Ένας ωραίος "αλήτης" και οι "μετά θάνατον" ξερόλες

Γειά σας ξανά και απο το επίσημο βήμα του blog.  Έχει περάσει κάμποσος καιρός απο την τελευταία ανάρτηση. Απο τη μια ήθελα όπως και να έχει να μείνει λίγο παραπάνω προς τιμήν του Ζάρκο, απο την άλλη φεύγοντας εκτός Αθηνών και έχοντας τραγικό ίντερνετ εκεί που ήμουν, οι συνθήκες δεν ευνοούσαν ούτως ή άλλως για να γράψω κάτι καινούριο. Εκεί έμαθα και για το θάνατο του Ρόυ και περίμενα υπομονετικά να γυρίσω πίσω για να μπώ και εγώ στον χορό των “νοσταλγών”.

Επειδή μου δόθηκε χρόνος όμως, όσο επεξεργαζόμουν το γεγονός στο μυαλό μου, το αρχικό συναίσθημα του "κρίμα ρε γαμώτο" και η αναπόληση των διαφόρων στιγμών που βλέπουμε και στα ρετρό βιντεάκια αντικαταστάθηκε με κάτι άλλο σταδιακά. Τι ήταν αυτό; Ήταν για μια ακόμη φορά ο στοχασμός πάνω στο τι είναι αυτό που μας κάνει πολλές φορές τόσο ευάλωτους σωματικά και ψυχολογικά ώστε να μη μπορούμε να ξεφύγουμε απο τις αδυναμίες και τα πάθη μας. Tι είναι αυτό που μας ωθεί σε διάφορα λούκια απο τα οποία δε μπορούμε να βγούμε όσο και αν προσπαθούμε, όσο και αν βλέπουμε ότι καταστρεφόμαστε. Και φίλοι μου είναι ένα τρομερά μεγάλο ζήτημα αν με ρωτάτε. 

Για τον αθλητή Τάρπλεϋ τι να γράψω που δεν έχει γραφτεί; Θα επαναλάβω και εγώ κάποια πράγματα που ίσως ήδη να ξέρετε. Ψέματα δεν θα πω πάντως, δεν ήταν ο αγαπημένος μου εκείνης της ομάδας. Ο Ζάρκο είχε αυτόν τον τίτλο όπως θα αντιληφθήκατε και απο το προηγούμενο ποστ. Ο Ρόυ όμως ήταν σίγουρα ο πιο ταλαντούχος. Μαζί με τον άλλο μεγάλο απόντα που άκουγε στο όνομα Αλφόνσο είναι μακράν οι δύο πιο χαρισματικοί παίχτες που φόρεσαν ποτέ την κόκκινη φανέλα. Απαράμιλλος  ριμπάουντερ, σκόρερ με πλήρες ρεπερτόριο, σέντερ με ευελιξία και πλαστικότητα που ομοιές τους δεν συναντάς συχνά ούτε σε γκάρντ και συν τοις άλλοις εξαιρετικός μπλοκέρ. Αυτά ισχύουν, δεν είναι φουσκωμένα λόγια προς τιμήν του εκλιπόντος πλέον Ρόυ Τάρπλεϋ. Εξάλλου αν ο Ρόυ δεν βασανιζόνταν απο τραυματισμούς και κυρίως εξαρτήσεις, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα άφηνε εποχή στο ΝΒΑ.

Στους καλύτερους ρούκι της παρθενικής του χρονιάς, καλύτερος έκτος παίχτης την αμέσως επόμενη. Την χρονιά αυτή επίσης βγήκε 3^ος ριμπάουντερ σε όλο το ΝΒΑ και έγινε ο πρώτος  παίχτης που μπήκε στη 10άδα των ριμπάουντερ προερχόμενος σταθερά απο τον πάγκο. Ο Ρόυ ανήκε πάντα στο ΝΒΑ. Τελειώνοντας τις τέσσερις απο τις έξι συνολικά σεζόν (οι μισές κουτσουρεμένες λόγω τραυματισμών και τιμωριών) που έπαιξε εκεί με double doubles σε πόντους και ριμπάουντ κατα μέσο όρο, προφανώς και ήταν γεννημένος για τον μαγικό κόσμο. Ένας παίχτης που μέχρι και σήμερα είναι ο κάτοχος αρκετών σημαντικών ρεκόρ στην ιστορία των Μάβερικς και συγκρίνονταν απο τους πάντες με τον Καρλ Μαλόουν δεν θα μπορούσε να ανήκει πουθενά αλλού. Η ευρώπη και η χώρα μας είχαν την τιμή να τον φιλοξενήσουν στα γηπεδά τους μόνο και μόνο γιατί ο Ρόυ είχε δαίμονες. Αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν “κλωτσάς” άλλωστε ξανά και ξανά μια τόσο υποσχόμενη καριέρα και συμβόλαια είκοσι εκατομυρίων δολαρίων αν δεν έχεις δαίμονες. Σε τελική ανάλυση δεν χάνεις τη ζωή σου στα πενήντα σου χρόνια απο καταχρήσεις αν δεν έχεις δαίμονες. Ο Ρόυ ήταν κατα γενική ομολογία όσων τον έζησαν ένας ευχάριστος και αξιαγάπητος άνθρωπος. Στα δικά μου μάτια ήταν πάντα ένας ωραίος “αλήτης”, ένας κουλ τύπος που δε χρειαζόταν να προσπαθήσει για αυτό. Απλά το είχε. Και όμως αυτός ο αξιαγάπητος άνθρωπος και κουλ τύπος δε μπόρεσε να βοηθήσει τον εαυτό του. 

Δεν ξέρω αν σας έτυχε ποτέ να θέλετε να στηρίξετε πολύ κάποιον που είναι σε μια άσχημη φάση άλλα αυτός να μην σας αφήνει κανένα περιθώριο για αυτό. Ή να προσπαθεί να πάρει βοήθεια, αλλα στο τέλος να υποκύπτει στις καταστάσεις που δημιούργησε ή δημιούργησαν άλλοι για εκείνον. Δεν ξέρω ακόμα αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτή τη περιγραφή. Αν όχι τώρα, σε κάποια περίοδο της ζωής σας. Το όλο θέμα με έχει απασχολήσει πάρα πολύ και ο θάνατος του Ρόυ απλά το ξαναέφερε στην επιφάνεια.

Δε μου γουστάρει να διαβάζω υψηλή κριτική για το τι θα έπρεπε να κάνει κάποιος σε τέτοιες περιπτώσεις ή πόσο ανόητος υπήρξε που τα πέταξε όλα. Δε μου γουστάρει γιατι ξέρω ότι αυτοί που λένε και γράφουν αυτά τα πράγματα μετά το θανατό σου είναι εκείνοι που με την ίδια έλλειψη ευαισθησίας θα προσπαθήσουν να σε “βοηθήσουν” όταν βρίσκεσαι ακόμα εδώ.
Αυτοί που δε θα προσεγγίσουν ποτέ το προβλημά σου ερχόμενοι στη δική σου θέση, αλλά προσπαθώντας να σε εντάξουν στην δική τους πραγματικότητα. Ερμηνεύοντας οι ίδιοι την εγωκεντρική τους στάση σαν ενδιαφέρον, οταν το μόνο που θέλουν είναι να λάβουν επιβεβαίωση της δικής τους κοσμοθεωρίας. Δεν μιλάω για τέτοια υποστήριξη εγώ.

Ένα βασικό που νομίζω πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι αν κάποιος πραγματικά μπορούσε πάντα να κάνει μια θετική αλλαγή στη ζωή του, το πιο πιθανό είναι ότι θα την έκανε. Η ατάκα “στο χέρι σου είναι” μπορεί να έχει κάποια βάση, αλλά δεν είναι κοινός τόπος για όλους. Υπάρχουν μερικοί που χρειάζονται πολλή περισσότερη βοήθεια απο αυτό. Απο τσιτάτα και γενικότερη ηθική κατήχηση δηλαδή. Και για να μπορέσεις να τους τη δώσεις πρέπει να κάνεις προσωπικές υπερβάσεις. Δύσκολα πράγματα και για εσένα συνεπώς. Είναι άραγε πάντα “στο χέρι σου” όσο εύκολα νομίζεις ότι είναι στο χέρι του άλλου; Δεν ξέρω αν ο Ρόυ είχε κάτι τέτοιο στη ζωή του. Πιθανολογώ πως ναι γιατί αδυνατώ να πιστέψω οτι δεν υπήρχαν άνθρωποι που τον αγαπούσαν ουσιαστικά. Προφανώς δεν έφτασε για τη δική του περίπτωση και είναι λυπηρό, όμως είναι και κάτι αρκετά συχνό απο την άλλη. 

Αυτός ο άγνωστος χι που κάνει κάποιους σε οριακές στιγμές της ζωής τους να αλλάζουν μυαλό και συνήθειες, να δέχονται τη βοηθειά των άλλων και εν τέλει να επιβιώνουν παραμένει ακόμα μυστήριο. Έχει υπαρξιακές προεκτάσεις και είναι μεγάλη κουβέντα. Κανείς δεν τον έχει ανακαλύψει ακόμα και πιστέψτε με έχουν ασχοληθεί αρκετοί επιστήμονες με αυτό. Βιολόγοι, ψυχίατροι και άλλοι πολλοί. Μόνο οι ηθικολόγοι της κακιάς ώρας διατείνονται ότι τον έχουν στο τσεπάκι τους και τον παρουσιάζουν ως το πιο εύκολο πράγμα να κατακτήσει κάποιος. Μέχρι να έρθει η ώρα να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους...

Για να μην νικήσουν λοιπόν αυτοί που χαρακτηρίζουν εν προκειμένω τον Ρόυ, άλλα και τον κάθε Ρόυ, σαν παράδειγμα προς αποφυγή (λες και αν πραγματικά μπορούσε να κάνει αλλιώς θα διάλεγε να “φύγει” τόσο νωρίς) ας μην μείνουμε μόνο στο λυπηρό του χαμού του. Ας αποτελέσει αυτός μια αφορμή για να δούμε πόσος πόνος και αδιέξοδο υπάρχει γύρω μας. Στον διπλανό μας που πολλές φορές τον αντιμετωπίζουμε ως δεδομένο. Μάγκες είναι απίστευτο το πόσο εφήμεροι είμαστε. Ας γίνουμε λίγο πιο ευαίσθητοι σε έναν κόσμο που η αναισθησία έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που κάποιοι δίνουν όπλα σε μικρά παιδιά να εκτελούν εν ψυχρώ ανθρώπους.

Νομίζω ότι και ο ίδιος ο Ρόυ σαν βασανισμένος αλλά και ωραίος “αλήτης” που ήταν, θα προτιμούσε πολύ περισσότερο ο θανατός του να έχει έναν τέτοιο αντίκτυπο στους άλλους, παρά να μνημονεύεται σαν κάποιος που δεν έγινε ποτέ αυτό που θα μπορούσε βρίσκοντας ένα άδοξο τέλος.

Είμαι σίγουρος πάντως πως ούτως ή άλλως έζησε πολύ πιό αληθινά τη ζωή του απο τη συντριπτική πλειοψηφία των απανταχού ξερόλων και αυτό είναι που μετράει. Η ποιότητα, όχι η ποσότητα. Άλλωστε κανείς δεν ζεί για πάντα...

Υγ. Οι αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ...

O Zάρκο, το Τελ Αβίβ και η αγάπη που δε θα πεθάνει ποτέ...

Η σεζόν 1991-1992 ηταν αυτή που έμελε να αλλάξει για πάντα τον μπασκετικό Ολυμπιακό σαν μέγεθος. Ήταν η χρονιά που στην ομάδα ήρθε ο Γιάννης Ιωαννίδης και έφερε μαζί του και το διαχρονικό μπασκετικό μου είδωλο, τον Ζάρκο Πάσπαλι. Την πρώτη μου αγάπη όπως λέει και η λεζάντα της σχετικής φωτό στο πλαίσιο του blog. Και παντοτινή θα συμπληρώσω κάνοντας αναφορά και στη πασίγνωστη διαφήμηση της lacta που συνδέθηκε για πολλά (και καλά) χρόνια με την ομάδα.

Για τον Ζάρκο έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορα απο διάφορους. Κυρίως απο αυτούς που δε πρόλαβαν τον Ζάρκο, δε τον θυμούνται παρα μόνο αχνά ή που απλά δε θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν το μπασκετικό μεγαλείο ακόμα και αν αυτό τους τράβαγε σφαλιάρα μέσα στα μούτρα. “Ο Πάσπαλι πήγε στο βάζελο”, “ο Πάσπαλι έχασε τη βολή στο Τελ Αβίβ”, “ο Πάσπαλι  πάτησε τη γραμμή με τη Λιμόζ και χάσαμε το Final 4 της Αθήνας”. Για αυτούς τους ανθρώπους ο Ζάρκο είναι απλά ο Πάσπαλι. Για όσους ξέρουν και θυμούνται ο Ζάρκο θα είναι πάντα ο Ζάρκο. 

Αν ο Ζάρκο δεν υπήρχε, αυτή η ομάδα πιθανότατα θα αργούσε πολύ περισσότερο να πάρει το πρώτο της πρωτάθλημα, αυτο που αποτέλεσε την αρχή ενός σερί πέντε πρωταθλημάτων που έκλεισε με το πιο πανηγυρικό τρόπο το 1997 (δυστυχώς απουσία του Ζάρκο). Αν δεν υπήρχε αυτός, ένας απο τους πολύ μεγάλους της τρομακτικής τότε Γιουγκοσλαβίας, ο Ολυμπιακός ίσως να μην έφτανε ποτέ στο πρώτο final 4 και ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας του. Έναν τελικό που ακόμα και σήμερα παραμένει ίσως η μεγαλύτερη πληγή των παιδικών μου αναμνήσεων. Γιατί η ομάδα της σεζόν 1993-94 ήταν, για όσους ζήσαν το κλίμα της εποχής, ένας χείμαρος ψυχικής ανάτασης για τους οπαδούς της. Εντυπωσιακά κυρίαρχη στους περισσότερους ευρωπαϊκούς της αγώνες, ώστε απο ένα σημείο και ύστερα λογίζοταν δικαίως ως το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Το Σ.Ε.Φ ήταν ασφυκτικά γεμάτο σχεδόν σε κάθε παιχνίδι.

Ποιός ήτανε μπροστάρης σε αυτή την ομάδα? Μα πάντα ο Ζάρκο που παρ’όλο που είχε χάσει αρκετά για κάποιο λόγο την ευχέρια που διέθετε στο σούτ, μπορούσε ακόμα να κατεβάζει ταρίφες επιθετικά παίζοντας πιο συχνά κοντά στο καλάθι και τρέχοντας πάντα σε καταστάσεις αιφνιδιασμού. Ο Ζάρκο στο ζενίθ του ηταν ο παίχτης που μπορούσε να σκοράρει με οποιοδήποτε τρόπο. Τριάρι που έπαιζε άνετα και σαν τεσσάρι, μιας που μπορούσε να δώσει μάχες μέσα στο ζωγραφιστό και να τις κερδίσει εμφατικά μάλιστα. Το στυλ του δεν ήταν ποτέ ντελικάτο, αλλα είχε μια πρωτόγονη ομορφιά και συνάμα σιγουριά  που πιστεύω πήγαζε απο ένα υπόβαθρο ατελείωτων ωρών μπάσκετ απο τα ανοιχτά γήπεδα της  Ποντγκόριτσα, την Μπουντούσνοστ, την Παρτιζάν, την εθνική Γιουγκοσλαβίας μέχρι και το ΝΒΑ σε μια εποχή που το παιχνίδι ήταν ακόμα πολύ πιο fundamental απο ο,τι σήμερα. Ο Ζάρκο ήξερε τα βασικά όσο λίγοι και είχε το δικό του ιδιαίτερο τρόπο να το αποδεικνύει. 

Η κατάρα του Ζάρκο ήταν ότι ήταν ότι πάντα υπήρξε άνθρωπος των παθών. Το κάπνισμα και οι κακές διατροφικές συνήθειες του στέρησαν μια καριέρα για λογαριασμό των Spurs στο ΝΒΑ. Κάπως έτσι στερήθηκε και την ευρωπαϊκή καταξίωση σε συλλογικό επίπεδο με τον Ολυμπιακό. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι συνέβη με το Ζάρκο εκείνη τη χρονιά και απο εκεί που είχε ρεκόρ περισσότερων εύστοχων βολών σε ένα μάτς (23/23) έφτασε στο σημείο να εκτελεί βολές εντελώς αλλόκοτα και να γίνεται ο μοιραίος του τελικού το 1994. Σε ένα παιχνίδι βέβαια που δε το έχασε μόνος του ο Ζάρκο, άλλα όλοι μαζί και πρώτος απο όλους ο Ιωαννίδης που δε μπόρεσε με μια εμφανώς ανώτερη ομάδα να βρεί τις απαντήσεις στα προβλήματα που του έβαλε ο Ομπράντοβιτς.

Ο Ολυμπιακός αυτός (για αρκετούς η καλύτερη ομάδα που είχαμε ποτέ) έζησε, έλαμψε και αυτοκαταστράφηκε λίγο πριν την απόλυτη δικαίωση ακριβώς όπως ο φυσικός του ηγέτης.  Ένα απίστευτο δυναμικό που λίγο πριν εκπληρωθεί πλήρως, ξεφούσκωσε με τον πιο τραγικό τρόπο. Και μείναμε όλοι σαστισμένοι και αμίλητοι. Την έκσταση του νικηφόρου ημιτελικού απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο, που είχε έρθει σαν επιστέγασμα μιας συγκλονιστικής πορείας, διαδέχτηκε το απόλυτο κενό. Πολλοί λένε ότι τους τρέλανε στο άγχος ο Ιωαννίδης, άλλοι λένε για το σκηνικό της εξαφάνισης του Τάρπλεϋ μια μέρα πριν τον τελικό και για το ψυχολογικό άδειασμα μετά τον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό. Ακόμα και για την απουσία του Τάρλατς λόγω τραυματισμού για το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς με αποτέλεσμα να μην είναι ο πραγματικός Τάρλατς στο Τελ Αβίβ.  Όλα αυτά ισχύουν, αλλα και πάλι το γεγονός παραμένει, ο Ολυμπιακός ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα. Τόσο καλύτερη που για κάποιο λόγο θεωρώ ότι η μοίρα ήθελε επίτηδες να γραφτεί μια απο τις πιο “τραγικές” αθλητικές ιστορίες ζηλεύοντας ίσως κάποιον απο τους αρχαίους τραγωδούς.

Η κάθαρση για αυτό το “κρίμα” ήρθε πολλά χρόνια αργότερα με το έπος της Κωνσταντινούπολης, αλλά και πάλι ο Ολυμπιακός του Ζάρκο και του Τελ Αβίβ δε πρόκειται να σβήσει απο τη μνήμη όσων τα έζησαν απο πρώτο χέρι. Ο Ζάρκο εκείνη τη χρονιά έφυγε απο τον Ολυμπιακό νταμπλούχος με συνολικό απολογισμό δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελο Ελλάδας σε τρείς σεζόν. Πήγε στον Παναθηναικό και προκάλεσε την απογοήτευση, την αποδοκιμασία και μετά απο μια πρόκληση και την οργή πολλών ολυμπιακών. Η αποψή μου; Αδιάφορο. Οι μεγάλες αγάπες εγείρουν πάντα και μεγάλα πάθη, ειδικά όταν δεν τελειώνουν με πλήρη αμοιβαιότητα. Ο Ζάρκο ήθελε να συνεχίσει στον Ολυμπιακό όπως δήλωσε και πριν κάποια χρόνια σε μια συνέντευξη. Το τι στράβωσε δεν το ξέρω, αλλα η ιστορία αυτής της “αγάπης” και το πόσα κέρδισαν και οι δύο πλευρές δεν αναιρείται με μια “απιστία”, ούτε επειδή χώρισαν οριστικά οι δρόμοι.

Για όσους δε το έζησαν δε θα καταλάβουν ποτέ ότι ο Ολυμπιακός αυτά τα τρία χρόνια ήταν στη κυριολεξία ο Ζάρκο και ο Ζάρκο ήταν ο Ολυμπιακός.  Ένα σώμα. Και για αυτο αγαπήθηκε όσο λίγοι, παρά τα πάθη και τα μοιραία λάθη του. Παρά ακόμη και απο το "πράσινο" περασμά του. Μήπως αυτή η ομάδα ακόμα και τώρα δεν έχει κάτι απο Ζάρκο; Πόσα λάθη και πόση αυτοκαταστροφή έχουμε δεί όταν όλα έδειχναν τόσο θετικά; Όταν όλες οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές και οι δυνατότητες τόσες πολλές; Αλλά μάλλον έτσι μάθαμε να γουστάρουμε, βασανίζοντας τον εαυτό μας και περιμένοντας πάλι τη στιγμή που θα αποδείξουμε ότι το μέταλλο και η καρδιά του πρωταθλητή είναι ακόμα εδώ.  Όπως τότε.

Ζάρκο θα είσαι πάντα ένας απο τους ηρωές μου με τον ίδιο τρόπο που ήσουν όταν δέκα χρονών τσογλανάκι στόλιζα ερυθρόλευκα κασκόλ τη μπαουλοτηλεόραση που είχαμε περιμένοντας να δώ άλλη μια σου παράσταση...

 

                                                                                                                                                          Τίτλοι με την Εθνική

• 1987 Χάλκινο μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Αθήνα)
• 1988 Αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο (Σεούλ)
• 1989 Χρυσό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Ζάγκρεμπ)
• 1990 Χρυσό μετάλλιο Μουντομπάσκετ (Μπουένος Άιρες)
• 1991 Χρυσό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Ρώμη)
• 1995 Χρυσό μετάλλιο Ευρωμπάσκετ (Αθήνα)
• 1996 Αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο (Ατλάντα)

Συλλογικοί τίτλοι

• 1986-87 Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας - Παρτιζάν
• 1988-89 Κύπελλο Κόρατς - Παρτιζάν
• 1988-89 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας - Παρτιζάν
• 1992-93 Πρωτάθλημα Ελλάδας - Ολυμπιακός
• 1993-94 Πρωτάθλημα Ελλάδας - Ολυμπιακός
• 1993-94 Κύπελλο Ελλάδας - Ολυμπιακός
• 1996-97 Πρωτάθλημα Γαλλίας - Ρασίνγκ Παρί
• 1997-98 Κύπελλο Ελλάδας - Άρης

 Ατομικές διακρίσεις

• Πρώτος σκόρερ του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος 1990-1991
• Πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος 1991-1992
• MVP του Final-4 της Ευρωλίγκα 1994

O καλός κόουτς...

Η ομάδα έχει νέο κόουτς πλέον και νομίζω ήρθε η ώρα και για μια αλλαγή και στο editorial του blog. Για το Σφαιρόπουλο δεν έχω να γράψω πολλά. Θεωρητικά δεν ήταν και το καλύτερο μου, αλλά επειδή δεν έχω ξεκάθαρους λόγους να μην τον θέλω, είμαι της άποψης ότι όλα θα κρίθουν στη πράξη. Τα πρώτα δείγματα που είδα με ΑΕΚ μου άρεσαν μια φορά. Επειδή όμως έπεσε πολλή προπονητολογία το τελευταίο καιρό, είπα να αναφέρω κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που, κατά την αποψή μου, στοιχειοθετούν μια περίπτωση προπονητή ως καλή. Φύγαμε λοιπόν (σε τυχαία σειρά)!

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που είναι τεχνικά και τακτικά επαρκής και "ψάχνεται" συνέχεια ώστε να μπορεί να βρίσκει λύσεις όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα έχει υπολογίσει μέσα στον αγώνα.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που διαλέγει το υλικό του λαμβάνοντας υπ' όψιν του όλα τα επι μέρους κομάτια του παιχνιδιού και δεν δημιουργεί "υδροκέφαλες" και προβλέψιμες ομάδες.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που μπορεί να παράξει αποτέλεσμα ακόμα και με περιορισμένα εφόδια, αλλά παρ'όλα αυτά ξέρει πότε να απαιτήσει πράγματα όταν νιώθει οτι υπονομεύεται το έργο του.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που αναγνωρίζει τα λάθη του και τολμάει να τα διορθώσει αντι να προσπαθεί να τα κουκουλώσει.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που έχει τον τρόπο να εμπνεύσει τους παίχτες του να τα δώσουν όλα για αυτόν και την ομάδα τους και όχι για την ατομική τους επιβεβαίωση.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που η ομάδα του είναι πιο σημαντική απο τη θέση του και τη προσωπική προβολή του.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που μπορεί να διαχειριστεί ψυχολογικά μια ομάδα, αλλα και καθέ ξεχωριστή προσωπικότητα.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που δεν κάνει χάρες σε μάνατζερ σε βάρος της ομάδας του.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που ξέρει να δέχεται εποικοδομητική κριτική και δεν επαναπαύεται στο καλόπιασμα των διάφορων "σφουγγοκωλάριων".

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που παίρνει πολύ σοβαρά την προπόνηση, δουλεύει πολύ την ομάδα εκεί, αλλα προσπαθεί παράλληλα να την κάνει όσο γίνεται ευχάριστη και μη επαναλαμβανόμενη.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη των αστοχιών του και δεν "βγάζει στη σέντρα" τους παίχτες του.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που δουλέυει ατομικά πάνω σε κάθε παίχτη ξεχωριστά ώστε να τον κάνει καλύτερο. Η λεπτομέρεια άλλωστε μπορεί να κάνει τη διαφορά.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που έχει μεταδοτικότητα και είναι κοντά στους παίχτες όταν έχουν κάποιο θέμα (οποιασδήποτε φύσεως).

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που διαλέγει τους συνεργάτες του με κριτήριο την επαγγελματική τους αρτιότητα, αλλα και την αγάπη τους για το σπορ που υπηρετούν.

- Ο καλός κόουτς είναι αυτός που έχει έλεγχο πάνω στα συναισθηματά του και δεν τους επιτρέπει να τον ορίζουν, σαμποτάροντας έτσι τη δουλειά του.

Εν κατακλείδι ο καλός κόουτς είναι πατέρας, δάσκαλος, εννίοτε φίλος και πάνω απο όλα στρατηγός σε μια ομάδα. Ενά πρόσωπο ισορροπημένο, που σέβεται τον εαυτό του και την εργασία του και επομένως μπορεί να δώσει όραμα και πίστη για το τελικό αποτέλεσμα...

I feel devotion!

 
Καιρός να ξεφύγουμε λίγο απο το άρρωστο κλίμα που δημιούργησε το πατατράκ με τον Παναθηναϊκό και την ακατάσχετη προπονητολογία που ακολούθησε την παραίτηση Μπαρτζώκα! Σήμερα ξεκινάει η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή γιορτή του μπάσκετ σε συλλογικό επίπεδο και οφείλουμε να φορέσουμε όλοι τα καλά μας, τουλάχιστον όσον αφορά τη σκέψη και τη διαθεσή μας.


Στο δεύτερο κιόλας post ή editorial αν θέλετε αυτού του blog έδωσα μια μίνι άποψη για κάθε όμιλο ξεχωριστά. Δεν έχει αλλάξει και κάτι ιδιαίτερα απο τότε. H Ρεάλ έγινε απλά ακόμα πιο πλήρης με τη προσθήκη Αγιόν, η Φενέρ και η Εφές δείχνουν να ψάχνονται ακόμα, αλλα έχουν πολύ δυνατά ρόστερ (ειδικά η πρώτη). Η Μπάρτσα ξεκίνησε με εύκολη ήττα στο ισπανικό super cup απο τη Ρεάλ, αλλα παραμένει παραδοσιακά ομάδα πρώτης γραμμής, ενώ η ΤΣΚΑ του Δημήτρη Ιτούδη με κάποια νέα αξιόλογα πρόσωπα όπως ο Ντε Κολό και ο Μαρκοϊσβίλι, αλλά και κρατώντας (με εξαίρεση την αποχώρηση Κρίστιτς) σταθερό σε γενικές γραμμές το κορμό της, θα αποτελέσει σίγουρα αξιόμαχη διεκδικήτρια του τροπαίου.

Επιπλέον αυτό που όλοι περιμέναμε έγινε πραγματικότητα και η Ούνιξ Καζάν του Αργύρη Πεδουλάκη κατάφερε να εξασφαλίσει την ανοιχτή θέση που υπήρχε μέσω των προκριματικών που έγιναν στην Οστάνδη. Δια πυρός και σιδήρου βέβαια, αλλά τόσο νωρίς μέσα στη χρονιά εντύπωση θα μου έκανε αν δεν δυσκολευόταν. Μια ομάδα που πιθανόν να πάει πολύ μακριά, αφού η πρώτη της πεντάδα με Τζέρελς, Λάνγκφορντ, Γουάιτ, Καϊμακόγλου και Ντ'ορ Φίσερ μπορεί να κοντράρει στα ίσια τα "μεγάλα παιδιά" της ευρωλίγκας. Το βάθος του πάγκου της βέβαια αποτελεί ερωτηματικό που θα απαντηθεί μόνο στην πράξη.

Η Μακάμπι συνεχίζει να είναι μια σούπερ επικίνδυνη "αμερικάνικη" ομάδα με τους γνωστούς Τάιους, Σμίθ, Λάντενσμπεργκ, τον παλιό γνώριμο Τζέρεμυ Πάργκο, την αξιολογότατη προσθήκη του Μπράιαντ Ράντλ στο 4, τον Μαρκίς Χέινς και το Νέητ Λίναρτ που ήρθε απο τη Βενέτσια.
 Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα με αρκετές δυνατότητες εν δυνάμει, αλλά και με κάποιες χτυπητές αδυναμίες που στη παρούσα φάση του βάζουν εμπόδια. Η ομάδα μας περνάει κρίση αυτή τη στιγμή και μένει να δούμε πως θα τη διαχειριστεί και αν θα προκύψουν στη πορεία αλλαγές στο ρόστερ, οι οποίες μπορεί να δώσουν το κάτι παραπάνω. Πολλά θα εξαρτηθούν και απο το με ποιόν προπονητή θα πορευτεί μέσα στη σεζόν και την προθυμία των προέδρων να τον στηρίξουν επι της ουσίας.

Οι ισπανικές Μάλαγα και Βαλένθια είναι ομάδες που μπορεί να ξεπεταχτούν και να κάνουν την έκπληξη αφου έχουν δυνατά και πλήρη ρόστερ και τον αέρα που σου δίνει το καλύτερο ευρωπαϊκο πρωτάθλημα. Ικανές για μεγάλες κηδείες.
Ο Παναθηναϊκός μετά τη μεγάλη νίκη του απεναντί μας βρήκε την ηρεμία του, θα αρχίζουν να επιστρέφουν σιγά σιγά οι απόντες, ενέταξε και τον Τζούλιαν Ράιτ τελικά στο ρόστερ του και ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία. Ίσως χρειάζεται και ένα τριάρι ακόμα, αλλά κανείς δε βιάζεται πλέον. Με βαριά φανέλα (οφείλουμε να το παραδεχτούμε), το Διαμαντίδη ακόμα και τώρα να αποτελεί καταλύτη και τη πίστωση χρόνου που εξασφάλισε και που συνεπάγεται ψυχολογική αποσυμπίεση, δε θα εκπλαγώ αν τελικά προχωρήσει περισσότερο απο όσο και ο πιο αισιόδοξος οπαδός τους περίμενε.

Η Ζαλγκίρις είναι επίσης μια ομάδα που θα πρέπει να έχουμε το νού μας. Με εναν ευρύ και συμπαγή λιθουανικό κορμό με αρκετά ταλαντούχους, ικανούς, αλλα και χρήσιμους παίχτες (Σονγκάιλα, Γιανκούνας, Λεκαβίτσιους, Γκουντάιτις, Γιαφτόκας κτλ) και τον Τζέημς Άντερσον στο 3 θα αποτελέσει πρόκληση για κάθε αντίπαλο που θα την υποτιμήσει. Η Αρμάνι φαίνεται δυνατή παρά τις αρκετές αλλαγές στο ρόστερ της, αλλα περιμένω πολλά σκαμπανεβάσματα φέτος απο αυτούς. Θα είναι ικανοί θεωρώ για το καλύτερο και το χειρότερο.


Ερωτηματικά εξακολουθούν και αποτελούν Γαλατά και Λαμποράλ Κούτσα. Η Γαλατά προβλέπω πάντως με το καιρό να βρίσκει μια ισορροπία, δεν είμαι το ίδιο αισιόδοξος και για τη Λαμποράλ. Για τους υπόλοιπους δεν έχω να προσθέσω κάτι ιδιαίτερο. Οι δύο γερμανικές (Μπάγερν, Άλμπα) θα βάλουν δύσκολα σε αρκετούς, αλλα έχουν ταβάνι προς το παρόν. Μετά μόνο Ερυθρός Αστέρας, Ντιναμό Σάσαρι και ίσως Νίζνι Νόβγκοροντ δείχνουν ομάδες με πιθανότητες για κάτι καλό. Οφείλω να ομολογήσω ότι δε ξέρω και πολλά για τις Λιμόζ, Τσεντεβίτα, Νεπτούνας και Τούροφ, αλλά δε περιμένω ιδιαίτερα πράγματα αυτούς. Είναι βέβαια πρωταθλήτριες ομάδες στις χώρες τους με εξαίρεση τη Νεπτούνας (περσινή φιναλίστ του Λιθουανικού πρωταθλήματος), οπότε μπορεί και να διαψευστώ, αλλά φαντάζει δύσκολο.

Προσωπικά φαβορί για το final 4 της Μαδρίτης είναι οι Ρεάλ, Φενέρ, Μπαρτσελόνα και ΤΣΚΑ. Απο εκεί και ύστερα παίζουν πολλοί, οπότε θα πρέπει να αναφέρω τη μισή ευρωλίγκα, η Μακάμπι πάντως σαν πρωταθλήτρια ευρώπης πρέπει να θεωρείται ενα σημαντικό dark horse. Αυτά λοιπόν, ελπίζω να σας έβαλα σε κλίμα ευρωλίγκας και αν δε τα κατάφερα εγώ, ίσως να τα καταφέρει το παρακάτω κοματάκι.

 Υγ. Όσοι δεν έχετε φτιάξει ακόμα τις ομάδες σας στο fantasy, μην καθυστερείτε άλλο, ένα τίποτα έμεινε...