποτε χωρίς φίλτρα. Όταν βιαζόμαστε να πάμε στη δουλειά μπορούμε να δούμε ένα δέντρο; Να το δούμε για αυτό που είναι εννοώ. Όταν ζητιανεύουμε προσοχή και αποδοχή μπορούμε να δούμε την αγάπη; Σίγουρα βέβαια δίνουμε μια ερμηνεία για αυτή, στην οποία προσκολλούμαστε συχνά με πάθος. Και η οποία μάλλον δεν είναι καν δική μας. Είναι κατά βάση αποτέλεσμα ανακύκλωσης, γιατί είμαστε το προϊόν χίλιων δύο πραγμάτων που δεν έχουν να κάνουν με εμάς επι της ουσίας. 

Και όλα αυτά μπορούν να τελειώσουν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Μερικά δευτερόλεπτα είναι αρκετά. Και δεν έχουμε δεί τίποτα πραγματικά όταν έρχεται το τέλος. Έχουμε μόνο μερικές εκλάμψεις αλήθειας. Ο θάνατος για τους περισσότερους είναι ίσως το πιο αληθινό πράγμα που βιώνουν. Μοναχικό και συχνά τρομερά επίπονο. Σαν τη ζωή που φτιάξαμε για εμάς και τους επόμενους, αλλά αρνούμαστε να δούμε. Το matrix είναι αληθινό και διαλέγουμε το μπλε χάπι κάθε μέρα. Μέχρι να έρθει η ώρα να δικαιώσουμε τον συγγραφέα του fight club και να καταλήξουμε απλή οργανική ύλη. 

Δεν λυπάμαι τον εαυτό μου, ούτε καν ξέρω ποιός είμαι τελικά. Ξέρω μόνο ότι οι ενοχές και ο φόβος με έχουν αλλοιώσει και ότι δεν έχω άπειρο χρόνο. Στον λίγο που έχω όμως θα ήθελα να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που στοιχειωδώς με σέβονται και δε μου σπαν τα ούμπαλα κάθε τρείς και λίγο...

Απολογισμός, Σφαιρόπουλος και Τσαϊρέλης.

Ο πρώτος γύρος του top 16 τελείωσε και ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν μέχρι τώρα απολογισμό.

Κατά γενική ομολογία η ομάδα τα έχει πάει εξαιρετικά έχοντας κάνει μόνο μια ήττα και αυτή εκτός έδρας απέναντι στην Εφές, μια ήττα που θα μπορούσαμε να την πούμε και εντός προγράμματος. Ο τρόπος βέβαια  που ήρθε αυτή  προβλημάτισε αρκετά, αφού απο ένα σημείο και ύστερα η ομάδα αδυνατούσε να βρεί λύσεις στην άμυνα των τούρκων και πίσω έδειχνε ανήμπορη να περιορίσει το γρήγορο passing game τους και την επιθετική πολυφωνία με κύριους εκφραστες τους Ντρέηπερ, Ερτέλ και Κρίστιτς. Κοινώς έχασε με κατεβασμένα χέρια.

Στον αντίποδα η ομάδα έκανε και πολύ μεγάλες νίκες. Το διπλό απέναντι στη Φενέρ και η ευγενική χορηγία του πρώτου ευρωπαϊκου στραπάτσου της χρονιάς προς την ΤΣΣΚΑ είναι αποτελέσματα απο αυτά που στο τέλος της διαδρομής μπορούν να σου δώσουν το πλεονέκτημα έδρας. Επομένως και το πλεονέκτημα για τη Μαδρίτη. Πέρα απο αυτά, με τις λιγότερο ανταγωνιστικές (αν μπορούμε να το πούμε αυτό σε τέτοιο επίπεδο) ομάδες ο Ολυμπιακός έκανε επαγγελματικές νίκες και πήρε αυτό που ήθελε, είτε πιο εύκολα (βλέπε Μάλαγα, Αρμάνι), είτε πιο δύσκολα (βλέπε Νίζνι, Κούτσα).

Επομένως ολοφάνερα το πρόσημο είναι θετικό. Ο coach Σφαιρόπουλος έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αρκετά συμπαγές σύνολο, αμυντικά προσανατολισμένο κατα κύριο λόγο και φαίνεται να έχει επιστρέψει η ηρεμία και η ενότητα στην ομάδα, μετά τις πλείστες όσες τρικυμίες υπήρξαν επι εποχής Μπαρτζώκα, αλλά και κατά το διάστημα που ακολούθησε την παραιτησή του. Η ομάδα επιδεικνύει μεχρι στιγμής αρκετά καλό χαρακτήρα και σταθερότητα, χωρίς να είναι όλα της τα υλικά απο το πάνω ράφι. Αυτό σαφώς πιστώνεται στον coach που φαίνεται να έκανε μια στροφή στη λογική σε διάφορα επίπεδα. Μια λογική που έλλειψε πολύ τις προηγούμενες δύο σεζόν.

Έβαλε περισσότερους παίχτες στο rotation της ομάδας, δείχνοντας έμπρακτα ότι τους εμπιστεύεται. Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησε να κερδίσει παίχτες και να βάλει νέα γρανάζια στη μηχανή της ομάδας. Δεν αντιμετώπισε τους όποιους τραυματισμούς προέκυψαν και τα διαφαινόμενα κενά με βιασύνη και παίρνοντας άρον άρον όποιον αμερικάνο ήταν πρόχειρος. Περίμενε, και απο τη στιγμή που δε βρήκε κάτι πραγματικά καλό, στράφηκε σε μια απο τις πιο αξιόλογες περιπτώσεις ελλήνων ψηλών που ήταν δυνατόν να αποκτηθούν στην παρουσά φάση. Με αυτόν τον τρόπο δε χάλασε και τη συνοχή του roster του. Θα μιλήσω παρακάτω για αυτό. 

Επίσης ο coach Σφαιρόπουλος φαίνεται να βρήκε τον τρόπο να χειρίζεται σωστά ψυχολογικά όλους τους παίχτες του, πράγμα που είναι πολύ σημαντικό για να αποδώσει μια ομάδα αρμονικά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Σπανούλης που είναι πολύ πιο μυαλωμένος και αφοσιωμένος στην ομάδα. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια μοιάζει να χαίρεται πλέον πολύ περισσότερο τώρα να παίζει μπάσκετ στον Ολυμπιακό και να προσφέρει στην ομάδα με κάθε τρόπο.  Επιπλέον, χωρίς να έχω προφανώς τις ιδιαίτερες  τεχνικές γνώσεις που θα μου επέτρεπαν να τον κρίνω επαρκώς στο θέμα του κοουτσαρίσματος, ο νέος coach μου δίνει την εντύπωση ότι ξέρει καλύτερα τι θέλει και πως θα το πάρει απο τους παίχτες του. Εκτιμώ πάντα τον coach που δεν αναλώνεται στα time out σε γενικολογίες, αλλά πλην ελάχιστων γενικών παρατηρήσεων έχει συγκεκριμένες οδηγίες να δώσει στους παίχτες του. Αυτό το έχω δεί μέχρι τώρα στον Σφαιρόπουλο και με έχει ικανοποιήσει πολύ.

Το μόνο πράγμα που έχω να τον  “ψέξω “ είναι κάτι που στην αρχή φάνηκε να το αλλάζει και αυτό, αλλά όσο περνούσε ο καιρός αρχίσαμε να το βλέπουμε πάλι ολοένα και λιγότερο. Αυτό είναι η αποχαμαλοποίηση των ψηλών. Το να ταϊστούν στοχευμένα οι ψηλοί στο low post, καθώς και να μπούν στο παιχνίδι μας καταστάσεις απομόνωσης ώστε να ευνοηθεί κάτι τέτοιο. Να μην περιμένουμε δηλαδή μόνο αν θα βγεί κάνα pick n’ roll ή αν θα πάρουν κανένα επιθετικό τα πεντάρια μας. Οι ψηλοί που διαθέτουμε θα πεί κάποιος είναι κατα κύριο λόγο pick n’ roll ψηλοί, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι θα μπορούσε να πάρει περισσότερα απο αυτούς και με αυτόν τον τρόπο. Και ο Ντάνστον και ο Χάντερ έχουν δείξει κατα διαστήματα ότι μπορούν να ποστάρουν. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι πολύ πιο συνειδητά ενταγμένο αυτό το στοιχείο στην επιθετική λειτουργία μας. Αντίθετα, τώρα γίνεται συνήθως συμπτωματικά.

Η ομάδα καλό θα ήταν για τη νέα χρονιά να πάρει ένα κλασικό pivot όπως ο Παραχούσκι που ηταν ελεύθερος το καλοκαίρι, αλλα μερικοί ηγόραζαν αγρό και μας έλεγαν ότι το μοντέλο πλέον στους ψηλούς έχει αλλάξει. Να δούμε την εγρηγορσή μας αυτη τη φορά λοιπόν. Βέβαια αυτά δεν είναι ακόμα επι της παρούσης, οταν θα πλησιάζει ο καιρός θα έχουμε να λέμε. Ο Παραχούσκι ήταν δωράκι μια φορά πάντως, απο αυτά που δεν δίνονται κάθε χρόνο. Να δούμε αν θα υπάρξει φέτος κάτι ανάλογο.

Αλλά ας μη μιλάμε για αυτούς που μπορεί να έρθουν, άλλα για κάποιον που είναι ήδη εδώ τις τελευταίες μέρες.  Tο όνομα αυτού, Μιχάλης Τσαϊρέλης και αγωνίζεται στη θέση τέσσερα, αλλά και κατα συνθήκη σαν πεντάρι.

Μετρημένα κουκιά είναι τα πράγματα με αυτή την περίπτωση. Είναι ένας παίχτης ρακέτας, με καλό πόστ ρεπερτόριο, χωρίς να είναι όμως το θηρίο που θα σπρώξει συστηματικά μέσα στη ρακέτα για να πάρει αυτό που θέλει. Θα αποτελέσει σίγουρα μια extra επιλογή στο low post πάντως, πράγμα που το χρειαζόμαστε. Eπιπλέον θα δώσει λίγο ακόμα ύψος στην ομάδα, ενώ μπορεί να ακολουθήσει σε αρκετά καλό βαθμό την επιθετική άμυνα που παίζουμε. Δεν είναι stretch τεσσάρι, μιας που το τριποντό του παραμένει διαχρονικά μια περιστασιακή επιλογή, χωρίς τα ποσοστά του όμως να είναι απαγορευτικά ώστε να επιχειρήσει εννίοτε να απειλήσει απο τα 6,75μ.

Γενικά μιλάμε για ένα χρήσιμο παίχτη που καλύπτει κενά χωρίς να σε αλλάζει επίπεδο. Είναι στο χέρι του βέβαια να εξελιχθεί παίζοντας σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό και να δημιουργήσει μεγαλύτερο αντίκτυπο απο ό,τι αναμένουν οι περισσότεροι. Προσωπική εκτίμηση, μπορεί να το κάνει και με το παραπάνω.

Αυτά τα ολίγα (ή πολλά) λοιπόν και εις το επανιδείν...