Πρώην και νυν, πλην και συν

 Η στελέχωση της ομάδας για τη νέα σεζόν έχει ήδη προχωρήσει αρκετά, οπότε μπορούμε να κάνουμε μια εκτίμηση για το που βρισκόμαστε και αν η ομάδα θα παρουσιαστεί καλύτερη ή χειρότερη του χρόνου.

Στη θέση του Κώστα Σλούκα ήρθε ουσιαστικά ο Ντάνιελ Χάκετ. Αρκετά διαφορετικοί παίχτες. Με την απώλεια του Κώστα η ομάδα χάνει έναν απο τους καλύτερους δημιουργούς της, όχι μόνο στο pick n' roll, αλλα γενικότερα. Το μάτι που έχει για την πάσα στον ελεύθερο παίχτη και η ικανότητα να την περνάει ακόμα και μέσα απο την τρύπα της βελόνας θα λείψουν στον Ολυμπιακό. Όχι ότι ο Χάκετ είναι ένα κακό point guard, κάθε άλλο, απλά ο Κώστας στο συγκεκριμένο κομάτι είναι απο τους καλύτερους που υπάρχουν. Ενα ακόμα στοιχείο που θα χάσουμε με την φυγή του Σλούκα είναι το μακρινό σουτ. Χωρίς να τον λες καθαρόαιμο σουτέρ, ο Κώστας δεν είναι κάποιος που μπορείς να αγνοήσεις περιφερειακά, όντας ικανός να βάλει μεγάλα σουτ. Αυτό σε συνδυασμό με την ικανοτητά του στη δημιουργία, τον κάνει συχνά τον game changer οταν ένα παιχνίδι κολάει και δεν μπαίνει...γκολ με τίποτα! Ο Χάκετ δεν είναι εξίσου καλός σουτέρ με τον Κώστα και αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να σχεδιάζουν οι αντίπαλοι την τακτική τους βάσει αυτού του γεγονότος και να ρισκάρουν το σουτ του.

Απο την άλλη με τον Χάκετ βάζεις εναν πολύ ταλαντούχο παίχτη στο ένας με έναν στην ομάδα σου. Στοιχείο που ο Σλούκας έχει βελτιώσει αρκετά τα τελευταία χρόνια, αλλα σίγουρα υστερεί απέναντι στον Ιταλό γκάρντ, ο οποίος πέρα απο το πολύ καλό του drive εκμεταλεύεται και το ύψος του ώστε να πάρει πόντους ακόμα και ποστάροντας τον προσωπικό του αντίπαλο. Επομένως εν δυνάμει είναι ένας παίχτης επιπλέον, πλην Σπανούλη, που μπορεί να σε ξεκολήσει, αντικαθιστώντας ως ένα βαθμό το δημιουργικό κενό που αφήνει ο Σλούκας με το να φτιάχνει φάσεις για τον εαυτό του. Εξάλλου όπως είπα δεν είναι κακός δημιουργός ο Χάκετ, βλέπει γήπεδο, ενώ και το ύψος του τον βοηθάει να βρίσκει γωνίες πάσας που ενα πιο κοντό γκαρντ δεν θα μπορούσε. Ένας αξιοπρεπής δημιουργός χωρίς αμφιβολία, του οποίου η ικανότητα στο man to man μπορεί τελικά να προκαλέσει περισσότερες έξτρα πάσες εξαιτίας των βοηθειών που θα πηγαίνουν πάνω του.
Και βέβαια με τον Ιταλό έχεις ένα πολύ πιο αξιόπιστο αμυντικά παίχτη, ο οποίος μπορεί και λόγω ύψους, άλλα και λόγω περισσότερης δύναμης και νεύρου, να ανταποκριθεί ακόμα και σε άμυνα με αλλαγές στα σκριν. Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι τα μακριά του χέρια θα μικραίνουν περισσότερο τους διαδρόμους πάσας του αντιπάλου, ενώ θα τον βοηθήσουν να κάνει πολύ περισσότερα κλεψίματα απο ό,τι θα έκανε ο Κώστας.
Όσον αφορά αυτό το ζευγάρι πρώην και νυν λοιπόν, θεωρώ οτι με την έλευση Χάκετ η ομάδα κερδίζει περισσότερα απο όσα χάνει, ειδικά αν ο παίχτης καταφέρει και εγκλιματιστεί. Βρίσκω τον Ιταλό ένα παίχτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά με μεγαλύτερη συνέπεια απο ό,τι ο Κώστας, αρκεί να έχει το μυαλό του στο μπάσκετ και να καταλάβει που ήρθε.

Πάμε στο επόμενο ζευγάρι τώρα.
Ο Μπράιαντ Ντάνστον έφυγε, ο Πάτρικ Γιάνγκ ήρθε. Και εδώ δύο σχετικά διαφορετικοί παίχτες.
Αυτό που έχουν κοινό όμως είναι ότι κανείς τους δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστος στο low post. Η ομάδα και φέτος δεν θα έχει κάποιον που να μπορεί να παίξει, με συνέπεια, με πλάτη στο καλάθι σε περίπτωση που το pick n' roll "μπουκώνει". Για εμένα αυτό παραμένει μεγάλο μειονέκτημα και αυτός είναι ένας απο τους λόγους που ήθελα διακαώς τον Παραχούσκι, επειδή επιθυμούσα ένα σημείο αναφοράς μέσα στη ρακέτα. Παρεμπιπτόντως ο Παραχούσκι θα μάτσαρε ιδανικά τον Ραντούλιτσα.

Για να μην ξεφεύγουμε όμως, αμιγώς στη σύγκριση μεταξύ των δύο, το σαφές πλέονεκτημά του Ντάνστον για εμένα απέναντι στον Γιάνγκ είναι η άμυνα ψηλά, άλλα και η μεγαλύτερη εμπειρία του σε μεγάλα παιχνίδια επιπέδου top-16 και play-off ευρωλίγκας. Ο Ντάνστον σίγουρα σκεπάζει το καλάθι καλύτερα και ξέρει πως πρέπει να αντιμετωπίσει το pick n' ρroll  σε όλες τις αμυντικές εκδοχές με περισσότερη αποτελεσματικότητα, αυτό βέβαια όταν δεν κάνει επιπόλαια φάουλ και έχει το μυαλό του στο παιχνίδι. Ο Γιάνγκ απο την άλλη μπορεί να υστερεί σε μάκρος, αν και ψηλότερος, αλλά το εκτοπισμά του τον βοηθάει ώστε να κρατάει πιο εύκολα βαριά σέντερ μακριά απο το καλάθι. Δεν είναι εξίσου καλός με τον Μπράιαντ στην αμυνά πάνω απο τη στεφάνη, χωρίς όμως να είναι και κακός. Κυνηγάει τις φάσεις ψηλά, αν και στην άμυνα στο pick n' roll κάποιες φορές χάνεται εύκολα. Το πλεονέκτημα του σε σύγκριση με τον Ντάνστον εδώ, είναι ότι έχει περισσότερη έκρηξη και έτσι μπορεί να καλύψει πιο γρήγορα χώρο. Για τον ίδιο λόγο, επιθετικά στο pick n' roll λογικά θα είναι πιο θετικός, ενώ και ο συνδυασμός δύναμης και όγκου πιθανότατα να τον κάνουν πιο αποτελεσματικό μετα απο επιθετικό ριμπάουντ. Στις βολές κινούνται και οι δύο στα ίδια μέτρια επίπεδα του 60% πάνω-κάτω.
Εν κατακλείδι θεωρώ πως αν ο Γιάνγκ μπεί περισσότερο στην πιο τακτικίστικη λογική του ευρωπαϊκού μπάσκετ και δεν στηρίζεται αποκλειστικά στο ενστικτό του και τα πλούσια σωματικά του προσόντα, μπορεί να αποδειχτεί αρκετά σημαντικότερος του Μπράιαντ. Ειδικά δε, αν δουλέψει σοβαρά και το ποστ παιχνίδι του. Αν αυτά δε γίνουν, θα βλέπουμε παιχνίδια που θα είναι κυρίαρχος, αλλά και κάποια που θα μπλοκάρει αρκετά και στις δύο πλευρές του γηπέδου, ειδικά όσο θα προχωράμε στα πιο δύσκολα ματς. Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι έχει γενικά τις δυνατότητες να δημιουργήσει περισσότερο αντίκτυπο και σε μεγαλύτερη συχνότητα απο τον Ντάνστον, επομένως κρίνω την μεταγραφή ως βελτιωτική. Αν τώρα ο Μπράιαντ κάνει στην Εφές μια σεζόν όπως την πρώτη που έκανε στην ομάδα μας, ίσως να αναθεωρήσω.

Το τρίτο ζευγάρι των πρώην-νυν είναι αυτό του Όλιβερ Λαφαγιέτ και του Ντι Τζέι Στρόμπερυ. Τον δεύτερο δεν τον έχω παρακολουθήσει να παίζει, επομένως οι εκτιμήσεις μου για αυτόν κατα ένα μεγάλο βαθμό έχουν να κάνουν με διάφορα reports και βιντεάκια που κυκλοφορούν στο νετ, καθώς και τα στατιστικά του παίχτη.
Φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε εδώ, όπως και στη περίπτωση του Χάκετ, με μια σαφή αναβάθμιση αμυντικά στην περιφέρεια. Ο Λαφαγιέτ ήταν καλός περιφερειακός αμυντικός, αλλα ο Στρόμπερυ, όπως λέγεται, είναι το γκάρντ που θα σου βγάλει τα συκώτια, αυτός που θα ρίξεις πάνω στον πιο επικίνδυνο παίχτη του αντίπαλου. Και αυτός ψηλός για γκάρντ, μπορεί να παίξει άμυνα απο το ένα ως το τρία, αλλά να ανταπεξέλθει επίσης σε άμυνα με αλλαγές στα σκρίν. Μοιάζει αρκετά στον Χάκετ, με τη διαφορά ότι δεν έχει τόσο το ταλέντο του Ιταλού στο ένας με έναν, αλλά παρ' όλα αυτά επιτίθεται στο καλάθι χωρίς να φοβάται με όπλο του την πολύ καλή crossover τρίπλα που έχει. Ο Λαφαγιέτ απο την άλλη, επιχειρούσε σπανιότατα να πλησιάσει το καλάθι και να τελειώσει τη φάση. Επίσης ο Στρόμπερυ, όπως και ο Χάκετ, μπορεί να ανέβει και στη θέση "3" σε σχήμα με τρία γκάρντ.
 Δημιουργικά φαίνεται να είναι στα ίδια, ίσως και καλύτερος του Όλιβερ, αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Πάντως στα στατιστικά του καταγράφεται ένας αξιοπρεπής αριθμός ασίστ. Όσον αφορά το θέμα του σουτ, με ένα ποσοστό στα τρίποντα που αγγίζει το 36% συνολικά σε τούρκικο πρωτάθλημα και eurocup, σουτέρ δεν τον λες, αλλα δεν θεωρώ ότι υπολείπεται και ιδιαίτερα του Λαφαγιέτ. Είναι καθαρά παίχτης ρυθμού που στη μέρα του θα τα βάλει μαζεμένα ή θα τα σπάσει αντίστοιχα. Πάνω-κάτω ό,τι έκανε ο Όλιβερ που ίσως να είναι λίγο πιο σταθερός εδώ. Λίγο όμως. Απο την άλλη, με την τρέλα που φαίνεται να τον διακρίνει, ο Στρόμπερυ ίσως να βάλει πιο σημαντικά σουτ όταν η μπάλα θα καίει.
Συμπερασματικά μιλάμε για έναν παίχτη που όλα δείχνουν ότι θα προσφέρει πολλά περισσότερα αν βρεί το ρόλο του στην ομάδα. Ο Λαφαγιέτ δεν ήταν επ' ουδενί τόσο πολυδιάστατος.

Το πρόσημο λοιπόν βάζοντας κάτω τις τρείς αποχωρήσεις και τις τρείς αφίξεις παιχτών μοιάζει σαφέστατα θετικό. Ειδικά όσον αφορά την άμυνα, γενικότερα το κομάτι της ενέργειας και το στοιχείο της δημιουργίας προσωπικών φάσεων και απο άλλους παίχτες πλην Σπανούλη και Πρίντεζη. Ίσως να χάσαμε λίγο σε δημιουργία και σε απειλή απο την περιφέρεια, άλλα θεωρώ ότι είναι πράγματα που "κρύβονται" αν η ομάδα δέσει.

Στα άλλα θέματα επάνδρωσης και σχεδιασμού της ομάδας θεωρώ ότι η προσθήκη Αθηναίου είναι μια καλή συμπληρωματική κίνηση στα γκαρντ, αλλά αυτό που με καίει αυτή τη στιγμή είναι τι θα γίνει με τη θέση "4".
Πιστεύω ότι μας λείπει και χρειαζόμαστε οπωσδήποτε έναν αθλητικό power forward που να έχει νεύρο και έφεση στην άμυνα πάνω απο τη στεφάνη. Θεωρώ ότι αν πάμε με την τριάδα Πρίντεζης-Αγραβάνης-Τσαϊρέλης θα υπάρξει πρόβλημα στα ματσαρίσματα με αντίστοιχα τέτοια 4άρια σαν αυτό που περιγράφω. Η ομάδα χρειάζεται ένα φόβητρο αμυντικά ψηλά, μιας που Χάντερ και Γιάνγκ είναι καλοί, αλλά όχι εξαιρετικοί σε αυτόν τον τομέα, και επίσης αγωνίζονται στη ίδια θέση, άρα δεν μπορείς να τους χρησιμοποιήσεις μαζί. Αν μάλιστα αυτό το 4άρι έχει και μια στοιχειώδη έφεση στο σκοράρισμα, ακόμα καλύτερα. Ουσιαστικά ζητάω μια αναβάθμιση του Πέτγουεϊ.

Για εμένα έχει περισσότερη λογική να δουλευτεί ο Αγραβάνης σαν σέντερ και να συμπληρώσει την τριάδα ψηλών, παρά να λογίζεται ως 4άρι. To σώμα του και τα αγωνιστικά του στοιχεία αυτό υποδεικνύουν. Στο τέλος της περασμένης αγωνιστικής περιόδου έδειξε ότι έχει αρχίσει να δουλεύει το ποσταρισμά του και γενικά φάνηκε να ματσάρει καλύτερα αμυντικά με αντίπαλους σέντερ, παρά με 4άρια που τα περισσότερα είναι πιο ευκίνητα απο αυτόν και τον εκθέτουν. Μάλιστα σαν 5άρι θα έχει και το πλεονέκτημα να μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα το συμπαθητικό σουτ που έχει.
Θα είναι λάθος για εμένα να μείνουμε όπως είμαστε στο 4 και να πάμε να πάρουμε άλλον έναν σέντερ όπως πιθανολογείται, αντί να δουλέψουμε τον Αγραβάνη που έχει όλα τα φόντα να γίνει αξιολογότατος εκεί.

Αν παρ' όλα αυτά δώσουμε την τελευταία θέση ξένου σε κάποιο 5άρι, καλό θα ήταν αυτός να είναι κλασικό πίβοτ ή ένα 4αρο5άρι τύπου Βέσελυ που πλησιάζει αυτό που λέω. Τότε θα πω ότι χαλάλι που δεν έγινε το δικό μου, τουλάχιστον πήραμε κάτι που μας έλειπε. Το ενδεχόμενο να κρατήσουμε τη θέση καβάτζα για μέσα στη χρονιά δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Προτιμώ ο παίχτης να έχει αποκτηθεί όταν υπάρχουν περισσότερες επιλογές και να έχει κάνει κανονικά την προετοιμασία του. Εκτός πια και αν περιμένουμε κάτι το εξαιρετικό.

Αυτά για τώρα guys. Τα ξαναλέμε...

Godspeed Bryant...

Όχι φίλε. Απο αυτό εδώ το blog θα πάρεις το αντίο που αξίζεις, όχι την απαξίωση που τόσο εύκολα ξέρασαν πάνω σου οι οπαδίσκοι της κακιάς ώρας. Ξέρεις ποιοί.

Αυτοί που λένε ότι σε έκανε παίχτη ο Σπανούλης, όταν σε είκοσι και εικοσιπέντε λεπτά παιχνιδιού ζήτημα να έπαιρνες μια-δυο καλές πάσες σε πικ εν ρολ, ενώ και όταν ζήταγες τη μπάλα στο λόου ποστ, εννιά στις δέκα φορές σε αγνοούσαν. Αν δε, έκανες το λάθος να χάσεις τα καλάθια αυτά (μιας που δεν είσαι και σπεσιαλίστας στο κομάτι αυτό, οφείλουμε να το παραδεχτούμε), μπορεί να περνούσαν και δύο-τρείς αγώνες μέχρι να ξαναπάρεις τη μπάλα εκεί. Μόνο άλλοι έχουν δικαίωμα σε αυτή την ομάδα φαίνεται να παίρνουν άπειρες προσπάθειες, ασχέτως αν τις βάζουν ή όχι.

Είναι οι ίδιοι οπαδοί που όταν την πρώτη σου χρονιά ήσουν απο τους καλύτερους ψηλούς της ευρωλίγκας (χωρίς πάλι να μπεί κανείς στη διαδικασία να σου δώσει επιθετικό ρόλο και να δουλέψει μαζί σου) παίζοντας το ξύλο της αρκούδας ολομόναχος, σε εκθειάζανε και λέγανε "μας έκανε να ξεχάσουμε τον Κάιλ", αλλα φέτος στη μέτρια σου χρονιά σε βγάλαν άμπαλο, αναλώσιμο κτλ.

Μερικοί μάλιστα τώρα που μάθανε ότι φεύγεις ανακαλύψανε ότι δεν πολυκαιγόταν ο Σφαιρόπουλος να σε κρατήσει τελικά και ότι μιλούσε για τα μάτια του κόσμου, γιατί έτσι "έπρεπε". Φαντάζομαι ότι και την πρόταση κλειστού διετούς με αυξημένες αποδοχές η ομάδα για τα μάτια του κόσμου στην έκανε. Λίγο καθυστερημένα βέβαια.

Δεν θα μπώ καν στη διαδικασία να εξηγήσω γιατί ένας παίχτης που στην πρώτη του χρονιά σε επίπεδο ευρωλίγκας, και μάλιστα στον δις πρωταθλητή ευρώπης Ολυμπιακό, βγαίνει πρώτος σε αξιολόγηση σε όλη την ομάδα, έπρεπε να είχε ανανεώσει πολύ νωρίτερα. Λυπάμαι μόνο που κόντρα σε πείσμα όλων, φέτος δεν πήγες ακόμα καλύτερα και έδωσες δικαιώματα στον καθένα να λέει το μακρύ του και το κοντό του. Μάλλον και εσύ ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεσαι το ταβάνι σου, που είναι πολύ πιο ψηλά απο όσο έχεις δείξει. Όπως δεν το αντιλήφθηκαν και πολλοί άλλοι. Μακάρι πριν κλείσεις τη καριέρα σου να βρεθεί ένας προπονητής να σε εξελίξει, έστω και τώρα, σε ακόμα καλύτερο παίχτη.

Αντίο λοιπόν φίλε, ευχαριστώ για όλα. Φεύγεις πρωταθλητής, με σημαντική προσφορά και ψηλά το κεφάλι. Kαλή τύχη, θα είμαστε αντίπαλοι μόνο μέσα στο γήπεδο...

Πάμε για άλλα...

 Η ομάδα δεν τα κατάφερε και το πιο μεγάλο "γαμώτο" απο όλα είναι ότι εκεί που έφτασε και με σύμμαχο τον χαρακτήρα που έδειξε μέσα στη χρονιά σε διάφορα σημαντικά ματς, μπορούσε να το πάρει. Η Ρεάλ σίγουρα ήταν το φαβορί, αλλά δεν ήταν ανίκητη. Το παιχνίδι χάθηκε για διάφορους λόγους που αυτή τη στιγμή, τόσες μέρες μετά τον τελικό δεν έχει νόημα να αναλωθούμε ιδιαίτερα.

Θες οι χαμένες βολές, θες το χαλάρωμα της άμυνας και οι διστακτικές αλλαγές στα μαρκαρίσματα στις φάσεις που ο Κάρολ έβαλε τα μεγάλα σουτ, θες οι Νοτσιόνι-Ματσιούλις που, αν και ρολίστες στη Ρεάλ, βγήκαν μπροστά και έκαναν τη διαφορά όταν χρειάστηκε, τη στιγμή που, πλην Λοτζέσκυ, κανένας απο τους δικούς μας ξένους/κοινοτικούς δεν έκανε κάτι ξεχωριστό, θες ότι δεν μπήκαν κάποια ελεύθερα σουτ που ίσως μας κράταγαν μέσα στο ματς, θες ότι γενικά μάλλον δεν ήμασταν ψυχολογικά έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις δυσκολίες ενος τέτοιου παιχνιδιού και απο ένα σημείο και ύστερα αφήσαμε ό,τι γίνεται μέσα στο παρκέ να επηρεάζει την αποδοσή μας, οτιδήποτε απο όλα αυτά και να πεί κανείς μέσα θα είναι. Και πιθανότατα υπάρχουν και άλλα που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, είτε σε πιο τεχνικό επίπεδο (για τους επαΐοντες), είτε σε πιο επιφανειακή ανάγνωση.

Παρ' όλα αυτά όσο πίκρα και να είναι ένας χαμένος τελικός, πρέπει να τοποθετήσουμε το πράγμα στις πραγματικές του διαστάσεις και να το δούμε υπο το σωστό πρίσμα. Μιλάμε για μια ομάδα η οποία με ενα ρόστερ σαφώς κατώτερο των περισσότερων πρωτοκλασάτων ανταγωνιστών της, κατάφερε μέσα στη χρονιά να κοντράρει τους πάντες στα ίσα, να παίξει όμορφο μπάσκετ σε αρκετά παιχνίδια και να φτάσει μέχρι τον τελικό αφήνοντας πίσω της ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα και η ΤΣΣΚΑ, που με την αποδοσή τους ανα διαστήματα θεωρήθηκαν ως μεγάλα φαβορί, όχι μόνο απο τους απλούς φίλους της διοργάνωσης, αλλά και απο επαγγελματίες προπονητές. Θυμάμαι μάλιστα και ένα σχετικό άρθρο που είχε ποστάρει ο Μήτσος εδώ πέρα.

Ας σκεφτούμε πως μια ομάδα που έχει έξι ξένους/κοινοτικούς αμιγώς ρολίστες, πράγμα που σημαίνει ότι η καλή απόδοση του καθενός, πόσο μάλλον αρκετών εξ αυτών ταυτόχρονα, είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα μέρας και συνεπώς τύχης, ήταν εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολο να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου. Γιατί ναι μεν το μπασκετ είναι ομάδικο άθλημα, ναι μεν 9 στις 10 φορές μια καλοδουλεμένη ομάδα νικάει τις δυνατές μονάδες, αλλά απο την άλλη τι γίνεται όταν έχεις απεναντί σου μια ομάδα που και καλοδουλεμένη είναι και έχει και ανώτερες μονάδες σε σύγκριση με εσένα; Πολύ απλά οι πιθανότητες πολώνονται υπερ του αντίπαλου. Αντικειμενικά λοιπόν ο Ολυμπιακός με το ρόστερ που είχε μπορούσε να θεωρεί ξεκάθαρα εφικτό στόχο την οχτάδα. Προσοχή, λέω ξεκάθαρα εφικτό στόχο, δε λέω δεδομένο στόχο. Γιατί ποιός βρίσκει εντελώς εκτός λογικής να μέναμε πέμπτοι στον ομιλό μας στο τοπ 16; Η Εφές τελευταία αγωνιστική τα κατάφερε. Η Εφές που σημειωτέον έβαλε δύσκολα στη Ρεάλ στα play-off, δεν μιλάμε για καμία ομαδούλα.

Επομένως το να φτάσουμε στην οχτάδα δεν ήταν καθόλου δεδομένο. Διότι φτάσαμε εκεί με ξένους που τολμώ να πω ότι συνολικά είναι στο επίπεδο των ξένων της Μάλαγα και ίσως και κατώτεροι. Και φτάσαμε και εύκολα μάλιστα. Αυτό οφείλεται στο ότι η ομάδα ήταν δεμένη, είχε χαρακτήρα και υπήρχε και ένας πολύ καλός ελληνικός κορμός. Όταν λοιπόν μια ομάδα που δεν θα πρέπει καν να θεωρείται σίγουρο ότι θα μπεί στα play-off φτάνει ως τον τελικό, θα πρέπει να σκεφτόμαστε ότι εκ των πραγμάτων έχει ήδη κάνει τεράστια υπέρβαση και έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε να φτάσει. Ακόμα και αν αυτό είναι ενας τελικός που είσαι τόσο κοντά στην πηγή. Μπορούσαμε να πιούμε νερό; Μπορούσαμε, αλλά μέχρι εκεί αντέξαμε για φέτος. Βρήκαμε στον τελικό μια πιο ποιοτική ομάδα, που έπαιζε σπίτι της μετά απο δύο σερί στραπάτσα και που είχε πλέον χαρακτήρα και δύναμη να αντιπαρατάξει στα δύσκολα. Χάσαμε, σφίγγουμε τα δόντια και πάμε για άλλα λοιπόν.

Τα οποία άλλα κρίνουν εν πολλοίς αν η χρονιά θεωρηθεί επιτυχημένη. Θα πει κάποιος έφτασες τελικό ευρωλίγκας και δεν θεωρείς επιτυχημένη τη χρονιά; Προφανώς και όχι θα απαντήσω εγώ. Διοτί ο βασικός μας στόχος, ο στόχος που είναι ξεκάθαρα εφικτός, είναι το ελληνικό πρωτάθλημα. Η πορεία μας στην ευρωλίγκα ήταν το μπόνους αν θέλετε. Στο τέλος της χρονιάς ο απολογισμός για ομάδες πρωταθλητισμού σαν τον Ολυμπιακό γίνεται σε τρόπαια. Οπότε αν ο αριθμητής στο κλάσμα είναι μηδέν, μηδενικό θα είναι και το αποτέλεσμα. Αν είχαμε πάρει την ευρωλίγκα θα μιλούσαμε σε άλλη βάση, αλλά αυτό δυστυχώς δεν έγινε.

Η ομάδα λοιπόν οφείλει να είναι σοβαρή και πλήρως προετοιμασμένη σε αγωνιστικό και ψυχολογικό επίπεδο να κατακτήσει τον τίτλο. Ο οποίος φέτος μπορεί να φαντάζει εύκολη αποστολή αν αναλογιστούμε τα προβλήματα τραυματισμών και την διατάραξη της χημείας του "αιώνιου αντιπάλου" με το θέμα Γκιστ, αλλά η απαντησή μου σε όλα αυτά είναι ότι μια ομάδα που τα τελευταία 17 χρόνια έχει πάρει μόλις ένα πρωτάθλημα και φέρει το όνομα Ολυμπιακός δεν δικαιούται να επαναπαύεται απέναντι στον Παναθηναϊκό των 15 πρωταθλημάτων τα τελευταία 17 χρόνια. Όσο κακός αγωνιστικά και προβληματικός να φαντάζει αυτός.

Όσες φορές χαλαρώσαμε και θεωρήσαμε δεδομένο το πρωτάθλημα, μας τιμώρησαν. Κάποιες φορές και με διαιτητική εύνοια, αλλά για εμένα η μοναδική προφανής αλλοίωση αποτελέσματος και επομένως πιθανά και πρωταθλήματος έχει γίνει στον τρίτο τελικό του 2011, όπου για κάμποσα λεπτά καταργήθηκε το μπάσκετ. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, πρώτα εμείς αγωνιστικά δεν ήμασταν αυτοί που έπρεπε, οπότε το να μιλάμε διαχρονικά για διαιτησία περισσότερο κακό, παρα καλό κάνει. Και για να προλάβω κάποιους, το non-call ήταν μια αδικία απεναντί μας, αλλα δεν αποτέλεσε μέρος ενός ξεκάθαρου μοτίβου που φανέρωνε πρόθεση να αδικηθεί ο Ολυμπιακός. Το παιχνίδι θα μπορούσαμε εύκολα να το είχαμε πάρει.

Όλη αυτή η μίνι αναδρομή για να προλάβω τις δικαιολογίες που αραδιάζονται κάθε φορά που η ομάδα εμφανίζει τις γνωστές παιδικές ασθένειες απέναντι στον Παναθηναϊκό. Δικαιολογίες που δυστυχώς ακούμε ακόμα και απο τους ίδιους τους Αγγελόπουλους κατα καιρούς, οι οποίοι βέβαια σε ματς που αδικούμαστε αλλά τα παίρνουμε, με ένα μαγικό τρόπο ξεχνάνε τη διαιτησία. Αντίθετα αν χάσουμε, κάθε διαιτητικό λάθος που μπορεί να έχει γίνει εναντίον μας γιγαντώνεται και υπάρχει για αυτούς φανερή πρόθεση να μας αδικήσουν. Προσωπική άποψη, όλα αυτά τα χρόνια ο Παναθηναϊκός παίρνει στις περισσότερες των περιπτώσεων τα διαιτητικά "κουκούτσια", κάποιες λίγες φορές υπέρ το δέον η αλήθεια είναι. Όμως αν θέλουμε να μην εθελοτυφλούμε, πρέπει να παραδεχτούμε ότι τις περισσότερες φορές επίσης ήταν και η καλύτερη ομάδα και ότι απο την πλευρά μας δεν εκμεταλευτήκαμε με τον ιδανικότερο τρόπο τις ευκαιρίες που είχαμε να τους πάρουμε τον τίτλο.

 Ακόμα-ακόμα και πέρσυ που πετύχαμε το break στο ΟΑΚΑ μετά απο τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, καταφέραμε και παρουσιαστήκαμε εντελώς ανέτοιμοι μέσα στο ΣΕΦ και χάσαμε ένα παιχνίδι, που θα έπρεπε να μπούμε μέσα και να δαγκώνουμε, απο μια ομάδα που δεν ήταν καλύτερη, αλλά που δάγκωνε αυτή αντι για εμάς. Οπότε φέτος δεν πρέπει να υπάρχει καμία δικαιολογία. Είμαστε ούτως ή άλλως η καλύτερη ομάδα, έχουμε το πλεονέκτημα έδρας και ο αντίπαλος έχει αρκετά προβλήματα. Απώλεια πρωταθλήματος σημαίνει κακή αγωνιστική προετοιμασία και λάθος νοοτροπία. Σημαίνει επαγγελματική ανεπάρκεια απο όλους τους εμπλεκόμενους. Μιλάμε για μια σειρά αγώνων που δεν επιτρέπεται να μην κερδίσει ο κατά τεκμήριο ανώτερος Ολυμπιακός.

Ευτυχώς, θεωρώ ότι έχουμε έναν σοβαρό κόουτς στον πάγκο που δεν θα αφήσει την ομάδα να παρουσιάσει ξανά αυτοκτονικές τάσεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν κρίμα για τον κόσμο της ομάδας πάνω απο όλα, αλλά και για τους παίχτες που με αυτόν τον τρόπο θα αδικήσουν την πολύ θετική εικόνα που έχτιζαν όλη τη χρονιά. Επιπλέον θα είναι κρίμα για παίχτες όπως ο Ντάνστον και ο Πέτγουεϊ, που πιθανόν του χρόνου να μην είναι μαζί μας, να φύγουν άτιτλοι. Διότι δύο χρόνια τώρα πάλεψαν, με τις όποιες ελλείψεις τους, για την ομάδα όσο περισσότερο μπορούσαν. Και πρόσφεραν στο δικό του βαθμό ο καθένας. Ένα πρωτάθλημα θα δικαίωνε σε μεγάλο βαθμό τον ιδρώτα που ρίξαν και και το ξύλο που έφαγαν μέσα στο παρκέ απο πέρσυ. Ειδικά ο Ντάνστον που είναι και προσωπική αδυναμία.

Ψηλά το κεφάλι λοιπόν και επαγρύπνηση, γιατί τώρα έρχεται η τελική ευθεία που θα κρίνει τον ουσιαστικό νικητή της φετινής αγωνιστικής σεζόν. Kαι βέβαια η πραγματική νίκη δεν θα είναι στο πρωτάθλημα αυτό καθ' αυτό, αλλά στο ότι δεν προδώσαμε την αξία μας, κάνοντας κάτι λιγότερο απο το καλύτερο που θα μπορούσαμε.

Και εγένοντο τέσσερις...

Όπως όλοι πλέον γνωρίζετε, εξασφαλίσαμε την συμμετοχή μας στο ένατο final 4 της ιστορίας μας στην ευρωλίγκα και δε νομίζω να υπήρχε καλύτερη αφορμή να αλλάξω post και να ανεβάσω κατί πιο αμιγώς μπασκετικό. Πάμε να κάνουμε λοιπόν ένα crash test μεταξύ των ομάδων που θα βρεθούν αντιμέτωπες στους δύο ημιτελικούς.

Στο ζευγάρι ΤΣΣΚΑ-Ολυμπιακός έχουμε δυο υπερταλαντούχα guards απέναντι σε ενάν απο τους πιο σημαντικούς παίχτες που έχει αναδείξει το ευρωπαϊκό μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Τεόντοσιτς και Ντε Κολό απο τη μια, Βασίλης Σπανούλης απο την άλλη. Όσο μεγάλος παίχτης και να είναι ο αρχηγός, θα χρειαστεί πολλή βοήθεια απο τους Σλούκα, Λαφαγιέτ και Μάντζαρη ώστε να μπορέσει να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα σε αυτόν τον ημιτελικό. Αν αυτοί δεν φανούν αντάξιοι των περιστάσεων και στις δύο πλευρές του γηπέδου, τότε φοβάμαι ότι θα δούμε ένα πολύ μονόπλευρο παιχνίδι. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι Ρώσοι διαθέτουν επιπλέον και έναν εξαιρετικό σουτέρ (Βιτάλι Φριτζόν), άλλα και έναν τίμιο παίχτη-εργάτη (Αάρον Τζάκσον) που στην καλή του μέρα μπορεί να προσφέρει σε πολλά επίπεδα. Ελπίζω και εύχομαι ο Μάντζαρης να συνεχίσει τις εμφανίσεις που έκανε στη σειρά με Μπαρτσελόνα και οι Σλούκας-Λαφαγιέτ να δώσουν το κάτι παραπάνω, είτε οργανωτικά, είτε επιθετικά.

Στα small forwards η ΤΣΣΚΑ έχει ένα τριάρι που έχει δώσει πλέον διαπιστευτήρια στα τρία χρόνια που είναι στους Ρώσους και ξέρουμε όλοι ότι έχει την ικανότητα να πάρει παιχνίδια μόνος του. Ο λόγος για τον Σόνι Γούιμς. Το θέτικο για εμάς εν προκειμένω είναι ότι στα δύσκολα έχει δείξει να πνίγεται, όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα, αφού το supporting cast που έχει είναι πολύ καλύτερο απο τις δύο προηγούμενες χρονιές. Τη θέση συμπληρώνει ο Μάνουτσαρ Μαρκοϊσβίλι, ένας ρολίστας με πολύ καλά ποσοστά, που αν αγνοηθεί μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά. Ο Ολυμπιακός απο την άλλη στο τρία έχει δύο σκληρούς παίχτες που μπορούν να φθείρουν τον αμερικάνο σταρ των Ρώσων (Ντάρντεν, Παπαπέτρου), άλλα είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να πάρει σκορ απο αυτούς. Ο Ντάρντεν έχει δείξει ότι στα πολύ σημαντικά παιχνίδια δεν έχει το ειδικό βάρος να δώσει λύσεις, ενώ και ο ταλαντούχος, άλλα όχι ψημένος σε τέτοιο επίπεδο Παπαπέτρου δεν μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη ακόμη. Ερωτηματικό είναι και η παρουσία του Ματ Λοτζέσκυ. Αν το παιχνίδι εξελιχθεί με έναν τρόπο που δεν τον κάνει να νιώθει άνετα μπορεί να περάσει και εντελώς απαρατήρητος. Απο την άλλη αν βρεί ρυθμό και χώρο ίσως και να γίνει ο ήρωας του αγώνα. Μια δοκιμασία και για αυτόν, μιας που είναι πρωτάρης σε final 4.

Πάμε στα power forwards, όπου η παρουσία του Αντρέι Κιριλένκο είναι εκείνο το στοιχείο που στα δικά μου μάτια τουλάχιστον πολώνει ξακάθαρα τις πιθανότητες υπέρ της ΤΣΣΚΑ. Η αστείρευτη ενέργεια του παίχτη σε άμυνα πάνω απο τη στεφάνη, βοήθειες, rebounds, αλλά και στην επίθεση μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά εις βάρος μας αν δεν είμαστε συνολικά σαν ομάδα έτοιμοι να απορροφήσουμε αυτούς τους κραδασμούς.

 Κανένα απο τα 4άρια μας δεν μπορεί να τον ματσάρει με συνέπεια και σα να μην έφτανε μόνο αυτό, απο πίσω του υπάρχουν ο Αντρέι Βοροντσέβιτς που κάνει καταπληκτική χρονιά όντας πλήρης παίχτης επιθετικά και ικανότατος αμυντικά, καθώς και ο πάντα επικίνδυνος Νίκολς που έχει άγνοια κινδύνου και μπορεί να σε τιμωρήσει ανα πάσα στιγμή απο τα 6.75. Για να μην αναφέρω βέβαια και τον μεγάλο Βίκτορ Χριάπα που ακόμα δεν έχει βρεί καλά τον εαυτό του μετά την μακροχρόνια απουσία του και τον οποίο μπορεί να δούμε να αγωνίζεται και στη θέση τρία. Απο την άλλη εμείς στο τέσσερα έχουμε ένα πολύ ποιοτικό παίχτη επιθετικά (Πρίντεζης), ο οποίος όμως θα βρεί απεναντί του εναν Κιριλένκο υποψιασμένο μετά την Κωνσταντινούπολη και αποφασισμένο να μην αφήσει την ιστορία να επαναληφθεί. Θα κριθούν πάρα πολλά απο την παρουσία του Πρίντεζη σε αυτό το ματς. Αν αυτός δεν τραβήξει επιθετικά και δεν είναι μαχητικός αμυντικά, μας περιμένει Γολγοθάς.

Οι υπόλοιποι της θέσης (Πετ, Αγραβάνης, κατα συνθήκη ίσως Παπαπέτρου) θα αναλωθούν κατα κύριο λόγο σε καταστροφικό ρόλο και όχι τόσο σε δημιουργικό, μιας που η διαφορά ποιότητας είναι μεγάλη. Αν είναι πλήρως συγκεντρωμένοι και ταγμένοι σε αυτό, ίσως και να βρούν και κάποιες ευκαιρίες μπροστά. Αν όχι, θα πιούν θάλασσα και μπροστά και πίσω.

Στους ψηλούς η ΤΣΣΚΑ έχει έναν σπουδαίο πίβοτ ο οποίος μπορεί να παίξει πολύ καλά και το pick n' roll (Καούν), καθώς και τον παλιό γνώριμο Κάιλ Χάινς που είναι ένας χρησιμότατος ρολίστας και κλασικός pick n' roll ψηλος που μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά, κυρίως στην άμυνα σε άλλαγες και δυναμικά hedge out, άλλα και πάνω απο τη στεφάνη. Παρ'όλα αυτά θεωρώ ότι το δίδυμο Ντάνστον-Χάντερ αν είναι έτοιμο τακτικά και ψυχολογικά, αποφύγει τα χαζά φάουλ και πάρει καλές προσπάθειες, μπορεί να τους ματσάρει ικανοποιητικά. Το κακό είναι ότι το δίδυμο των Ρώσων είναι σαφώς πιο έμπειρο και αυτό μπορεί να παίξει το ρόλο του σε ένα ματς με τόσο σημαντικό διακύβευμα. Αν τα πεντάρια μας δείξουν καλό πρόσωπο, πιστεύω ότι θα είμαστε ίσα βάρκα ίσα πανιά εκεί. Αυτό γιατί παρά την όποια διαφορά ποιότητας που δημιουργεί κυρίως ο Καούν, έχουμε θεωρώ την απαιτούμενη ενέργεια να αντιπαρατάξουμε προς εξισορρόπηση των πραγμάτων.

Εν ολίγοις αυτό το μάτς θέλει άψογη τακτική προσέγγιση (ίσως να αφήσουμε λίγο πιο ελεύθερο τον Καούν, όπως κάναμε και με Τόμιτς), τρομερή μαχητικότητα και νοοτροπία ομάδας που δεν παρατάει ποτέ το παιχνίδι. Αν όλα αυτά μπορέσει να τα περάσει και να τα αντλήσει ο Σφαιρόπουλος απο τους παίχτες, τότε έχουμε καλές πιθανότητες. Απεναντί μας βρίσκεται η καλύτερη ομάδα στον τομέα των rebounds σε όλη την ευρωλίγκα, η καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης και η ομάδα με τα καλύτερα ποσοστά σε δίποντα και τρίποντα. Μια ομάδα που σε όλες τις σημαντικές στατιστικές κατηγορίες φιγουράρει στην πρώτη τριάδα. Αν δεν δούμε παίχτες με το μαχαίρι στα δόντια να παλεύει ο καθένας για την υπέρβαση, θεωρώ ότι δεν έχουμε τύχη.
Κάτι ανάλογο θα πρέπει να δούμε και στον τελικό βεβαίως, αλλά αυτό είναι μια συζήτηση που θα την κάνουμε αν και εφόσον φτάσουμε ως εκεί.

Όσον αφορά το άλλο ζευγάρι δεν θα αφιερωθώ τόσο πολύ. Είναι δύο ομάδες με σπουδαίο υλικό, θεωρώ όμως ότι η Ρεάλ έχει το προβάδισμα. Και γιατί θα αγωνίζεται στην έδρα της, αλλά και γιατί έχει μεγαλύτερο κίνητρο να πάρει το τρόπαιο μετά απο δύο χαμένους τελικούς. Επιπλέον έχει πιο έμπειρους παίχτες και πιο ποιοτικούς συνολικά.

Δεν έχει τριάρι σαν τον Φερνάντεθ η Φενέρ ας πούμε, ούτε καν σαν τον Ματσιούλις. Ακόμα και ο Γκάουντλακ, που μπορεί να σε σκοτώσει στη μέρα του, είναι δίκοπο μαχαίρι για τη Φενέρ. Ο Μπογκντάνοβιτς και αυτός πρώτη φορά συμμετέχει σε final 4. Αντίθετα οι υπερποιοτικοί και εμπειρότατοι Ροντρίγκεθ και Γιούλ ξέρεις ότι θα σου δώσουν σίγουρα ένα minimum απόδοσης. Είμαι της άποψης ότι μόνο αν ο Ομπράντοβιτς καταφέρει και υπερνικήσει τον Λάσο τακτικά θα πάει η Φενέρ στον τελικό. Και σε αυτό θα παίξουν μεγάλο ρόλο τα δύο τρομερά τεσσάρια του (Μπιέλιτσα, Βέσελυ), που θα έχουν βέβαια απεναντί τους δυο σπουδαίους αντιπάλους όπως ο Ρέγιες και ο Νοτσιόνι.
 Δεν θα είναι εύκολο, ίσως να χρειαστεί να δούμε παίχτες όπως ο Πρέλτζιτς να ξυπνούν απο τη μετριότητα ή όπως ο Ζήσης να κάνουν ακόμα περισσότερα απο όσα αναμένονται απο αυτούς. Απο την άλλη και η Ρεάλ με Καμπάθο, Κάρολ, Ρίβερς μπορεί πιθανότατα να βρεί απαντήσεις σε όλα αυτά.

Οι ψηλοί και των μεν και των δε είναι ένα αίνιγμα, αλλα και εκεί θεωρώ ότι πιο εύκολα μπορούμε να δούμε έναν Αγιόν ή ακόμα και τον Μπουρούση να δημιουργούν αντίκτυπο, παρά τον Ερντέν ή τον Ζόριτς απο την άλλη. Πέραν των λίγων γενικά Μεϊρί και Σαβάς εκατέρωθεν, η Ρεάλ έχει στο ρόστερ της και εναν undersized ψηλο (Σλότερ) που μπορεί να δώσει λύσεις τακτικά σε περίπτωση που χρειαστεί. Και εδώ φαίνεται η διαφορά του να έχεις αρκετούς καλούς γηγενείς παίχτες. Έχεις τη δυνατότητα για μεγαλύτερη ποικιλία επιλογών στους ξενους σου.
Βεβαίως παραμένει ένα παιχνίδι νοκ άουτ και μιλάμε για μια Φενέρ που έχει το υπόβαθρο να κερδίσει τον οποιοδήποτε, όπως και το έχει κάνει.

Αν έπρεπε να δώσω τον τίτλο του φαβορί σε κάποιον, θα τον έδινα στην Ρεάλ. Στην ομάδα που είναι γηπεδούχος, έχει χάσει δύο σερί τελικούς και έχει την μεγαλύτερη ποιότητα όπως καταμαρτυρά και η συντριπτική υπεροχή της στην αναλογία assist/ λαθών, αλλά και η παρουσία της στην πρώτη τετράδα των περισσότερων στατιστικών κατηγοριών. Μια ομάδα που πιστεύω ότι κυρίως με ξύλο μπορεί να νικηθεί, αλλά που πλέον έχει τους παίχτες να δώσει και ξύλο. Και αν δεν το έκανε τόσο σε όλη τη χρονιά, σε αυτά τα ματς δεν θα μου κάνει εντύπωση αν το κάνει και με το παραπάνω. Απο εκεί και ύστερα δίνω προβάδισμα στην ΤΣΣΚΑ, μετά στην Φενέρ και τις λιγότερες πιθανότητες σε εμάς.

Αν η ομάδα πάει καλά προετοιμασμένη, με πολλή ένταση και χωρίς άγχος, τότε όλα μπορούν να γίνουν. Κατάκτηση αυτού του τρόπαιου θα είναι εξίσου μεγάλος άθλος με αυτόν της Κωνσταντινούπολης και θα αποτελέσει τεράστιο παράσημο για τον coach Σφαιρόπουλο, αλλά και για τους αρκετούς, άπειρους απο final 4, παίχτες που διαθέτουμε. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει πρώτα να ματώσουμε...