Αλφόνσο Φορντ, the memory remains...

Έχουμε διάφορες εξελίξεις απο το τελευταίο ποστ, αλλα πιστεύω ότι πάνω-κάτω και να το ξαναδιαβάσει κάποιος τώρα, θα το βρεί ακόμα αρκετά επικαίρο με όλα όσα συμβαίνουν. Επομένως επιφυλάσσομαι να κάνω τα σχολιά μου για το μέλλον και δίνω τη σκυτάλη για ένα νοσταλγικό ποστ στον Σάββα, καλό φίλο του μπλογκ, που το τιμάει απο την αρχή με την παρουσία του.

Από τον Σάββα a.k.a. "The biggest Bulls fan i know"

ΑΛΦΟΝΣΟ ΦΟΡΝΤ!!!

Ένας κορυφαίος ξένος που τίμησε με την παρουσία του τον σύλλογο και εκάνε τη διαφορά όποτε έπρεπε. Ήρθε στην ομάδα απο το Περιστέρι, κερδίζοντας ενα μεγάλο συμβόλαιο στον ΟΣΦΠ, αφού αγωνίστηκε καταπληκτικά στην ομάδα των δυτικών συνοικιών.

Σε μα δύσκολη περίοδο ανομβρίας τίτλων βοήθησε στην κατάκτηση ενός κυπέλου και στο "άγγιγμα" ενός πρωταθλήματος που ποτέ δεν ήρθε. Ο Αλ γεννήθηκε 31 Οκτωβρίου του 1971, στο Γκρίνγουντ του Μισισίπι. Με 1,93 ύψος, γεμάτος μούσκουλα, διακρινόταν πάντα για την ευστοχία του, την ταχύτητα του στο φαστ μπρέικ, την τεχνική του και το άλμα του. Ηταν γενικά το πλήρες πακέτο που θα ήθελε κάθε προπονητής στην ομάδα του.

Αρχικά έπαιξε λίγο στο ΝΒΑ, δεν στέριωσε εκεί και, ευτυχώς για μας, αποφάσισε να έρθει Ευρώπη.

Ξεκίνησε την καριέρα του στην ισπανική Ουέσκα για μια χρονιά και έπειτα μετακομίζει Ελλάδα και συγκέκριμενα Παπάγου. Εκεί θα δημιουργήσει τον μύθο Φορντ, βγαίνοντας πρώτος σκόρερ και οδηγώντας την ομάδα στο κόρατς, παίζοντας απολαύστικο μπάσκετ με τον Μίσσα στο τιμόνι.

Την επόμενη χρόνια ο Αλ θα λείψει απο τα ελληνικά γήπεδα. Θυμάμαι τότε που αναρωτιόμουν πως ειναι δυνατόν να μην ανανεωθεί αυτος ο παίκτης ή να μην απασχολήσει την ομάδα μας. Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα(με) την αλήθεια. Ήταν ενα παλικάρι που ποτέ δεν είχε αναφερθεί στην αρρώστια του, είτε σαν αδυναμία για το παίξιμο του, είτε για συμπόνια και ενα χτύπημα στην πλάτη.

Μετά από ένα χρόνο αποχή και πιο δυνατός κάνει το come-back, αυτή τη φορά για λογαριασμό του Σπόρτινγκ. Παίζει εξαιρετικά, σα να μην ήταν πότε αρρώστος. Κερδίζει το νέο του συμβόλαιο στο Περιστέρι. Εκεί έρχεται και η καθόλικη καταξίωση και μπαίνει στον μπασκετικό χάρτη των μεγάλων ομάδων (και οχι μόνο των ελληνικών). Δεν θα ξεχάσω πότε ένα παιχνίδι μέσα στην Ισπανία με την Εστουνιάντες που έβαλε 40+ πόντους χωρίς σχεδόν να χάσει σουτ. Σκόραρε με οποιονδήποτε τρόπο και έδειξε σε όλους οτι ήταν έτοιμος για το βήμα παραπάνω.

Η μεγάλη στιγμή της έλευσης του Φορντ στο λιμάνι έφτασε το 2001, μαζί τότε με Παπαλούκα και Σούμποτις κόουτς. Μας οδήγει στην κατακτήση του κυπελού, κερδίζοντας στον ημιτελικό τον Παο και στον τελικό το Μαρούσι. Στην ευρωλίγκα δεν πάμε μακριά, αλλά εκείνος διαπρέπει με 25 π μέσο ορό. Και φτάνουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αφου αποκλείουμε τον Παο, παίζουμε τελικό με την Αεκ των Σάκοτα, Κακιούζη, Ντικούδη. Ο Σούμποτις αποφασίζει να μην τον χρησιμοποιήσει στον τέταρτο τελικό, με τα γνωστά επακόλουθα. Ο Αλ είχε δηλώσει αργότερα οτι ήταν καλά και ετοίμος για τη μεγάλη αναμέτρηση. Κανείς ποτέ δεν έμαθε την αλήθεια γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε...

Μέσα στην γενική αποψίλωση το επόμενο καλοκαίρι, ο Φορντ μας αφήνει για Ιταλία και Σιένα. Πρώτη χρονιά εκεί και φάιναλ φορ για τον μαύρο πανθήρα. Η ασθένεια του χειροτερεύει και η Σιένα τον αποδεσμεύει. Βρίσκει καταφύγιο στην Σκαβολίνι, που έμελλε να είναι και η τελευταία του ομάδα. Παίζει πάλι στα γνωστά του στάνταρ, όντας σχεδόν σε τελικό στάδιο. Το ίδιο καλοκαίρι του 2004 μας αφήνει μόλις στα 33, νικημένος απο την επάρατη νόσο που τόσο τον ταλαιπώρησε.

Δεν θα ξεχάσω πότε αυτόν τον μεγάλο παίκτη και ανθρώπο, που έζησε και έφυγε αξιοπρεπέστατα. Μαχητής μέχρι το τέλος, ζούσε για το μπάσκετ και η αγάπη του για αυτό ξεπερνούσε κάθε πρόβλημα υγείας. Έδινε τα πάντα στο παρκέ και μας τίμησε με την παρουσία του, εστώ και για μια χρόνια, στην ομάδα μας. Κάτα την προσωπική μου εκτίμηση είναι ο καλύτερος σούτινγκ γκάρντ που πέρασε απο την ομάδα με διαφορά απο τον δεύτερο.

Παρακάτω παραθέτω μερικά στοιχεία που αντλήσα απο πήγες του διαδικτύου.

• Ο πρώτος που κατέκτησε το «βραβείο Αλφόνσο Φορντ» ήταν ο Τσαρλς Σμιθ, ο παίκτης που τον αντικατέστησε στη Σκαβολίνι.
• Ήταν παντρεμένος με την Πάολα, με την οποία είχε 3 παιδιά, 2 γιούς και μία κόρη.
• Αξέχαστη έμεινε η ατάκα του όταν έμαθε ότι ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Παπαλουκά…«Τι πήραμε τον Παπαλούκου!».
• Έπαιξε δύο φορές στο All – Star Game του CBA (1994, 1995).
• Έπαιξε τρεις φορές στο Ελληνικό All – Star Game (1996, 2000, 2002).
• Αναδείχθηκε 4 φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος (1997, 1999, 2000, 2001).
• Επιλέχθηκε ως μέλος της καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας δύο φορές (2001, 2003).
• Αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκας (2001, 2002).
• Ανακηρύχθηκε ΜVP του ελληνικού πρωταθλήματος το 2001.
• Το 2002 ήταν μέλος της δεύτερης καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκας.
• Ανακηρύχθηκε MVP του Κυπέλλου Ελλάδος το 2002.

Υ.γ. Ευχαριστώ πολύ για το χώρο που μου εδώσε ο ψηλός ώστε να κάνουμε ενα μίνι αφιέρωμα στον μεγάλο ΑΛ.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας

Μια διευκρίνιση εξ αρχής, χωρίς τους Αγγελόπουλους πιθανότατα τώρα ο μπασκετικός Ολυμπιακός να πάλευε να μπει στα play-off, σχεδόν με κάθε βεβαιότητα δεν θα είχε κατακτήσει δύο ευρωλίγκες τα τελευταία χρόνια. Όμως αυτό δεν τους τοποθετεί a priori στο απυρόβλητο. Επέλεξαν να είναι πρόεδροι του λαοφιλέστερου σωματείου της χώρας και να θέτουν κάθε χρόνο σαν στόχο την κορυφή της ευρώπης, όπως συχνά-πυκνά λένε. Όταν λοιπόν αναλαμβάνεις τέτοιες ευθύνες και δημιουργείς τέτοιες προσδοκίες, θα κριθείς και ανάλογα. Αλλό να διαχειρίζεσαι ένα περίπτερο, άλλο να διευθύνεις μια κατασκευαστική εταιρία. Οι αφοι το ξέρουν καλύτερα απο τον καθένα αυτό. Παρ' όλα αυτά, όσον αφορά τον Ολυμπιακό αποφάσισαν να ακολουθήσουν απο κάποια στιγμή και έπειτα ένα πιο "συναισθηματικό" μοντέλο.

Ποιό είναι λοιπόν το μεγαλύτερο λάθος των Αγγελόπουλων; Η υπεροψία που ήρθε μετα την απρόσμενη επιτυχία της πόλης, που τους έκανε να πιστέψουν πως έχουν βρεί την πετυχημένη συνταγή για τίτλους και διακρίσεις. Ποιά είναι αυτή η συνταγή; Ο Σπανούλης να έχει στάτους ρωμαίου αυτοκράτορα στην ομάδα, εντός και εκτός παρκέ, προκαλώντας με το συμβόλαιο του έναν χαρακτηριστικό υδροκεφαλισμό στο μπάτζετ, ενώ γύρω του όλοι οι υπόλοιποι, πλην Πρίντεζη, να θεώρουνται αναλώσιμοι. Αναλώσιμος αποδείχτηκε μέχρι και ο Ντούντα, που βέβαια σαν προπονητής που σέβεται τον εαυτό του (και που μόλις είχε κατακτήσει μια ευρωλίγκα), δεν δέχτηκε μείωση συμβολαίου και τον Σπανούλη να τον καπελώνει. Γενικά ο Σπανούλης είχε πάντα ένα θέμα να συνυπάρχει με προπονητές προσωπικότητες και να επισκιάζεται απο άλλους (ΔΔ, Σάρας κτλ.), επομένως στον Ολυμπιακό βρήκε την Ιθάκη του θα λέγαμε, αφού το ντάντεμα απο τους προέδρους και η καθολική αποδοχή που έχει απο την πλειοψηφία του κόσμου, τον έκαναν πρώτη μούρη στο Καβούρι.

Και είσαι πρώτη μούρη στο Καβούρι όταν στραβώνεις με προπονητές με το που πάνε να σε γειώσουν λίγο και δεν έχεις κανένα πρόβλημά να το δείξεις ακόμα και όταν παίζεις χάλια (δεν θα γινόταν για κανένα λόγο με Ντούντα αυτά), όταν υπάρχουν δημοσιογράφοι που δε σου κάνουν ποτέ κριτική και λειτουργούν σαν εκπροσωποί σου με στοχευμένα άρθρα επηρεάζοντας μεγάλη μερίδα των οπαδών, όταν στραβώνεις με κάποιους οπαδούς της ομάδας σου και δεν έχεις καμία συστολή να τους δείξεις τα αυτιά σου, όταν μετά απο βαριές ήττες της ομάδας σου, που είσαι και ανύπαρκτος, δεν βγαίνεις ποτέ να κάνεις δηλώσεις, αλλά στέλνεις τον Όντομ (και τον κάθε Όντομ), τον οποίο το "γραφείο τύπου" έχει ήδη φροντίσει να καταστήσει σαφές πόσο περιττός και κακός για τη χημεία της ομάδας είναι. Ποιός έχει την ευθύνη για όλη αυτή την ασυδοσία; Προφανώς πρώτοι απο όλους οι πρόεδροι. Πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Εκείνοι κρατάνε τα γκέμια, εκείνοι επομένως βάζουν τα όρια και οφείλουν να επιβάλλουν την τάξη.

Επιπλέον εκείνοι αποφάσισαν να φέρνουν στην ομάδα προπονητές που θα κάνουν συνέχεια συμβιβασμούς και δεν θα προβάλουν απαιτήσεις (προπονητές που εμμέσως, πλην σαφώς, σαμποτάρουν το ίδιο το έργο τους και την εικόνα τους), που θα παίζουν μέχρι να παγώσει η κόλαση το σύστημα που βολεύει τον Βασίλη να παίξει, που θα χαμαλοποιήσουν παίχτες αρκεί να είναι ο Σπανούλης χαρούμενος, που θα αποδεχτούν παίχτες που δεν θέλουν μιας που το μπάτζετ είναι συγκεκριμένο και ο Βασίλης αποτελεί σχεδόν το 1/3 αυτου κτλ. Και επειδή πολλοί θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν πάλι εμπαθή και πρέπει συνέχεια να αποδεικνύω ότι δεν είμαι ελέφαντας, ξαναλέω πως το αγωνιστικό μέγεθος του Σπανούλη και η ιστορία του δεν αμφισβητείται. Ούτε η προσφορά του. Το στάτους όμως που έχει, ξεκινώντας απο τους προέδρους και φτάνοντας μέχρι τους απλούς οπαδούς, είναι κάτι άρρωστο που απο ένα σημείο και ύστερα βλάπτει την ομάδα.

Οι πρόεδροι λοιπόν κάποτε θα πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν ομάδα με παιδιά και αποπαίδια ή πραγματική ομάδα. Θα πρέπει να αποφασίσουν αν ο προπονητής της ομάδας θα έχει τον απόλυτο έλεγχο της και επομένως την ακέραια ευθύνη για την πορεία της ή διάφοροι κακομαθημένοι παίχτες (όχι μόνο ο Σπαν) θα μπορούν να βάζουν τις γνωριμίες τους στον τύπο μπροστά και να προσπαθούν να επηρεάσουν το έργο του. Αν ο προπονητής είναι κάτι παραπάνω απο διαχειριστής και άνθρωπος για τη "βρώμικη δουλειά". Αν είναι οκ με αυτό που συμβαίνει, ας μην αλλάξουν τίποτα και ας συνεχίσουν επίσης να χάνουν σημαντικούς παίχτες μέσα απο τα χέρια τους επειδή "εμείς τους κάναμε αυτό που είναι" και φταίνε οι κακοί μάνατζερ, ας συνεχίσουν να μας λένε σε κάθε ευκαιρία ότι ο Ολυμπιακός είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της επταετίας στην ευρώπη (πρώτη φορά βλέπω να αναφέρεται κάποιος σε χρονικό εύρος επτατετίας, εντελώς αυθαίρετη και βολική επιλογή) και ας συνεχίσουν να δίνουν υπέρογκα συμβόλαια σε αλλεργικούς στην κριτική σταρ για να κάνουν το γενικό κουμανταδόρο μέσα στην ομάδα, ενώ κατά τα άλλα όταν προκύψει κάποιο πρόβλημα πάνε πάντα να το μπαλώσουνε στη φτήνια.

Εγώ αυτή την κατάργηση της λογικής δεν την αποδέχομαι. Και δεν λέω να κάνουν αυτό που έκαναν πριν το 2012 δίνοντας τρελά συμβόλαια σε παίχτες που δεν άξιζαν (βλέπε Τσίλντρες, Τσακαλίδης, Βούισιτς στα τελειώματα κτλ), άλλα όχι και αυτό που γίνεται τώρα. Έναν εξορθολογισμό του ρόστερ με σωστή ανακατανομή του μπάτζετ ζητάω και δεν είμαι ο μόνος πιστεύω. Και πάνω απο όλα να ξέρει ο καθένας, ό,τι όνομα και να κουβαλάει, ποιά είναι η θέση του στην ομάδα και μέχρι που τον "παίρνει". Αν αυτά δεν διευθετηθούν, ό,τι και να λέμε σε αγωνιστικό επίπεδο ή να βρίσκουμε αποδιοπομπαίους τράγους σαν τον Σφαιρό καλή ώρα (που όντως τα έχει σκατώσει φέτος), η αρρώστια στην ομάδα θα παραμένει. Και η αρρώστια έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που δημοσιογράφοι φτάνουν να κάνουν παραινέσεις στο κόσμο του Ολυμπιακού που μπορεί να ασκεί κριτική στον Σπαν, να αλλάξει ομάδα αν "δεν τους κάνει". Όχι καλοί μου κύριοι, δε σας βάλαμε γενικούς Δερβέναγες να μας λέτε να αλλάξουμε ομάδα. Καταλάβετε το ρόλο σας κάποτε και μαζευτείτε γιατι εκτίθεστε. Και είναι κρίμα γιατί έχετε επιδείξει και μια αξιόλογη παρουσία γενικά.

Αυτά και ελπίζω ο διαφαινόμενος ευρωπαϊκός αποκλεισμός να ξυπνήσει τους προέδρους (και πολλούς απο τους οπαδούς μας) απο την άρνηση που έχουν περιέλθει και να δούν το μέλλον με λιγότερο συναισθηματισμό και περισσότερη ευαισθησία, με την πραγματική έννοια της λέξης.

Yγ. Ξέρω ότι δημιουργώ αντιπάθειες και χάνω φίλους με αυτά που γράφω, αλλά προτιμώ να λέω ό,τι πιστεύω και να κερδίζω συμπάθειες και φίλους που με καταλαβαίνουν, παρά να χαϊδεύω αυτιά. Άλλωστε αυτό το κάνουν ήδη πάρα πολλοί και βγάζουν και μεροκάματο. Πάντως οι προθέσεις μου είναι πάντα καλές, άσχετα αν το ύφος δεν αρέσει σε μερικούς.

Προς αναζήτηση λογικής...

Το προηγούμενο ποστ είχε γραφτεί την ημέρα του παιχνιδιού με τη Μπάμπεργκ και ενώ είχαν προηγηθεί δύο πολύ θετικά αποτελέσματα στο τοπ-16. Απο τότε έχουν μεσολαβήσει αρκετά και το πρόσημο μόνο θετικό δε το λέει κανείς.

Τι είχα γράψει; Παραθέτω μερικά αποσπάσματα. "Αμυντικά υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι ο αντίπαλος δεν μπορεί να ανασάνει. Σου δίνει όμως πάντα η άμυνα την λύση μπροστά; Υπάρχουν ομάδες με περισσότερη ποιότητα και ταλέντο απο την Λαμποράλ, θα είμαστε εκεί εξίσου καλοί αμυντικά; Aν όχι τότε χάνονται κατά πολύ οι πρωτεύοντες και δευτερεύοντες αιφνιδιασμοί που έχουν δώσει αρκετούς πόντους μέχρι τώρα και βέβαια αυξάνεται το παθητικό μας. Οπότε ερχόμαστε ίσα βάρκα, ίσα πανιά". Το είδαμε να γίνεται και μάλιστα όχι και με τις πιο φουλ ποιοτικές ομάδες του ομίλου.
Έγραψα ακομα "Το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι ρυθμού και όταν τα πράγματα κυλάνε στο τέμπο που σε βολεύει, ακόμα και αν είσαι κατώτερος ποιοτικά, έχεις τον πρώτο λόγο. Μια ομάδα όσο δουλεμένη και αν είναι όμως, όταν βρεθεί κάποιος να διαταράξει τον ρυθμό της θα αρχίσει να αντιδρά σπασμωδικά. Εκεί μπαίνει λοιπόν ο παράγοντας ατομικό ταλέντο και ποιότητα. Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στο ότι θα βρίσκουμε ρυθμό μπροστά απο την άμυνα; Όσο και αν το επιδιώκουμε, όχι. Θα πρέπει να μας απασχολήσει το επιθετικό κομάτι και λίγο πιο απομονωμένα; Σίγουρα ναι". Συμπληρωματικό και αυτό του προηγούμενου αποσπάσματος ουσιαστικά. Είδαμε ότι η ομάδα κυρίως στα ματς με Μπάμπεργκ και Ζαλγκίρις, όπου διαταράχτηκε εντελώς ο ρυθμός της, αγκομαχούσε επιθετικά και έκανε να φαίνονται Γολγοθάς παιχνίδια, θεωρητικά του χεριού της.

Με Ρεάλ η ομάδα δεν μπόρεσε να διεκδικήσει με αξιώσεις το ματς εξαιτίας του ελλιπούς και κακοφτιαγμένου ρόστερ της, καθώς και της αποκαρδιωτικής εμφάνισης του αρχηγού της. Είναι σαφές πλέον ότι ο Μιλουτίνοφ είναι μια αποτυχημένη επιλογή και ότι η ομάδα χρειαζόταν ένα πραγματικό 4άρι πίσω απο τον Πρίντεζη. Όπως είναι σαφές ότι χρειάζεται έναν ακόμα ψηλό που να μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά. Πάντως γενικά είχαμε καλύτερη εικόνα απο τα δύο προηγούμενα παιχνίδια. Μέσα στα πολύ θετικά αυτού του ματς, η ξεκάθαρη πλέον ανάδειξη του Χάκετ (σε συνέχεια της καταπληκτικής εμφανισής του στο ντέρμπυ με Παναθηναϊκο) ως παίχτη που μπορεί να πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Κάτι βέβαια που το περιμέναμε αργά ή γρήγορα απο τον Ιταλό.

Πάμε στο παιχνίδι με Κίμκι. Ενα ματς που θα έπρεπε να είναι οδηγός για τη συνέχεια αν υπήρχε λίγη στοιχειώδης λογική. Είδαμε για κάτι παραπάνω απο ένα ημίχρονο το ίδιο έργο. Την ομάδα να προσπαθεί να παίξει ένα εμμονικό πικ-εν-ρολ με τον Σπανούλη, ο οποίος κουτούλουσε, έκανε λάθος πάσες, γενικά χάλαγε το τέμπο της ομάδας. Οι Ρώσοι με πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας βγάζαν εύκολα καλάθια, βάζαν αμαρκάριστα μακρινά σουτ και ήταν καβάλα στο άλογο. Εμάς μέσα στο μάτς μας κράταγε κατά κύριο λόγο ο ηρωϊκος Πρίντεζης. Ο Σπανούλης κάθεται πάγκο στο τρίτο 10λεπτο και παίζουμε με τριάδα στα γκάρντ Χάκετ, Στρόμπερυ και Όντομ. Το σκηνικό αλλάζει άρδην. Η περιφερειακή μας άμυνα καταπίνει σιγά-σιγά τους Ρώσους, η μπάλα στην επίθεση δε κολάει τόσο και η ομάδα ρολάρει πολύ καλύτερα. Ανατρέπουμε την κατάσταση και ελέγχουμε το ματς. Μετά μπαίνει και ο Σπανούλης ξεθολωμένος, βάζει κάποιους σημαντικούς πόντους και η υπόθεση τελειώνει. Τι είχα γράψει στο προηγούμενο ποστ για Σπανούλη;

"Ο Σπανούλης όπως έχω εξηγήσει παλιότερα είναι δίκοπο μαχαίρι για τη λειτουργία της ομάδας. Όταν όμως είναι ξεκούραστος και με καθαρό μυαλό, μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο αυτό καλύτερα απο τον καθένα, παρ' όλο που ο χρόνος έχει αρχίσει εμφανώς να τον βαραίνει. Για αυτόν τον λόγο πρέπει να μην περνάει η μπάλα συνέχεια απο τα χέρια του Σπαν και για αυτόν τον λόγο πρέπει να παίζει και λιγότερο εννίοτε. Για να μην είναι κουρασμένος και θολωμένος όταν πραγματικά θα έχουμε απόλυτη ανάγκη το αγωνιστικό εκτοπισμά του".
Έγινε ακριβώς αυτό. Βεβαίως εγώ για πολλούς είμαι εμπαθής με Σπανούλη, επειδή μιλάω συνέχεια για εκείνον και το πόσο κακό κάνει στην ομάδα η προσωπολατρεία που υπάρχει απέναντι του και το γεγονός ότι ο ίδιος νιώθει ότι πρέπει να έχει καβατζωμένο ένα 25λεπτάκι για πλάκα και να περιστρέφεται όλη η ομάδα γύρω απο εκείνον.

Το κακό για όλους αυτούς, είναι ότι η πραγματικότητα με δικαιώνει. Και όχι μόνο αγωνιστικά. Όσο και να με βαφτίζουν εμπαθή, όταν φτάνουμε μετά απο παιχνίδια που ο Σπανούλης είναι απο ανύπαρκτος εώς αρνητικός να βλέπουμε δημοσιογράφους να μιλάνε για την κακή επιρροή που έχει ο Όντομ στη χημεία της ομάδας και να κάνουν παραινέσεις για κλείσιμο του rotation, χωρίς παράλληλα ίχνος κριτικής για τον αρχηγό, τότε κάτι βρωμάει. Και πολύ μάλιστα. Αλλά είμαι εγώ ο εμμονικός και ο εμπαθής κατά τα άλλα. Πότε για κανέναν άνθρωπο που πέρασε απο την ομάδα αυτή δεν υπήρξα εμπαθής. Αν απέκτησα πρόβλημα με κάποιους στην πορεία, ήταν καθαρά και μόνο απο αυτά που έβλεπα να κάνουν. Το ίδιο ισχύει και με Μπαρτζώκα, το ίδιο ισχύει πλέον και για Σφαιρόπουλο όπως θα εξηγήσω παρακάτω. Επομένως την ταμπελίτσα που μου φοράνε ορισμένοι, όταν έχω πολλάκις παραδεχτεί το μέγεθος του Σπανούλη, μόνο και μόνο επειδή δε κάνω το κοροϊδό και επειδή με νοιάζει περισσότερο η ομάδα μου απο τον αρχηγό, δε την δέχομαι.
 
Πάμε και στο χθεσινό ματς με ΤΣΣΚΑ. Ναι η ομάδα αδικήθηκε και μαλιστά αρκετά. Είναι δικαιόλογια αυτό για το κοουτσάρισμα του Σφαιρόπουλου; Για κανένα λογό. Δεν γίνεται να κρατάς πεισματικά τόση ώρα τον Σπανούλη μέσα, που στο πρώτο ημίχρονο δεν πρόσφερε και καθόλου επιθετικά, όταν βλέπεις ότι είναι ο πιο αδύναμος κρίκος αμυντικά. Όταν σε κάθε αλλαγή μαρκαρίσματος δημιουργείται ένα κολοσσιαίο μις-ματς, το οποίο ο αντίπαλος εκμεταλεύεται πάντα. Εξίσου αδύναμος και στην προσωπική άμυνα. Ίδια ιστορία και με Μάντζαρη, ο οποίος δε μπορούσε να ακολουθήσει αμυντικά. Το ματς αυτό ζητούσε τη παρουσία του Όντομ, με τον οποίο στο προηγούμενο ματς η ομάδα έβαλε συνολικά 23 πόντους παραπάνω απο τον αντιπαλό της. Ο Όντομ δεν πάτησε ποτέ παρκέ και απορώ γιατί πήγε και Μόσχα, μιας που προφανώς ο Σφαιρόπουλος έχει αποφασίσει να τον τελειώσει. Πιάσαν τόπο οι παραινέσεις των δημοσιογράφων τελικά, έπαιξε και 32 λεπτά ο αρχηγός (ο οποίος ήταν θετικός κιόλας για πολλούς) και όλα καλά. Με μια λεπτομέρεια που μας διαφεύγει. Ότι χάσαμε πάλι. Αλλά φταίει αποκλειστικά και μόνο η διαιτησία, ξέχασα.

Για εμένα ο Σφαιρόπουλος μετά την χθεσινή απρέπεια προς τον παίχτη Όντομ (γιατί περί απρέπειας πρόκειται, όταν έναν παίχτη που σε βοήθησε τόσο στο προηγούμενο ματς τον βιδώνεις στον πάγκο) έχει τελειώσει σαν προπονητής. Και όσοι με διαβάζουν ίσως, ξέρουν πόσο πολύ τον έχω στηρίξει και πιστέψει. Μέχρι και το τελευταίο ποστ έλεγα ότι του έχω εμπιστοσύνη. Τώρα πλέον θεωρώ ότι προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες παραπάνω απο όσο απαιτεί το καλό της ομάδας και ότι άγεται και φέρεται απο άλλους. Δεν μπορώ να εξηγήσω με κανέναν άλλο τρόπο αυτό που είδα χτες. Μιλάμε για την πλήρη κατάργηση της λογικής πλέον. Ελπίζω (για το καλό της ομάδας) να είναι πετυχημένη η χρονιά όταν θα κάνουμε ταμείο στο τέλος, αλλα προσωπικά τον έχω πια στην μαύρη λίστα μου τον κόουτς.

Αυτά για τώρα και εύχομαι έστω και με όλα όσα παράξενα και παράλογα συμβαίνουν, να καταφέρουμε να προχωρήσουμε καλύτερα απο εδώ και πέρα. Υπάρχουν πολλά "γιατί" όμως που κάποτε πρέπει να απαντηθούν...

Υγ. Η ομάδα προφανώς θα πάρει ψηλό. Ο Ντόρσυ στην παρούσα φάση φαντάζει ιδανική περίπτωση για αυτό που παίζουμε αν τιθασεύσει τον χαρακτήρα του. Σε αυτά τα πρότυπα περίπου βέβαια υπάρχουν παίχτες. Το θέμα είναι ότι δεν είναι δοκιμασμένοι σε επίπεδο ευρωλίγκας και ότι δεν ξέρουν την ομάδα τόσο καλά, άρα θα χρειαστεί περισσότερος εγκλιματισμός. Οψόμεθα.

Υγ.2 Ο Στρόμπερυ μετά τα δύο τελευταία ευρωπαϊκά παιχνίδια με έπεισε ότι έχει θέση στην ομάδα και μάλιστα σημαντική. Έτσι είμαστε εμείς οι "εμπαθείς", αλλάζουμε γνώμη άμα κάποιος μας δείξει έμπρακτα ότι αξίζει.

Υγ.3 Ποτέ δε χρειάστηκα να μασκαρευτώ για να πω την αποψή μου. Έχω δώσει εξετάσεις κατ' επανάληψη και το ύφος μου ακόμα και απέναντι σε αυτούς που με βρίζουν ή με απαξιώνουν είναι πάντα σε ανθρώπινα πλαίσια. Ελαχιστότατες οι φορές που μπορεί να ξεφεύγω και συνήθως όχι σε αθλητικά ζητήματα. Κουτοπονηρίστικα ούτε λειτουργώ εγώ, ούτε σκέφτομαι.

Μάλλον ξύπνησε...

Το προηγούμενο ποστ που έγραψε ο Μήτσος είχε τίτλο "Sleeping giant" και εδώ και κάμποσο καιρό μάλλον φαίνεται να ξυπνάει ο γίγαντας.

Ο Ολυμπιακός στα δύο τελευταία ευρωπαϊκά του ματς με Μπαρτσελόνα και Κούτσα Λαμποράλ έχει δείξει ένα πολύ ελκυστικό και ελπιδοφόρο πρόσωπο. Με παίχτη-κλειδί τον Μάντζαρη σαν οργανωτη (αλλά και εκτελεστή όταν χρειαστεί), καθώς και έναν Σπανούλη που φαίνεται σιγά-σιγά να αποδέχεται μια κατάσταση όπου η μπάλα δε περνάει (και κυριώς δε μένει) τόσο πολύ στα χέρια του, φαίνεται να βρίσκει τη χημεία και τις ισορροπίες του. Ο Σπανούλης βέβαια όταν είναι μέσα στο παρκέ θα είναι πάντα αυτός που, αν το αποφασίσει, θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για μια επίθεση. Παρ' όλα αυτά δείχνει να θέλει να υιοθετήσει ένα λιγότερο συγκεντρωτικό ρόλο, πράγμα που είναι θετικό και για εκείνον και για την ομάδα.

Τα περί Σπανούλη τα έχω πει πολλές φορές, τα είπα και δύο ποστ πίσω, δεν θα επεκταθώ ιδιαίτερα πάλι. Βεβαια υπάρχουν μερικοί που πιάνονται απο πράγματα που θα γράψω κατα καιρούς εδώ ή στο τουίτερ για να με βγάλουν εμπαθή. Τους προτρέπω να κάνουν την αυτοκριτική τους, και αν δε μπορούν ή δε θέλουν να με καταλάβουν, ας μην ασχολούνται. Το εύκολο είναι να διαβάλλεις και να ειρωνεύεσαι, το δύσκολο είναι να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και τις πράξεις σου. Και υπάρχουν δύο-τρείς που την έχουν δει κάπως έτσι μαζί μου. Υποκριτές που διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για τα πταίσματα που γράφω κατα καιρούς, αλλά κατά τα άλλα θεωρούν ότι έχουν το ελεύθερο να δημιουργούν ανακατωσούρες και να κράζουν με τον χειρότερο τρόπο όποιον και όποτε γουστάρουν. Άνθρωποι που αλλάζουν λογαριασμούς στο τουίτερ κατά το δοκούν και άλλοι παλιοί γνωστοί. Το κακό είναι ότι κάτι τέτοιοι με βάζουν σε διαδικασία να ξεκατινιάζομαι μαζί τους στο νετ και δυστυχώς εκλαμβάνουν την απροθυμία μου να το κάνω, σαν αδυναμία. Δεν είναι, απλά δε γουστάρω να γίνομαι ένα με αυτούς. Και όποτε το έκανα, έστω και λίγο, αηδίασα με εμένα. Αυτός είναι και ο λόγος που έκανα να γράψω ποστ τόσο καιρό. Το ξενέρωμα που έφαγα απο όλες αυτές τις μαλακίες. Να 'ναι καλά ο Μήτσος που κάλυψε με το παραπάνω το κενό.

Κλείνω αυτή τη δυσάρεστη παρένθεση και συνεχίζω. Η ομάδα λοιπόν έχει δείξει σπουδαίο χαρακτήρα εσχάτως, και μάλιστα μετά απο μια περιόδο που δεν μάγεψε με την εικόνα της, με εύκολη ήττα απο Εφές στο ΣΕΦ και δύσκολες νίκες στην Α1, όλα αυτά συνοδευόμενα απο μετριότατο μπάσκετ. Αυτό άλλαξε εν μια νυκτί στο παιχνίδι με Μπαρτσελόνα. Προφανώς δεν έγινε κάποιο μαγικό. Ο Ολυμπιακός δεν είναι η ομάδα που έχασε με κατεβασμένα χέρια απο τους Τούρκους, ούτε η ομάδα που έκανε αγγαρεία με Κηφισιά και Άρη. Είναι όμως απο την άλλη και η ομάδα που "στραγγάλισε" την Μπάρτσα και την Λαμποράλ;

Κατά το κακό διαστημά μας και κυριώς μετά το παιχνίδι με την Εφές, θορυβήθηκα αρκετά. Και αυτό γιατί η περίοδος μέχρι να ξεκινήσει το τοπ-16 ήταν ελάχιστη και δείξαμε πλήρως ανέτοιμοι και ασόβαροι. Θα πει κάποιος αδιάφορο ματς, οι αλλοί το θέλαν πιο πολύ κτλ. Ισχύει, απο την άλλη ένα ίδιον των μεγάλων και σοβαρών ομάδων είναι ότι δε επιλέγουν παιχνίδια και μαθαίνουν να κάνουν τη νίκη συνήθεια. Πόσο μάλλον όταν παίζουν μέσα στην έδρα τους, παρουσία των οπαδών τους. Είναι πειρασμός να χαλαρώσεις σε ένα μάτς που είναι αδιάφορο βαθμολογικά, αλλά δεν παύει να είναι κακή νοοτροπία και μια λογική που μπορεί να αποβεί μοιραία στην πορεία. Ευτυχώς αυτό μέχρι τώρα στη δεύτερη φάση της ευρωλίγκας δεν έχει φανεί. Πάμε λοιπόν και στο ερώτημα που έθεσα πριν.

Ξύπνησε ολοκληρωτικά η ομάδα; Είναι αυτό το πραγματικό της πρόσωπο; Μετά τη νίκη στη Βιτόρια σε μια στιγμή ενθουσιασμού έγραψα στο τουίτερ πως αν συνεχίσουμε έτσι θα είμαστε στο final-4. Και το πιστεύω. Αυτό είναι ένα μεγάλο "αν" όμως. Το ζητούμενο, όπως πάντα, είναι η συνέπεια. Αμυντικά υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι ο αντίπαλος δεν μπορεί να ανασάνει. Σου δίνει όμως πάντα η άμυνα την λύση μπροστά; Υπάρχουν ομάδες με περισσότερη ποιότητα και ταλέντο απο την Λαμποράλ, θα είμαστε εκεί εξίσου καλοί αμυντικά; Aν όχι τότε χάνονται κατα πολύ οι πρωτεύοντες και δευτερεύοντες αιφνιδιασμοί που έχουν δώσει αρκετούς πόντους μέχρι τώρα και βέβαια αυξάνεται το παθητικό μας. Οπότε ερχόμαστε ίσα βάρκα, ίσα πανιά. Δεν είναι βέβαια τόσο εύκολο να συμβεί αυτό όταν έχεις χημεία και χαρακτήρα, αλλά δεν είναι και απίθανο.

Το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι ρυθμού και όταν τα πράγματα κυλάνε στο τέμπο που σε βολεύει, ακόμα και αν είσαι κατώτερος ποιοτικά, έχεις τον πρώτο λόγο. Μια ομάδα όσο δουλεμένη και αν είναι όμως, όταν βρεθεί κάποιος να διαταράξει τον ρυθμό της θα αρχίσει να αντιδρά σπασμωδικά. Εκεί μπαίνει λοιπόν ο παράγοντας ατομικό ταλέντο και ποιότητα. Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στο ότι θα βρίσκουμε ρυθμό μπροστά απο την άμυνα; Όσο και αν το επιδιώκουμε, όχι. Θα πρέπει να μας απασχολήσει το επιθετικό κομάτι και λίγο πιο απομονωμένα; Σίγουρα ναι. Οι διακρίσεις και οι τίτλοι κερδίζονται απο την άμυνα και την επίθεση εξίσου, ο,τι και αν έχει επικρατήσει στο μυαλό των πολλών. Πρέπει να δούμε λοιπόν πως παίρνουμε τους πόντους μας και αν αυτο θα έχει συνέχεια. Αυτά είναι πράγματα που πρέπει να απασχολούν κάθε προπονητή και είμαι σίγουρος ότι ο Σφαιρόπουλος θα τα σκέφτεται πρώτος απο όλους.

Έχουμε παίχτες που σε μια δύσκολη θα πάρουν την ομάδα πάνω τους; Σπανούλης και Πρίντεζης είναι οι πρώτοι που έρχονται στο μυαλό. Ο Σπανούλης όπως έχω εξηγήσει παλιότερα είναι δίκοπο μαχαίρι για τη λειτουργία της ομάδας. Όταν όμως είναι ξεκούραστος και με καθαρό μυαλό, μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο αυτό καλύτερα απο τον καθένα, παρ' όλο που ο χρόνος έχει αρχίσει εμφανώς να τον βαραίνει. Για αυτόν τον λόγο πρέπει να μην περνάει η μπάλα συνέχεια απο τα χέρια του Σπαν και για αυτόν τον λόγο πρέπει να παίζει και λιγότερο εννίοτε. Για να μην είναι κουρασμένος και θολωμένος όταν πραγματικά θα έχουμε απόλυτη ανάγκη το αγωνιστικό εκτοπισμά του.

Πάμε στον Πριντ. Απλά συγκινητικός. Για εμένα ο πραγματικός ηγέτης του Ολυμπιακού καιρό τώρα. Τεράστια κλάση παίχτη. Εννοείται ότι μπορεί με την ποιοτητά του να δώσει λύσεις όταν η μπάλα θα ζυγίζει τόνους. Αρκεί όμως αυτός και ο μη σταθερός Σπαν; Η ομάδα έχει την τύχη να έχει φέτος έναν Μάντζαρη λίρα εκατό, ο οποίος βέβαια όσο αυξάνεται η δυσκολία δεν θα βάζει πάντα κάθε ελεύθερο τρίποντο που του προσφέρεται, ούτε θα γίνει τώρα ξαφνικά παίχτης που δημιουργεί φάσεις για τον εαυτό του (αν και το έχει δουλέψει και βελτιωθεί αρκετά). Ο Χάκετ είναι η έτερη κλάση μετά τον Σπαν στα γκάρντ και είναι ένας παίχτης που αν και έχει έναν άλλο ρόλο στην ομάδα, αντίστοιχο με αυτόν του Μάντζαρη, θεωρώ ότι μπορεί να δώσει κάποια clutch plays όταν χρειαστεί. Στη συζήτηση αυτή θα έβαζα και τον Λοτζέσκυ, τον οποίο όμως θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε πως θα επιστρέψει μετά την μακρά απουσία του.

Απο εκεί και ύστερα αν προκύψουν άλλοι ήρωες της βραδιάς σε κάθε ματς, αυτό είναι κάτι που μένει να φανεί, αλλά είναι και αυτό που θα κρίνει εν πολλοίς την πορεία μας. Ο Στρόμπερυ αν και πολυεργαλείο, υστερεί ποιοτικά μπροστά και δεν νιώθω ασφάλεια ότι μπορεί να προσφέρει ικανοποιητικά επιθετικά στα δύσκολα. Ο Όντομ ακόμα είναι στη φάση του εγκλιματισμού, δεν ξέρουμε καθόλου τι να περιμένουμε απο αυτόν. Θεωρητικά o ρόλος του είναι αυτός του αντι-Σπανούλη, να μπορέσει με την εκρηξή του να δημιουργήσει προσωπικές φάσεις και να βοηθήσει την ομάδα όταν κολάει. Αυτή τη στιγμή είναι ένα ερωτηματικό που μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι απαντηθεί ικανοποιητικά εν καιρώ.

Ο Παπαπέτρου έχει δείξει ψήγματα του μεγάλου ταλέντου του, αλλά ακόμα ψάχνεται να βρεί την αγωνιστική του ταυτότητα, χρειάζεται να δουλέψει αρκετά πράγματα ακόμα για να θεωρηθεί αξιόπιστη λύση. Δεν τον βοηθάει ίσως και η αλλαγή θέσης, αλλά ακόμα και έτσι είναι σαφώς καλύτερος σαν μπακ-απ του Πριντ απο τον Αγραβάνη, οπότε θα πρέπει να προσαρμοστεί. Η θέση "4" είναι πονεμένη ιστορία φέτος. Πολύ πονεμένη.

Στο "5" έχουμε αρκετά ερωτηματικά επίσης. Θα συνεχίσει ο Χάντερ να κάνει τόσο καλές εμφανίσεις και είναι αυτό αρκετό; Οι άλλοι δύο απο πίσω του θα ανταποκριθούν; Μιλάμε για έναν παίχτη που φυσιολογικά θα ήταν δεύτερη αλλαγή σε μια ομάδα πρωταθλητισμού. Ίσως και τρίτη. Αναγκαστικά έγινε πρώτος ψηλός σε λεπτά συμμετοχής μετά τον τραυματισμό του Γιάνγκ και έχει προσφέρει και φέτος πολλά περισσότερα απο όσα περίμενα προσωπικά. Υπάρχουν φορές που είναι εξίσου συγκινητικός με τον Πρίντεζη και αυτό τα λέει όλα. Σέντερ 2.03, χωρίς ιδιαίτερη ικανότητα στο ποστάρισμα και χωρίς κανένα τρομερό εκτόπισμα, ξεφεύγει πολλές φορές απο το πλαίσιο του αμιγώς undersized/mobile ψηλού και βάζει καλάθια στο low post με την ψυχή περισσότερο και λιγότερο με το ταλέντο και τα σωματικά προσόντα του. Μακάρι να αντέξει γιατί τον έχει απόλυτη ανάγκη η ομάδα.

Για να γίνει αυτό βέβαια πρέπει να βοηθήσουν και λίγο οι "απο πίσω". Ο Τζέημς, παρά την απαξίωση που έχει φάει απο πολλούς, πιστεύω ότι παίρνοντας όλο και περισσότερο χρόνο με τον καιρό, θα προσφέρει, και μάλιστα διαφορετικά πράγματα, μιας που έχει αξιόλογο ποστ παιχνίδι, ενώ σκεπάζει αρκετά καλά το καλάθι. Eίναι ένα με δύο κλίκ πιο αργός απο όσο θα ήθελε ο Σφαιρό, άλλα αυτό μπορεί να κουκουλωθεί ως ένα βαθμό αν ο προπονητής ξέρει πως να τον αξιοποιήσει. Ο Μιλουτίνοφ απο την άλλη μπορεί να βοηθήσει στο ματσάρισμα πιο ψηλών και βαριών κορμιών, αλλα ακόμα δεν με πείθει για τόσο υψηλό επίπεδο. Όπως έχω ξαναπεί είναι ένας παίχτης που κάνει πολλά απο λίγο και τίποτα αρκετά καλά. Παρ' όλα αυτά είναι ο τελευταίος απο τον οποίο περιμένω να κάνει τη διαφορά. Άντε μετά τον Αγραβάνη ίσως. Αν καταφέρει να ανταποκριθεί στο ρόλο του θα είμαι ικανοποιημένος.

Συνολικά λοιπόν η ομάδα έχει αρκετά στοιχήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων θα πρέπει να τα κερδίσει αν θέλουμε να πάμε ως το τέλος του δρόμου. Η άμυνα είναι πάντα μια προτεραιότητα, αλλά δεν είναι και πανάκεια. Όσο αυξάνει το επίπεδο και το διακύβευμα, τα παιχνίδια έχουν την τάση να στραβώνουν και επομένως θα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε αν ο χαρακτήρας που επιδεικνύουμε είναι κάτι παγειωμένο και εντυπωμένο και σε ατομικό επίπεδο στους παίχτες (κυρίως τους λιγότερο ποιοτικούς ή έμπειρους) ή απλά ένα καλό φεγγάρι. Είμαι αισιόδοξος μια φορά και πιστεύω ότι ο κόουτς Σφαιρό, παρά το πολύ κακό ξεκινημά του, έχει βάλει τα πράγματα σε μια σειρά και είναι προετοιμασμένος για κάθε αντιξοότητα.

Ελπίζω στο επόμενο ποστ να έχουμε να λέμε για κερδισμένα στοιχήματα και για ένα σύνολο με αξιοσημείωτη συνέπεια και σοβαρότητα. Μέχρι τότε, καλά να περνάτε και καλή επιτυχία στον Ολυμπιακό.

Υγ. Η Μπάμπεργκ θέλει προσοχή. Πολύ επικίνδυνη στη μέρα της.

Υγ.2 Αν δεν καλύψουμε τη διαφορά στο ματς με Παναθηναϊκό με την εικόνα που έχουν οι δύο ομάδες τελευταία, θα είμαστε για τα θηρία...

Υγ.3 Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε με σκοπό να συνεχιστεί μια παρέα 4-5 ατόμων και στη πορεία να γίνει και ακόμα μεγαλύτερη. Επίσης πρόθεση μου ήταν να μη γράφω πάντα για τα τρέχοντα γεγονότα και κυρίως για πολύ τεχνικά ζητήματα (υπάρχουν πιο καταρτισμένοι για αυτό), αλλά τα ποστ να έχουν μια πιο προσωπική χροιά. Να συγκινούν ίσως και να ξυπνούν αναμνήσεις. Κάπως έτσι προέκυψαν ποστ όπως αυτά για τον Ζάρκο και τον Ρόυ (το αγαπημένο μου προσωπικά). Τα πράγματα δεν κύλησαν τόσο ομαλά και το μπλογκ έχει πάρει μια πιο συμβατική μορφή πλέον. Αυτό κάποιες φορές δε μου δίνει κίνητρο και έμπνευση να γράψω, αλλά θέλω να γνωρίζουν όλοι όσοι συμμετέχουν στο μπλογκ (και πάνω απο όλα το τιμούν με τη συμπεριφορά τους), ότι η παρουσία τους έχει εκτιμηθεί υπέρ το δέον. Τους ευχαριστώ.