I feel devotion!

 
Καιρός να ξεφύγουμε λίγο απο το άρρωστο κλίμα που δημιούργησε το πατατράκ με τον Παναθηναϊκό και την ακατάσχετη προπονητολογία που ακολούθησε την παραίτηση Μπαρτζώκα! Σήμερα ξεκινάει η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή γιορτή του μπάσκετ σε συλλογικό επίπεδο και οφείλουμε να φορέσουμε όλοι τα καλά μας, τουλάχιστον όσον αφορά τη σκέψη και τη διαθεσή μας.


Στο δεύτερο κιόλας post ή editorial αν θέλετε αυτού του blog έδωσα μια μίνι άποψη για κάθε όμιλο ξεχωριστά. Δεν έχει αλλάξει και κάτι ιδιαίτερα απο τότε. H Ρεάλ έγινε απλά ακόμα πιο πλήρης με τη προσθήκη Αγιόν, η Φενέρ και η Εφές δείχνουν να ψάχνονται ακόμα, αλλα έχουν πολύ δυνατά ρόστερ (ειδικά η πρώτη). Η Μπάρτσα ξεκίνησε με εύκολη ήττα στο ισπανικό super cup απο τη Ρεάλ, αλλα παραμένει παραδοσιακά ομάδα πρώτης γραμμής, ενώ η ΤΣΚΑ του Δημήτρη Ιτούδη με κάποια νέα αξιόλογα πρόσωπα όπως ο Ντε Κολό και ο Μαρκοϊσβίλι, αλλά και κρατώντας (με εξαίρεση την αποχώρηση Κρίστιτς) σταθερό σε γενικές γραμμές το κορμό της, θα αποτελέσει σίγουρα αξιόμαχη διεκδικήτρια του τροπαίου.

Επιπλέον αυτό που όλοι περιμέναμε έγινε πραγματικότητα και η Ούνιξ Καζάν του Αργύρη Πεδουλάκη κατάφερε να εξασφαλίσει την ανοιχτή θέση που υπήρχε μέσω των προκριματικών που έγιναν στην Οστάνδη. Δια πυρός και σιδήρου βέβαια, αλλά τόσο νωρίς μέσα στη χρονιά εντύπωση θα μου έκανε αν δεν δυσκολευόταν. Μια ομάδα που πιθανόν να πάει πολύ μακριά, αφού η πρώτη της πεντάδα με Τζέρελς, Λάνγκφορντ, Γουάιτ, Καϊμακόγλου και Ντ'ορ Φίσερ μπορεί να κοντράρει στα ίσια τα "μεγάλα παιδιά" της ευρωλίγκας. Το βάθος του πάγκου της βέβαια αποτελεί ερωτηματικό που θα απαντηθεί μόνο στην πράξη.

Η Μακάμπι συνεχίζει να είναι μια σούπερ επικίνδυνη "αμερικάνικη" ομάδα με τους γνωστούς Τάιους, Σμίθ, Λάντενσμπεργκ, τον παλιό γνώριμο Τζέρεμυ Πάργκο, την αξιολογότατη προσθήκη του Μπράιαντ Ράντλ στο 4, τον Μαρκίς Χέινς και το Νέητ Λίναρτ που ήρθε απο τη Βενέτσια.
 Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα με αρκετές δυνατότητες εν δυνάμει, αλλά και με κάποιες χτυπητές αδυναμίες που στη παρούσα φάση του βάζουν εμπόδια. Η ομάδα μας περνάει κρίση αυτή τη στιγμή και μένει να δούμε πως θα τη διαχειριστεί και αν θα προκύψουν στη πορεία αλλαγές στο ρόστερ, οι οποίες μπορεί να δώσουν το κάτι παραπάνω. Πολλά θα εξαρτηθούν και απο το με ποιόν προπονητή θα πορευτεί μέσα στη σεζόν και την προθυμία των προέδρων να τον στηρίξουν επι της ουσίας.

Οι ισπανικές Μάλαγα και Βαλένθια είναι ομάδες που μπορεί να ξεπεταχτούν και να κάνουν την έκπληξη αφου έχουν δυνατά και πλήρη ρόστερ και τον αέρα που σου δίνει το καλύτερο ευρωπαϊκο πρωτάθλημα. Ικανές για μεγάλες κηδείες.
Ο Παναθηναϊκός μετά τη μεγάλη νίκη του απεναντί μας βρήκε την ηρεμία του, θα αρχίζουν να επιστρέφουν σιγά σιγά οι απόντες, ενέταξε και τον Τζούλιαν Ράιτ τελικά στο ρόστερ του και ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία. Ίσως χρειάζεται και ένα τριάρι ακόμα, αλλά κανείς δε βιάζεται πλέον. Με βαριά φανέλα (οφείλουμε να το παραδεχτούμε), το Διαμαντίδη ακόμα και τώρα να αποτελεί καταλύτη και τη πίστωση χρόνου που εξασφάλισε και που συνεπάγεται ψυχολογική αποσυμπίεση, δε θα εκπλαγώ αν τελικά προχωρήσει περισσότερο απο όσο και ο πιο αισιόδοξος οπαδός τους περίμενε.

Η Ζαλγκίρις είναι επίσης μια ομάδα που θα πρέπει να έχουμε το νού μας. Με εναν ευρύ και συμπαγή λιθουανικό κορμό με αρκετά ταλαντούχους, ικανούς, αλλα και χρήσιμους παίχτες (Σονγκάιλα, Γιανκούνας, Λεκαβίτσιους, Γκουντάιτις, Γιαφτόκας κτλ) και τον Τζέημς Άντερσον στο 3 θα αποτελέσει πρόκληση για κάθε αντίπαλο που θα την υποτιμήσει. Η Αρμάνι φαίνεται δυνατή παρά τις αρκετές αλλαγές στο ρόστερ της, αλλα περιμένω πολλά σκαμπανεβάσματα φέτος απο αυτούς. Θα είναι ικανοί θεωρώ για το καλύτερο και το χειρότερο.


Ερωτηματικά εξακολουθούν και αποτελούν Γαλατά και Λαμποράλ Κούτσα. Η Γαλατά προβλέπω πάντως με το καιρό να βρίσκει μια ισορροπία, δεν είμαι το ίδιο αισιόδοξος και για τη Λαμποράλ. Για τους υπόλοιπους δεν έχω να προσθέσω κάτι ιδιαίτερο. Οι δύο γερμανικές (Μπάγερν, Άλμπα) θα βάλουν δύσκολα σε αρκετούς, αλλα έχουν ταβάνι προς το παρόν. Μετά μόνο Ερυθρός Αστέρας, Ντιναμό Σάσαρι και ίσως Νίζνι Νόβγκοροντ δείχνουν ομάδες με πιθανότητες για κάτι καλό. Οφείλω να ομολογήσω ότι δε ξέρω και πολλά για τις Λιμόζ, Τσεντεβίτα, Νεπτούνας και Τούροφ, αλλά δε περιμένω ιδιαίτερα πράγματα αυτούς. Είναι βέβαια πρωταθλήτριες ομάδες στις χώρες τους με εξαίρεση τη Νεπτούνας (περσινή φιναλίστ του Λιθουανικού πρωταθλήματος), οπότε μπορεί και να διαψευστώ, αλλά φαντάζει δύσκολο.

Προσωπικά φαβορί για το final 4 της Μαδρίτης είναι οι Ρεάλ, Φενέρ, Μπαρτσελόνα και ΤΣΚΑ. Απο εκεί και ύστερα παίζουν πολλοί, οπότε θα πρέπει να αναφέρω τη μισή ευρωλίγκα, η Μακάμπι πάντως σαν πρωταθλήτρια ευρώπης πρέπει να θεωρείται ενα σημαντικό dark horse. Αυτά λοιπόν, ελπίζω να σας έβαλα σε κλίμα ευρωλίγκας και αν δε τα κατάφερα εγώ, ίσως να τα καταφέρει το παρακάτω κοματάκι.

 Υγ. Όσοι δεν έχετε φτιάξει ακόμα τις ομάδες σας στο fantasy, μην καθυστερείτε άλλο, ένα τίποτα έμεινε...

Έχουμε ντέρμπυ...

Σε δύο μέρες έχουμε αγώνα για το κύπελο με το Παναθηναϊκό, τα σχόλια ήδη είναι αρκετά στο τελευταίο πόστ, οπότε ήρθε η στιγμή της ανανέωσης!
      Όσον αφορά αμιγώς το παιχνίδι, δεν έχω να πω πολλά. Θεωρώ ότι παρά τις σημαντικές απουσίες Ντάρντεν-Παπαπέτρου και την έλλειψη ενός καλού πίβοτ η ομάδα είναι φαβορί. Εχει κρατήσει το κορμό της, έχει αποκτήσει και δύο αξιόλογες έξτρα λύσεις σε περιφέρεια και φροντ λάιν και αυτή τη στιγμή είναι καβάλα στο άλογο σε σύγκριση με τον αιώνιο αντίπαλο.
Ένας αιώνιος αντίπαλος με αρκετά προβλήματα τραυματισμών, με πολλούς νέους παίχτες (νεαρούς και ξένους), που εκτός όλων των άλλων για πρώτη φορά μετά απο χρόνια αμέλησε να ολοκληρώσει έγκαιρα το ρόστερ του και θα παρουσιαστεί και με λύσεις ανάγκης (Μπλούμς).
        Η μόνη περίπτωση που στα μάτια μου μπορεί ο Παναθηναϊκός να έχει τύχη σε αυτό το μάτς είναι οι παλιοί της ομάδας (Διαμαντίδης, Φώτσης, Γκίστ) να καταφέρουν να βγάλουν στο μεγαλύτερο μέρος του 40λεπτου την ποιότητα που έχουν στο παρκέ και να τραβήξουν το κουπί μαζί με κάποιους άλλους που μπορεί να βρεθούν σε καλή μέρα (Γιάνκοβιτς, Μπατίστα, Σλότερ).
Ο Ολυμπιακός πάντως αυτή τη στιγμή είναι σίγουρα πιο δεμένος σαν ομάδα, έχει δείξει στοιχεία αρκετά επιθετικής άμυνας στα φιλικά του, πράγμα που θεωρώ ότι θα κουράσει τη μη δεμένη περιφέρεια του Παναθηναϊκού και στη παρούσα φάση έχει και περισσότερες και πιο ποιοτικές λύσεις στη φροντ λάιν.
 Το timing απλά δεν ευνοεί το Παναθηναϊκο και αν καταφέρουμε και χάσουμε θα έχουμε να μιλάμε για άλλη μία σελίδα στο βιβλίο των αυτοκτονιών της ομάδας. Το απεύχομαι και ελπίζω επιπλέον να δούμε ωραίο μπάσκετ, αν και αυτή τη περίοδο είναι δύσκολάκι. Ακολουθεί λίνκ που αναφέρεται σε όλες τις συναντήσεις των ομάδων μέχρι τώρα για όποιον ενδιαφέρεται.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B9_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%B1%CE%B9%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%89%CE%BD_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%AC%CE%BB%CF%89%CE%BD_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82_%28%CE%BC%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84%29

Ο παλιός είναι αλλιώς, άλλα και ο νέος είναι ωραίος...

Mέχρι να ξεκινήσει η ευρωλίγκα έχουμε ακόμη ένα μήνα μπροστά μας, άλλα τα ρόστερ έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί, οπότε είπα να κάνω μια αναφορά στους πρωτάρηδες στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση που πιθανότατα θα τραβήξουν πολλά βλέμματα με την αποδοσή τους.

Πρώτος και καλύτερος ο Άντριου Γκούντελοκ της Φενέρ. Βρίσκεται σε μια all star ομάδα που περιλαμβάνει τους Εμίρ Πρέλτζιτς, Νεμάνια Μπιέλιτσα, Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς, Ρίκυ Χίκμαν και Γιάν Βέσελυ μεταξύ άλλων. Μια ομάδα που για εμένα είναι μέσα στα 2 πρώτα φαβορί για κατάκτηση του τροπαίου. Μπορεί να ξεχωρίσει μέσα σε όλη αυτή τη πλειάδα αστέρων? Η απάντηση είναι ναι. Μιλάμε για τον παίχτη που εντυπωσίασε περισσότερο απο οποιονδήποτε άλλο στο περσινό eurocup φορώντας τη φανέλα της Ούνιξ Καζάν. Έναν απίστευτο διεμβολιστή με σουτ φαρμάκι απο τα 6.75 (41% στο eurocup). Ένας καθαρός σκόρερ που στη μέρα του θα σε σκοτώσει. Tο μόνο θέμα που μπορεί να τον κρατήσει πίσω είναι ο εγκλιματισμός του μέσα σε μια ομάδα με τόσες προσωπικότητες. Άμα πάρει μπρος όμως θα κλάψουνε πολλές μανούλες! 

Συνέχεια με τον Μπόγιαν Ντούμπλιεβιτς της Βαλένθια που θα αντιμετωπίσουμε και στη φετινή μας πρεμιέρα. Ο 23χρονος μαυροβούνιος σέντερ/πάουερ φόργουορντ είναι ένας παίχτης που πιθανότατα αν έχει την εξέλιξη και παρουσία φέτος που όλοι περιμένουν θα πάρει κάποια στιγμή σύντομα το αεροπλάνο για την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Ήταν απο τους πρωταγωνιστές της περσινής κατάκτησης του eurocup απο τη Βαλένθια με ποσοστά που...τρομάζουν! 57% στα δίποντα, 46% στα τρίποντα, 6 ριμπάουντ και 13,6 πόντους ανα παιχνίδι. Σίγουρα δε θα περάσει απαρατήρητος.

Πάμε τώρα σε κάποιον για τον οποίο υπήρξε έντονο ελληνικό ενδιαφέρον. Δεν είναι άλλος απο τον Τζέημς Άντερσον τον οποίο βολιδοσκόπησε αυτό το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός, αλλά τελικά κατέληξε στη γεμάτη προβλήματα Ζαλκγίρις Κάουνας. Και μόνο να πούμε ότι ο παίχτης τελείωσε τη περσινή σεζόν αγωνιζόμενος με τη Φιλαδέλφεια στο ΝΒΑ με 10 πόντους, 4 ριμπάουντ και 2 ασσίστ μέσο όρο ανα παιχνίδι νομίζω είναι αρκετό. Μια τεράστια μεταγραφή, ειδικά αν αναλογιστούμε και το μέγεθος της Ζαλγκίρις αυτή τη στιγμή. Ο Άντερσον είναι ένα κόμπο δυαροτριάρι που έχει τα πάντα. Εντυπωσιακά τελειώματα μετά απο διεισδυσή, πολύ καλό σούτ τριών πόντων και αστήρευτη ενέργεια και στις δύο άκρες του γηπέδου. Θα ξεχωρίσει 100% και ίσως να αποτελέσει μήλον της έριδος μεταξύ μεγάλων ευρωπαϊκων συλλόγων μετά το τέλος της κανονικής σεζόν.

Επόμενος ο Μαρσόν Μπρούκς της Αρμάνι. Στο προσωπό του οι ιταλοί βλέπουν τον αντικαταστάτη του Κιθ Λάνγκφορντ και πιθανόν να μην απέχει πολύ απο τη πραγματικότητα αυτό. Μιλάμε για έναν αθλητικό σούτινγκ γκάρντ που δε φοβάται να επιτεθεί στο καλάθι και να βγάλει ενέργεια και στην άμυνα. Αρκετά αποτελεσματικός και απο τη περιφέρεια και εξαιρετικός χειριστής της μπάλας, πράγμα που τον βοηθάει πολύ στις κατα μέτωπο επελάσεις που κάνει. Οι σχεδόν 8 πόντοι μέσος όρος καριέρας στο ΝΒΑ μας δίνουν μια παραπάνω εικόνα για την αξία του παίχτη. Δεν είναι ιδιαιτερά ομαδικός βέβαια και κάποιες φορές κουράζει παραπάνω τη μπάλα, αλλα σίγουρα θα αποτελέσει ατραξιόν στη φετινή Αρμάνι που θα παρουσιαστεί πάλι πολύ δυνατή.

Και η λίστα συνεχίζεται με τη μεγάλη έκπληξη του μουντομπάσκετ που μόλις τελείωσε και δεν είναι άλλος απο τον Νίκολα Κάλινιτς του Ερυθρού Αστέρα. Η ενέργεια και το στυλ του γενικότερα θυμίζουν αρκετά το πρώην δικό μας Κώστα Παπανικολάου, κυρίως επιθετικά. Ο Κάλινιτς πέρα απο το τρομερό μουντομπάσκετ που έκανε, στο περσινό eurocup με τη φανέλα της Ραντνίτσκι είχε 10 πόντους μεσο όρο με 62,5% στα δίποντα, 38% στα τρίποντα, 3,5 ριμπάουντ και 2,6 ασσίστ ανα παιχνίδι. Αριθμοί που μαζί με την εικόνα που έχουμε σχηματίσει για αυτόν πλέον μας προϊδεάζουν για σπουδαία πράγματα φέτος.

Ένα ακόμα εξαιρετικό ταλέντο που ενδέχεται να κάνει αισθητή τη παρουσία του με το καλημέρα είναι ο Τσέχος Τόμας Σατοράνσκυ της Μπαρτσελόνα. Ανήκει στη νέα γενιά των υψηλόσωμων πόιντ γκάρντ την οποία λάνσαραν παίχτες όπως οι Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Πλάνινιτς και συνεχίζουν επάξια τώρα παίχτες σαν τον Εμίρ Πρέλτζιτς της Φενέρ. Έκανε παραπάνω απο ικανοποιητικές εμφανίσεις πέρσυ με τη Σεβίλλη στο eurocup, αλλα και στο ισπανικό πρωτάθλημα. Ήταν απο καιρό έτοιμος για το μεγάλο βήμα.

 Προτελευταίος στη λίστα ο Τζερόμ Ντάισον της Nτιναμό Σάσσαρι. Έκανε ένα τρομερό πρωτάθλημα πέρσυ στην Ιταλία με τη φανέλα της Ενέλ Μπρίντισι και το εξαργύρωσε με τη μεταγραφή του στην ομάδα που πήρε τη θέση της Σιένα στη φετινή ευρωλίγκα. Γρήγορος και μπουκαδόρος, είχε 17 πόντους μέσο όρο με 51% στα δίποντα, 36,5% στα τρίποντα, σχεδον 4 ριμπάουντ, 3 ασσίστ και 1,6 κλεψίματα ανα παιχνίδι. Πιθανότατα ό'τι πιο κοντά στο Μάλκομ Ντιλέινι απο όσους θα παρακολουθήσουμε φέτος. Μένει να φανεί...

Τελευταίος ο λευκορώσος σέντερ Αρτσιόμ Παραχούσκι της Νίζνι Νόβγκοροντ. Ένας παίχτης που αρέσκεται να παίζει με πλάτη στο καλάθι και να χρησιμοποιεί τη δύναμη, τον όγκο του, αλλα και το καλό ποστ ρεπερτόριο του για να σκοράρει. Παίχτης που παρά τη σωματοδομή του μπορεί να παίξει και το πικ εν ρολ συμπαθητικά. Ήταν πρώτος στα κοψίματα στο περσινό eurocup και αποτελεί μια επιβλητική παρουσία που γεμίζει το καλάθι, κατεβάζει πολλά ριμπάουντ και σπρώχνεται πολύ δύσκολα. Προσωπικά θα τον ήθελα πολύ στην ομάδα μας σαν λάτρης των κλασικών πίβοτ.

Αυτούς ξεχώρισα εγώ σε μια πρώτη ανάγνωση απο εκείνους που θα συμμετάσχουν για πρώτη φορά στην ευρωλίγκα. Κάποια έξτρα ονόματα πρωτάρηδων που μπορεί να μας απασχολήσουν αρκετά είναι τα: Τζο Ράγκλαντ (Αρμάνι), Ρέτζι Ρέντινγκ (Άλμπα), Νόλαν Σμίθ (Γαλατά), Ορλάντο Τζόνσον (Λαμποράλ Κούτσα), Φακούντο Καμπάθο (Ρεάλ) και Ντουάιτ Μπάικς (Βαλένθια). Αυτά προς το παρόν και ελπίζω να σας άνοιξά την όρεξη για μπασκετάκι...

Ερυθρόλευκα και γαλανόλευκα

Eπιστροφή απο τις διακοπές και έναρξη παγκόσμιου πρωταθλήματος στα καπάκια σχεδόν. Ας μοιραστώ μερικές σκόρπιες σκέψεις για την ομάδα μας και για την εθνική.

Στα του οίκου μας για αρχή. Τον Μουράτο τον περιμέναμε, δεν έχω κάποια πολύ συγκεκριμένη άποψη για τον παίχτη στη παρούσα φάση. Απο το λίγο που τον είδα μου άρεσε που δε φοβάται την επαφή με τους αντιπάλους. Μάλλον την επιδιώκει κιόλας, ίσως απο αυτό βρίσκει καλύτερα τα πατηματά του. Δε θα διακινδυνεύσω να πω κάτι παραπάνω. Έχω διαβάσει διάφορες ενστάσεις για τον παίχτη. Το αν θα εξελιχθεί έτσι ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί σε επίπεδο Ολυμπιακού μένει να φανεί.

Ο Αρώνης που προέκυψε εντελώς ξαφνικά μου είναι παντελώς άγνωστος, αλλα απο όσο τον είδα φαίνεται παίχτης με εμπιστοσύνη στις ικανότητες του. Σημαντικό όταν κάνεις πρωταθλητισμό. Η σιγουριά που σηκώνεται για να σουτάρει με το που πάρει τη μπάλα, αλλα και η μηχανική του σουτ του, αφήνουν υποσχέσεις. Το ίδιο και τα ποσοστά του. Βεβαίως αυτά δεν είναι αρκετά. Έχει πάντως καλή σωματοδομή που σε προϊδεάζει ότι πρόκειται για καλό αμυντικό (απαραίτητο το γρήγορο πλάγιο βήμα βεβαίως για κάτι τέτοιο) και θα ήθελα να τον δω να παίρνει ευκαιρίες. Δε γνωρίζω τίποτα για την ικανοτητά του στο χειρισμό της μπάλας και το drive. Φαίνεται πάντως ότι πρόκειται για ενα καθαρό σουτέρ θέσης. Θα μπορούσε να προκύψει ένας νέος Μπράμος στη θέση δύο? Ποιός ξέρει...

Όσον αφορά τη συνολικότερη εικόνα του ρόστερ που εκτός συγκλονιστικού απροόπτου πρέπει να θεωρείται κλεισμένο, είναι προφανές ότι υπάρχουν σημαντικά κενά που αφορούν κυρίως τη front line. Το θέμα με τη θέση τέσσερα είναι χιλιοσυζητημένο. Είναι ενθαρρυντικό ότι στα φιλικά της εθνικής ο Πρίντεζης φάνηκε να είναι σε καλή κατάσταση, άλλα θα μπορέσει να βγάλει τη χρονιά με back up τον μέτριο Πέτγουεϊ? Μην ξεχνάμε ότι τη περασμένη σεζόν αντιμετώπισαν και οι δύο τραυματισμούς, οπότε δικαίως δημιουργείται μια ανασφάλεια τόσο για τη ποιότητα, όσο και για την πληρότητα της ομάδας εκεί. Ο Αγραβάνης θα μπορέσει να βοηθήσει ουσιαστικά φέτος? Υπάρχει ο κόουτς που να του δώσει στη δεύτερη χρονιά του στην ομάδα ένα πιο ξεκάθαρο ρόλο έχοντας φροντίσει να τον εξελίξει πρώτα? Αποψή μου, δεν υπάρχει. Ο'τι κάνει ο παίχτης μόνος του και δε νομίζω ότι θα τύχει και ιδιαίτερης εμπιστοσύνης ούτως ή άλλως.

Στους σέντερ θα έχουμε τους δύο undersized ψηλούς και Καββαδά-Σίμμονς για συμπληρώματα. Το καλό είναι ότι με τη προσθήκη Χάντερ έχουμε ενα ζευγάρι πιο γρήγορα πόδια αμυντικά, έναν ακόμα καλό αμυντικό ψηλά και ίσως και μια πιθανή εναλλακτική για το τέσσερα. Το κακό είναι ότι δεν είμαστε καθόλου τεχνική ομάδα μέσα στη ρακέτα (ο Πρίντεζης εξαίρεση), ο'τι κάνει ο Ντάνστον με πλάτη, μέχρι εκεί. Ο Καββαδάς δύσκολα θα φτάσει ποτέ το απαιτούμενο επίπεδο και ο Σίμμονς αποτελεί ενα περιττό έξοδο ουσιαστικά. Η ομάδα χρειάζεται ένα καλό πίβοτ, το οποίο δε θα το δούμε ούτε και φέτος μάλλον, εκτός και αν μετά τη regular season αποφασίσουμε να ενισχυθούμε. Με τον Ντάνστον και τον φιλότιμο πλην όμως "μονόπατο" Χάντερ δύσκολα βγαίνει η χρονιά. Αμυντικά θα δούμε πολλές φορές τους ψηλούς μας, ειδικά τον Χάντερ, να τρώνε ποσταρίσματα και καλάθια πάνω απο το κεφάλι.

Στα γκάρντ όλα θα κριθούν απο τη φρεσκάδα του Σπανούλη έπειτα απο τη πρώτη του μεγάλη περίοδο ξεκούρασης εδώ και χρονιά. Αν είναι ο καλός Σπανούλης, με τη συμβολή του Λαφαγιέτ και των υπόλοιπων που οφείλουν και αυτοί να βγούν περισσότερο μπροστά, υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Ευτυχώς που οι μεταγραφές Λαφαγιέτ και Ντάρντεν δίνουν ανάσες στη περιφερειακή άμυνα, επομένως δεν υπάρχει πλέον περιθώριο δικαιολογιών για Μάντζαρη και κυρίως για Σλούκα. Ούτε καν το παγκόσμιο πρωτάθλημα.

 Το τρία είναι η μοναδική θέση που είμαστε υπερπλήρεις, οπότε δεν έχω να σχολιάσω κάτι ιδιαίτερο. Αναμένω να δω την αναβάθμιση Παπαπέτρου και τα διάφορα σχήματα που θα προκύψουν απο τη χρησιμοποίηση του πασπαρτού Ντάρντεν. Ο Λοτζέσκυ για εμένα είναι μια δοκιμασμένη λύση που θα βοηθήσει και φέτος.

Πάμε και στην εθνική τώρα. Μετά την άρνηση Κουφού, θεωρώ εντελώς αναμενόμενη την 12αδα που διάλεξε ο κόουτς Κατσικάρης απο τους παίχτες της προεπιλογής. Ο Γλυνιαδάκης είναι ενας παίχτης που μπορεί να είναι άτεχνος και αργός, άλλα απο την άλλη είναι σκληρός αμυντικά, ρίχνοντας μπόλικο ξύλο και ματσάροντας καλά πολύ ψηλά κορμιά. Παίχτης για βρώμικες δουλειές. Ο Βασιλειάδης επίσης φαντάζει λογικότερη επιλογή απο τον Γιάνκοβιτς. Καλύτερος σουτέρ, περισσότερο γκάρντ απο το Βλαδίμηρο (μια ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον 5 γκάρντ για εμένα) και με πιο πολύ χρόνο συμμετοχής τη χρονιά που μας πέρασε. Οι υπόλοιποι ήταν προφανές ότι θα ήταν στην αποστολή.

Είδα τα φιλικά μας εντελώς αποσπασματικά, άλλα θεωρώ ότι η ομάδα έχει δυνατότητες για ψηλά. Φαίνεται οι παίχτες να έχουν αρκετά ξεκάθαρη εικόνα των ρόλων τους, αλλα και ανεπτυγμένο το αίσθημα της ενότητας και της ομάδας. Η παρουσία του Καλάθη και του Αντετονκούμπο ενισχύουν το transision παιχνίδι της εθνικής. Η παρουσία του πρώτου δε, μας ανεβάζει επίπεδο και στο set παιχνίδι. Επιπλέον βλέπω ενα λογικά διαμορφωμένο ρόστερ και όχι το έκτρωμα των 7 forward του Τρινκιέρι. Με Βουγιούκα, αντι του ανεπαρκή Καββαδά, back up του Μπουρούση στα σέντερ. Ο Βουγιούκας, αν και ξινίζει σε πολλούς, είναι αξιόλογος επιθετικά παίχτης, ξέρει να τοποθετεί σωστά το σώμα του κατεβάζοντας ριμπάουντ και ακόμα και αμυντικά μπορεί να κουκουλωθεί αρκετά με σωστή τακτική.

Τα διάφορα ομαδικά σκαμπανεβάσματα και οι επί μέρους κακές ατομικές εμφανίσεις που είδαμε στα φιλικά δεν με ανησυχούν τόσο. Αρκεί να είναι ο κόουτς και οι παίχτες έτοιμοι όταν θα μετράει. Περίπου μια μέρα έμεινε πριν το πρώτο τεστ. Οψόμεθα...