Ο βασιλιάς είναι γυμνός

Δεν πάει και πολύς καιρός απο το προηγούμενο ποστ, αλλά οι εξελίξεις επέβαλαν το δίχως άλλο αυτό το update. Η ομάδα μέχρι τώρα παρουσιάζεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων και των προσδοκιών, γεγονός που δεν γίνεται να αγνοηθεί.

Δεν είναι το θέμα οτι έχασε τα δύο ντέρμπυ με Παναθηναϊκο ενώ θεωρητικά ξεκινούσε πιο μπροστά στη αφετηρία. Το θέμα είναι οτι και στα τρία επίσημα παιχνίδια που έχει δώσει ως τώρα σε υψηλό επίπεδο, τα δύο εκ των οποίων έχασε, έδειξε πολύ ανησυχητικά σημάδια. Και το ακόμα χειρότερο είναι οτι πολλά απο τα προβλήματα που εμφανίζει είχαν προβλεφθεί απο μεγάλη μάζα των οπαδών το καλοκαίρι.

Δεν μπορεί κανείς ας πούμε να ισχυριστεί ότι το ποιοτικό κενό στο 4 πίσω απο τον Πρίντεζη δεν έβγαζε μάτια και ό,τι ήταν τουλάχιστον αφέλεια να πιστεύει κανείς οτι ο Aγραβάνης μπορεί να σταθεί σαν δεύτερο 4άρι στον Ολυμπιακό. Προσωπικά πιο πολύ πιστεύω τον Τσαϊρελη απο τον Αγραβάνη, αλλά και αυτόν ακόμα σαν τρίτο 4άρι ενδεχομένως. Η ομάδα χρειαζόταν έναν strech power forward για να μπορεί να ανοίξει το γήπεδο, ο οποίος θα ήταν σκυλί του πολέμου στην άμυνα, ώστε να πλαισιώσει ιδανικά τον Πρίντεζη. Κάτι σαν τον Γκάμπριελ της Καρσίγιακα που είχε ακουστεί.

Αντ' αυτού σπατάλησαμε μια θέση ξένου και πήραμε τρίτο σέντερ τον Μιλουτίνοφ, έναν παίχτη που είναι λίγο απο όλα και τίποτα πολύ. Μπορεί και λίγο να ποστάρει, είναι εννίοτε καλός στα ριμπάουντ, ματσάρει συμπαθητικά ψηλά κορμιά κτλ. Όλα αυτά στο περίπου, όχι αρκετά. Συγγνώμη, αλλά για τρίτο σέντερ, όπως είχα γράψει και τρία ποστ πίσω και πολλοί ακόμα το λέγανε, βάζεις και τον Αγραβάνη. Αναλώσιμος και πιο χρήσιμος για εμένα στη θέση αυτή. Εμείς προσπαθήσαμε να κάνουμε τον Αγραβάνη με το ζόρι 4άρι επιπέδου ευρωλίγκας. Ε όχι ρε κόουτς μη μου πείς ότι δεν έπαιξες (και παίζεις ακόμα) με τη φωτιά με αυτή την απόφαση.

Η μεταγραφή Μιλουτίνοφ λοιπόν για εμένα χαρακτηρίζεται περιττή. Πάμε και στον Γιάνγκ τώρα. Το θηρίο, το θωρηκτό, τον μπουλντόζα και όλα αυτά τα ωραία που λέγαν ακόμα και "δημοσιογράφοι" το καλοκαίρι. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα απο αυτά που είχα γράψει για αυτόν στη σύγκριση με Ντάνστον τρία ποστ πίσω...

"Εν κατακλείδι θεωρώ πως αν ο Γιάνγκ μπεί περισσότερο στην πιο τακτικίστικη λογική του ευρωπαϊκού μπάσκετ και δεν στηρίζεται αποκλειστικά στο ενστικτό του και τα πλούσια σωματικά του προσόντα, μπορεί να αποδειχτεί αρκετά σημαντικότερος του Μπράιαντ. Ειδικά δε, αν δουλέψει σοβαρά και το ποστ παιχνίδι του. Αν αυτά δε γίνουν, θα βλέπουμε παιχνίδια που θα είναι κυρίαρχος, αλλά και κάποια που θα μπλοκάρει αρκετά και στις δύο πλευρές του γηπέδου, ειδικά όσο θα προχωράμε στα πιο δύσκολα ματς. "

Νομίζω μέχρι τώρα βλέπουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό ό,τι δηλώνουν τα υπογραμμισμένα σημεία. Ο παίχτης σίγουρα θέλει χρόνο γιατί δεν παίζει σε υψηλό επίπεδο πολύ καιρό, αλλά η έλλειψη αρχών στο παιχνίδι του, ώρες ώρες είναι σοκαριστική. Απο το ότι σε πολλές περιπτώσεις σε φάσεις που είναι φάτσα με το καλάθι κατεβάζει τη μπάλα χαμηλά πριν σηκωθεί, χάνοντας έτσι χρόνο, μέχρι τον τρόπο που ποστάρει, όπου δεν εκμεταλεύεται σχεδόν καθόλου το εκτοπισμά του και πολλές φορές αυτο-οδηγείται κάτω απο τη μπασκέτα με αποτέλεσμα να είναι έτοιμος να φάει τάπα απο το ίδιο το ταμπλό. Τα δε τελειώματα του στο λόου-ποστ, επιεικώς μέτρια.
Ο παίχτης χρειάζεται εντατικά μαθήματα ώστε να μάθει λίγο τη θέση που αγωνίζεται και να μη στηρίζεται τόσο στην τροφοδότηση σε πικ εν ρολ καταστάσεις. Ειδικά με τέτοιο σώμα είναι έγκλημα να είναι τόσο "λίγος" στο λόου-ποστ. Θα μπορούσε άνετα να πλησιάσει το επίπεδο του Μπατίστ κάποια στιγμή αν το εκμεταλευόταν.

Επίσης αυτός ο μύθος που καλλιέργησαν πάλι πολλοί "δημοσιογράφοι" το καλοκαίρι ότι ο Γιάνγκ στο ψηλό παιχνίδι είναι κυριάρχος είναι το λιγότερο εξοργιστικός. Ο παίχτης είναι απλά καλός στο συγκεκριμένο κομάτι. Αμυντικά δε, ο Ντάνστον ψηλά είναι ξεκάθαρα καλυτερός του, φαίνεται και απο τα περσινά τους νούμερα στα μπλοκ. Ελπίζω και αυτό να το είδατε όσοι προτρέχετε να εξυψώσετε, και να απαξιώσετε αντίστοιχα, παίχτες έτσι εύκολα.

Για εμένα ο Ολυμπιακός στο 5 αντί για Γιάνγκ έπρεπε να είχε χτυπήσει Αρτιόμ Παραχούσκι, που έπαιζε κιόλας σαν όνομα, με τα χίλια. Θα είχε ένα παίχτη φόβητρο μέσα στη ρακέτα, με πολύ δυνατό λόου-ποστ παιχνίδι, που θα μάτσαρε παραπάνω απο ιδανικά (και όχι στο περίπου) παίχτες τύπου Ραντούλιτσα και Κούζμιτς. Έναν παίχτη που δεν θα σπρωχνόταν με τίποτα και θα σκέπαζε το καλάθι, που θα συνδύαζε δύναμη και τεχνική στο φούλ. ΄Εναν παίχτη που ακόμα και στο πικ εν ρολ εγώ μπορεί και να τον έλεγα καλύτερο του Γιάνγκ. Εξηγούμαι.

Ο Γιάνγκ είναι πιο γρήγορος και εκρηκτικός. Ο Παραχούσκι όμως επειδή διαθέτει περισσότερη μπασκετική ευφυία σίγουρα στο πικ εν ρολ θα "βυθιζόταν" στο αντίπαλο καλάθι πιο σωστά και σε καλύτερο timing. Επίσης το γεγονός ότι έχει πολύ μεγαλύτερο μάκρος θα τον έκανε πιο εύκολο στόχο για λόμπες πάνω απο τα χέρια των αμυντικών. Σε άμυνα με αλλαγές πάνω στο πικ δε, δεν θα υπήρχε κανείς γκάρντ σε όλη την Ευρώπη να μπορέσει να τον σταματήσει απο το να τον βάλει μέσα στο καλάθι. Το μόνο εμφανές μειονέκτημα του Παραχούσκι σε σχέση με τον Γιάνγκ θα ήταν η πικ εν ρολ άμυνα, αλλα θα ήταν τόσα πολλά τα υπολοιπά οφέλη που θα άξιζε να προσπαθήσει ο Σφαιρό να το κρύψει αυτό με διάφορα τρικ. Εξάλλου πικ εν ρολ ψηλό η ομάδα διαθέτει στο πρόσωπο του Χάντερ.


Ο Σφαιρό λοιπόν όταν κατέληγε σε Γιάνγκ δεν τα σκέφτηκε όλα αυτά; Δεν συνυπολόγισε εκτός όλων των άλλων την απειρία του παίχτη; Λάθος όταν έχεις τον Παραχούσκι μέσα στα πόδια σου και ήδη Χάντερ στο ρόστερ, να πας να πάρεις Γιάνγκ. Όχι τόσο μεγάλο όσο το να προσπαθείς να κάνεις με τα χίλια ζόρια τον Αγραβάνη παίχτη επιπέδου και να μη παίρνεις το 4αρι που ζητάει η ομάδα, αλλα λάθος που ήδη φαίνεται παρ' όλα αυτά. Και όποιος δεν το παραδέχεται ή στέκεται σε εμφανίσεις του Γιάνγκ τύπου Τσεντεβίτα, εθελοτυφλεί. Δώσαμε 900 χιλιάρικα σε ένα παίχτη που είναι ο ορισμός της λέξης "στοίχημα", ενώ η ομάδα έπρεπε να πάρει Παραχούσκι. Ενα πολύ δυνατό πίβοτ δηλαδή, πράγμα που της λείπει καιρό τώρα. Μην πει κανείς δεν ταιριάζουν τέτοιοι παίχτες στο παιχνίδι του Ολυμπιακού, γιατι θα του πω ότι το παιχνίδι του Ολυμπιακού κάποιες φορές είναι τόσο μονόπατο που πονάνε τα μάτια μας.

Πάμε και στην πικρή ιστορία των γκάρντ τώρα. Λοιπόν η φυγή Σλούκα μπέρδεψε υπερβολικά τα πράγματα. O Στρόμπερυ αποκτήθηκε σαν αντι-Λαφαγιέτ με την υπόθεση εργασίας ότι η ομάδα θα τα βρεί με τον Σλούκα. Aυτό δεν έγινε ποτε και έτσι έμεινε αμανάτι ο παίχτης, που διαθέτει καλά στοιχεία (ενέργεια, άμυνα, μπούκα κ.α.) και χρειάζεται χρόνο για να τα δείξει, αλλα στην παρούσα φάση φαίνεται ο πιο εύκολα αντικαταστάσιμος. Θα πει κάποιος γιατί όχι ο Χάκετ ρε αδερφέ; Τι παραπάνω έχει δείξει μέχρι τώρα; Όχι πολλά παραπάνω, αν και στο παιχνίδι με την Τσεντεβίτα έκανε αρκετή αθόρυβη δουλειά. Είναι απλό. Είναι πιο κοντρολαρισμένος παίχτης, με περισσότερη εμπειρία και μεγαλύτερη κλάση. Προσωπικά πιστεύω ότι θα ανέβει και θα προσφέρει. Μπορεί και να κάνω λάθος, μιας που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχει μια εμφανή πτώση, αλλά θεωρώ ότι οverall μπορούμε να πάρουμε περισσότερα πράγματα και πιο γρήγορα απο αυτόν.

Στην παρούσα φάση η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που να πλησιάζει όσο γίνεται στο στυλ τον Σλούκα. Να μπορεί δηλαδή να δεί γήπεδο και να προσφέρει εύκολους πόντους. Ο Στρόμπερυ δεν είναι ο παίχτης που θα το κάνει με συνέπεια αυτό και η ομάδα χρειάζεται κάτι τέτοιο άμεσα και όσο πιο σίγουρα γίνεται. Δεν μπορεί να περιμένει την καλή βραδιά του Στρόμπερυ, ούτε ακόμα και του Χάκετ, ο οποίος όμως μπορεί πιο εύκολα να περιοριστεί σε οργανωτικό ρόλο και να παίρνει επιθετικές πρωτοβουλίες όποτε του επιτρέπει το παιχνίδι. Γιατί λοιπόν παρέμεινε ο Στρόμπερυ στο ρόστερ όταν χάθηκε ο Σλούκας; Ή γιατί τέλος πάντων αποκτήθηκε ο Χάκετ στη συνέχεια και όχι κάποιος άλλος γκάρντ που να είναι πιο σκόρερ και ικανός στο να βλέπει την πάσα; Είναι τυχαίο που ο Σφαιρόπουλος χθες εμπιστεύτηκε ελάχιστα τον Στρόμπερυ έχοντας σε πολύ μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού τον Λοτζέσκι στη θέση 2; Αυτό για εμένα είναι σημάδι αναγνώρισης λάθος καλοκαιρινού σχεδιασμού.

Απο την άλλη πρέπει όλοι κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι ο Σπανούλης δεν είναι ο παίχτης που ήταν κάποτε. Και πρέπει πρώτος απο όλους να το καταλάβει ο ίδιος. Ο μπασκετικός εγωισμός σε τόσο σπουδαίους παίχτες είναι λογικός και ως ένα σημείο θεμιτός, αλλά όταν αρχίζει και κάνει περισσότερο κακό στην ομάδα σου παρά καλό, πρέπει να ξεπερνιέται. Ο Βασίλης θα πρέπει αν είναι σωστός επαγγελματίας, να είναι πλέον έτοιμος να μοιραστεί τη θέση του ηγέτη και του σκόρερ στην περιφέρεια με κάποιον άλλο. Διότι έχει απωλέσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα του να σκοράρει κοντά στο καλάθι ή σε μέση απόσταση μετά απο drive ή drive και jump shoot αντίστοιχα, και στηρίζεται πλέον υπερβολικά στο μακρινό σουτ του. Πράγμα στο οποίο, παρά τα μεγάλα σουτ που έχει βάλει κατα καιρούς, δεν ήταν ποτέ βιρτουόζος.

Aυτή είναι η αλήθεια. Ήταν πάντοτε ένας τρομερός μπουκαδόρος με καλό περιφερειακό σουτ. Όταν λοιπόν φτάνει την περσινή χρονιά για πρώτη φορά στην καριέρα του να έχει επιχειρήσει στην ευρωλίγκα περισσότερα τρίποντα στο σύνολο παρά δίποντα, αυτό μας δείχνει πως δεν μπορεί πλέον να επωμιστεί το ρόλο του σκόρερ. Γιατι ο γκάρντ-σκόρερ εννοείται πως πρέπει να έχει καλό σουτ, αλλα πάνω απο όλα πρέπει να είναι slasher, να διεμβολίζει δηλαδή και να τελειώνει φάσεις ή να δημιουργεί καταστάσεις ανισορροπίας. Ο Σπαν δεν το κάνει πλέον με συνέπεια αυτό και δεν υπήρξε ποτέ καθαρός σουτέρ για να λειτουργεί κατα κύριο λόγο σαν τέτοιος τώρα, αλλα και τα τελευταια δύο-δυόμιση χρόνια θα προσθέσω εγώ.

Ο κόσμος λοιπόν όσο και να τον αγαπάει, με την σχεδόν ολοκληρωτική και άνευ όρων αποδοχή στον Σπαν, έχει συμβάλει στη δημιουργία ενός κλίματος γύρω απο τον παίχτη που δεν του επιτρέπει να βοηθήσει με τον καλύτερο τρόπο την ομάδα του. Η ασυλιά δε, που απολαμβάνει απο όλους τους δημοσιογράφους ανεξαιρέτως είναι τόσο μεγάλη που καταντάει ύποπτη. Διότι το ζητούμενο δεν είναι να απαξιώσουμε τον παίχτη που έχει προσφέρει τόσα πολλά πράγματα. Άσχετα που πάνω στα νεύρα μου προσωπικά το έχω κάνει και αυτό, το παραδέχομαι. Το ζητούμενο είναι να δούμε την πραγματικότητα για αυτό που είναι και να τον προστατεύσουμε απο το να εκτίθεται και ο ίδιος. Αν όμως τον κανακεύουν όλοι και δεν υπάρχει ίχνος κριτικής, βάσιμης και μη κακοπροαιρετής, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι ο μπασκετικός του εγωισμός θα επικρατήσει. Και ο Ολυμπιακός χρειάζεται τον Σπανούλη με καθαρό μυαλό και όχι θολωμένο και καθοδηγούμενο απο το Εγώ του.

Εν κατακλείδι όπως βλέπετε η ομάδα πάσχει σε πάρα πολλά μέτωπα. Και αγωνιστικά και σε νοοτροπία. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και κάποιος πρέπει να το πει με θάρρος πριν να είναι πολύ αργά. Ήδη χάθηκε ένας τίτλος. Με τα τωρινά δεδομένα επομένως, για να σωθεί η χρονιά επιβάλλεται να απομακρυνθεί ένας εκ των Στρόμπερυ, Χάκετ (προτιμώ Στρόμπερυ) και να αποκτηθεί ένας σκόρερ που να βλέπει γήπεδο και με τον οποίο ο Σπαν θα είναι διατεθιμένος να μοιράζεται τον χρόνο συμμετοχής. Επίσης επιβάλλεται να αποκτηθεί ένα 4άρι με τα χαρακτηριστικά που ανέφερα πιο πάνω και να περάσει ο Μιλουτίνοφ αποκλειστικά στο ρόστερ της ευρωλίγκας. Αυτές οι κινήσεις καλό θα ήταν να γίνουν αρκετά πριν το τοπ-16, γιατι διαφορετικά δεν νομίζω να προλάβει να μονταριστεί η ομάδα εν όψει των πολύ δύκολων αγωνιστικών υποχρεώσεων που θα ακολουθήσουν, ειδικά σε περίπτωση εκ νέου αστοχίας στη στελέχωση. Τέλος πρέπει να γίνουν εντατικά μαθήματα της θέσης 5 στον Γιάνγκ, διότι η επένδυση του Ολυμπιακού πάνω του θα πάει χαμένη διαφορετικά.

Ο κόουτς Σφαιρόπουλος έβαλε πολλά στοιχήματα και μάλλον τη πάτησε. Λάθη δεν κάνουν όμως μόνο όσοι δεν προσπαθούν. Υπάρχει χρόνος για να φτιάξουν τα πράγματα κάνοντας τις απαραιτητές προσθαφαιρέσεις και ανακατατάξεις, ώστε να έχουμε τουλάχιστον μια πιο ορθολογική ομάδα και να διεκδικήσουμε με περισσότερες αξιώσεις ό,τι καλύτερο. Αν δεν διαφανεί ουσιαστικά κάποια τέτοια πρόθεση βέβαια, τότε νομίζω δικαίως θα μιλάμε και για τον κόουτς απο άλλη βάση πια. Ελπίζω να μην χρειαστεί.

Υγ. Όσον αφορά τον Παπ, είναι ένας παίχτης που τον θέλουμε οι περισσότεροι Ολυμπιακοί, αλλα αντικειμενικά δεν αποτελεί προτεραιότητα τώρα. Μακάρι να έρθει, αλλά μόνο αν δεν εμποδίσει κάποια κίνηση που είναι απολύτως απαραίτητη.

Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός: citius, altius, fortius

Πρώτο επίσημο ματς της σεζόν 2015-2016 αύριο, και τι ματς!

Κλασικά, όπως πολλές φορές την τελευταία δεκαετία, συναντιόμαστε στην πρεμιέρα του κυπέλου με τον Παναθηναϊκό. Το άλλο σενάριο που παίζει συνήθως είναι ότι τους βρίσκουμε στον τελικό. Ένα σενάριο με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον για το που θα καταλήξει τελικά ο τίτλος, μιας που αν κατα 99% ξέρεις τον τροπαιούχο με το καλημέρα, χάνεται όλο το νόημα.
Φέτος ανεβαίνουν βέβαια και άλλες ομάδες, οπότε μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο σαν φίλαθλοι και λάτρεις του μπάσκετ. Σαν Ολυμπιακοί βέβαια, ελπίζουμε και θέλουμε να το πάρει η ομάδα μας.

Αν ξεπεράσουμε πάντως τη συζήτηση περί ενδιαφέροντος (σε έναν ούτως ή άλλως υποβαθμισμένο θεσμό) θεωρώ ότι μας συμφέρει που πετυχαίνουμε σε αυτό το χρονικό σημείο τον "αιώνιο αντίπαλο". Και εξίσου μας συμφέρει που θα τον πετύχουμε πάλι πολύ νωρίς στη έδρα του στο πρωτάθλημα. Εξηγούμαι.

Ο Παναθηναϊκός έκανε μερικές αρκετά αξιολογές κινήσεις και αυτό είναι κάτι που σε βάθος χρόνου θα φανεί. Έβαλε και ένα στοίχημα με τον Φέλντεϊν βέβαια, αλλα οι υπολοιπές επιλογές φαίνοται απο αρκετά εώς ικανοποιητικά ασφαλείς. Δεν θα καθίσω να κάνω ιδιαίτερη ανάλυση για τα αγωνιστικά οφέλη του Παναθηναϊκου, ο οποίος θα έχει και τον... θεριακλή Γκιστ στη 12αδα! Θα αποκαλυφθούν όλα στην πορεία.

Απο εκεί και ύστερα όμως, το μόνο σίγουρο είναι ότι μιλάμε για μια πιο διαφορετική ομάδα σε σύγκριση με πέρσυ, απο ό,τι είναι ο φετινός Ολυμπιακός σε σχέση με τον περσινό. Οι αλλαγές που γίναν σε εμάς ήταν κατα κύριο λόγο βελτιωτικές, ενώ στον Παναθηναϊκο δομικές. Επομένως χρειάζεται περισσότερο χρόνο να μπεί σε μια νέα φιλοσοφία και να βρεθούν μεταξύ τους οι βασικότατοι νεαποκτηθέντες. Επιπλέον θεωρώ ότι μέσα στη χρονιά ο Παναθηναϊκός πιθανότα θα κινηθεί για να κλείσει τη μία θέση ξένου που έχει αφήσει ανοιχτή, μάλλον με κάποιον mobile ψηλό. Οπότε αν τον πετυχαίναμε πιο μετά, ίσως ο Σάσα Τζόρτζεβιτς να είχε ένα έξτρα όπλο στη διαθεσή του, κυρίως όσον αφορά την αντιμετώπιση και εκτέλεση του pick n' roll.

Η ομάδα μας πάλι, παρέμεινε πιο συμπαγής στον κορμό της (Σπαν, Πριντ, Λοτζε και ίσως Μάντζαρης παραμένουν στην βασικη 5άδα) και συμπληρωσέ το ήδη υπάρχον ρόστερ με αρκετά ελπιδοφόρες επιλογές.

Προσωπικά βέβαια έχω κάποιες ενστάσεις πάνω στη στελέχωση, τις οποίες διατύπωσα δύο ποστ πίσω, αλλά παρ' όλα αυτά σε σχέση με πέρσυ η μόνη ξεκάθαρα δομική αλλαγή είναι η φυγή Σλούκα. Ο οποίος βέβαια μπορεί να ερχόταν απο τον πάγκο, άλλα όπως έχουμε πεί αποτέλεσε συχνά την περσινή χρονιά έναν παίχτη βαρόμετρο, του οποίου τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά δεν αναπληρώθηκαν εντελώς.
Πέραν αυτού όμως, ο Ολυμπιακός με τις κινήσεις που έκανε, φαίνεται να κέρδισε σε ποιότητα και σε δύναμη, χωρίς θεωρητικά να χάσει κάτι που ήδη είχε απο αυτούς που έφυγαν και κυρίως χωρίς να ξεφεύγει απο τις αγωνιστικές αρχές του. Απλά ψήλωσε, έγινε ακόμα πιο σκληρός περιφερειακά, απέκτησε περισσότερο την προσωπική φάση και μάλλον αύξησε και την αθλητικότητα του σαν ομάδα. Το μότο φέτος, άρα και αύριο, πρέπει να είναι "μια απο τα ίδια, αλλά πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά". Και πιστεύω θα είναι. Δεν ξέρω αν έχει απάντηση ακόμα σε αυτό ο Παναθηναϊκός. Ίσως ο χαρακτήρας κάποιων παιχτών του, άλλα απο την άλλη παίχτες με χαρακτήρα έχει και ο Ολυμπιακός.

Μοιάζει πιο έτοιμη λοιπόν η ομάδα μας για το αυριανό παιχνίδι και πιστεύω ότι εύκολα ή δύσκολα θα το πάρει. Το ματς στο ΟΑΚΑ είναι άλλη κουβέντα, αλλα σίγουρα οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.
Προφανώς στα ντέρμπυ δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος, αλλά σε βάθος χρόνου ο Παναθηναϊκός θα γίνει πολύ πιο επικίνδυνος αντίπαλος απο ό,τι είναι τώρα. Επομένως είναι ευκαιρία να εκμεταλευτούμε την καλύτερη θέση που έχουμε στη αφετηρία...

Eurobasket 2015

Η αυγουστιάτικη ραστώνη και διάφορα άλλα γεγονότα με έχουν κάνει να μην πολυασχολούμαι με το blog τον τελευταίο καιρό.
Παρ' όλα αυτά, μιας που υπάρχει Eurobasket προ των πυλών και για να μη χαλάσει και η παράδοση που με θέλει να κάνω τουλάχιστον ένα post κάθε μήνα, είπα να φτιάξω ενα σύντομο ποστάκι να ξεμπουκώσουμε κιόλας.
Εδώ πέρα λοιπόν θα πάμε τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Eurobasket και ελπίζω να δούμε ωραία ματσάκια και να έχουμε να μιλάμε για μεγάλες επιτυχίες της εθνικής.

Πρώην και νυν, πλην και συν

 Η στελέχωση της ομάδας για τη νέα σεζόν έχει ήδη προχωρήσει αρκετά, οπότε μπορούμε να κάνουμε μια εκτίμηση για το που βρισκόμαστε και αν η ομάδα θα παρουσιαστεί καλύτερη ή χειρότερη του χρόνου.

Στη θέση του Κώστα Σλούκα ήρθε ουσιαστικά ο Ντάνιελ Χάκετ. Αρκετά διαφορετικοί παίχτες. Με την απώλεια του Κώστα η ομάδα χάνει έναν απο τους καλύτερους δημιουργούς της, όχι μόνο στο pick n' roll, αλλα γενικότερα. Το μάτι που έχει για την πάσα στον ελεύθερο παίχτη και η ικανότητα να την περνάει ακόμα και μέσα απο την τρύπα της βελόνας θα λείψουν στον Ολυμπιακό. Όχι ότι ο Χάκετ είναι ένα κακό point guard, κάθε άλλο, απλά ο Κώστας στο συγκεκριμένο κομάτι είναι απο τους καλύτερους που υπάρχουν. Ενα ακόμα στοιχείο που θα χάσουμε με την φυγή του Σλούκα είναι το μακρινό σουτ. Χωρίς να τον λες καθαρόαιμο σουτέρ, ο Κώστας δεν είναι κάποιος που μπορείς να αγνοήσεις περιφερειακά, όντας ικανός να βάλει μεγάλα σουτ. Αυτό σε συνδυασμό με την ικανοτητά του στη δημιουργία, τον κάνει συχνά τον game changer οταν ένα παιχνίδι κολάει και δεν μπαίνει...γκολ με τίποτα! Ο Χάκετ δεν είναι εξίσου καλός σουτέρ με τον Κώστα και αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να σχεδιάζουν οι αντίπαλοι την τακτική τους βάσει αυτού του γεγονότος και να ρισκάρουν το σουτ του.

Απο την άλλη με τον Χάκετ βάζεις εναν πολύ ταλαντούχο παίχτη στο ένας με έναν στην ομάδα σου. Στοιχείο που ο Σλούκας έχει βελτιώσει αρκετά τα τελευταία χρόνια, αλλα σίγουρα υστερεί απέναντι στον Ιταλό γκάρντ, ο οποίος πέρα απο το πολύ καλό του drive εκμεταλεύεται και το ύψος του ώστε να πάρει πόντους ακόμα και ποστάροντας τον προσωπικό του αντίπαλο. Επομένως εν δυνάμει είναι ένας παίχτης επιπλέον, πλην Σπανούλη, που μπορεί να σε ξεκολήσει, αντικαθιστώντας ως ένα βαθμό το δημιουργικό κενό που αφήνει ο Σλούκας με το να φτιάχνει φάσεις για τον εαυτό του. Εξάλλου όπως είπα δεν είναι κακός δημιουργός ο Χάκετ, βλέπει γήπεδο, ενώ και το ύψος του τον βοηθάει να βρίσκει γωνίες πάσας που ενα πιο κοντό γκαρντ δεν θα μπορούσε. Ένας αξιοπρεπής δημιουργός χωρίς αμφιβολία, του οποίου η ικανότητα στο man to man μπορεί τελικά να προκαλέσει περισσότερες έξτρα πάσες εξαιτίας των βοηθειών που θα πηγαίνουν πάνω του.
Και βέβαια με τον Ιταλό έχεις ένα πολύ πιο αξιόπιστο αμυντικά παίχτη, ο οποίος μπορεί και λόγω ύψους, άλλα και λόγω περισσότερης δύναμης και νεύρου, να ανταποκριθεί ακόμα και σε άμυνα με αλλαγές στα σκριν. Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι τα μακριά του χέρια θα μικραίνουν περισσότερο τους διαδρόμους πάσας του αντιπάλου, ενώ θα τον βοηθήσουν να κάνει πολύ περισσότερα κλεψίματα απο ό,τι θα έκανε ο Κώστας.
Όσον αφορά αυτό το ζευγάρι πρώην και νυν λοιπόν, θεωρώ οτι με την έλευση Χάκετ η ομάδα κερδίζει περισσότερα απο όσα χάνει, ειδικά αν ο παίχτης καταφέρει και εγκλιματιστεί. Βρίσκω τον Ιταλό ένα παίχτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά με μεγαλύτερη συνέπεια απο ό,τι ο Κώστας, αρκεί να έχει το μυαλό του στο μπάσκετ και να καταλάβει που ήρθε.

Πάμε στο επόμενο ζευγάρι τώρα.
Ο Μπράιαντ Ντάνστον έφυγε, ο Πάτρικ Γιάνγκ ήρθε. Και εδώ δύο σχετικά διαφορετικοί παίχτες.
Αυτό που έχουν κοινό όμως είναι ότι κανείς τους δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστος στο low post. Η ομάδα και φέτος δεν θα έχει κάποιον που να μπορεί να παίξει, με συνέπεια, με πλάτη στο καλάθι σε περίπτωση που το pick n' roll "μπουκώνει". Για εμένα αυτό παραμένει μεγάλο μειονέκτημα και αυτός είναι ένας απο τους λόγους που ήθελα διακαώς τον Παραχούσκι, επειδή επιθυμούσα ένα σημείο αναφοράς μέσα στη ρακέτα. Παρεμπιπτόντως ο Παραχούσκι θα μάτσαρε ιδανικά τον Ραντούλιτσα.

Για να μην ξεφεύγουμε όμως, αμιγώς στη σύγκριση μεταξύ των δύο, το σαφές πλέονεκτημά του Ντάνστον για εμένα απέναντι στον Γιάνγκ είναι η άμυνα ψηλά, άλλα και η μεγαλύτερη εμπειρία του σε μεγάλα παιχνίδια επιπέδου top-16 και play-off ευρωλίγκας. Ο Ντάνστον σίγουρα σκεπάζει το καλάθι καλύτερα και ξέρει πως πρέπει να αντιμετωπίσει το pick n' ρroll  σε όλες τις αμυντικές εκδοχές με περισσότερη αποτελεσματικότητα, αυτό βέβαια όταν δεν κάνει επιπόλαια φάουλ και έχει το μυαλό του στο παιχνίδι. Ο Γιάνγκ απο την άλλη μπορεί να υστερεί σε μάκρος, αν και ψηλότερος, αλλά το εκτοπισμά του τον βοηθάει ώστε να κρατάει πιο εύκολα βαριά σέντερ μακριά απο το καλάθι. Δεν είναι εξίσου καλός με τον Μπράιαντ στην αμυνά πάνω απο τη στεφάνη, χωρίς όμως να είναι και κακός. Κυνηγάει τις φάσεις ψηλά, αν και στην άμυνα στο pick n' roll κάποιες φορές χάνεται εύκολα. Το πλεονέκτημα του σε σύγκριση με τον Ντάνστον εδώ, είναι ότι έχει περισσότερη έκρηξη και έτσι μπορεί να καλύψει πιο γρήγορα χώρο. Για τον ίδιο λόγο, επιθετικά στο pick n' roll λογικά θα είναι πιο θετικός, ενώ και ο συνδυασμός δύναμης και όγκου πιθανότατα να τον κάνουν πιο αποτελεσματικό μετα απο επιθετικό ριμπάουντ. Στις βολές κινούνται και οι δύο στα ίδια μέτρια επίπεδα του 60% πάνω-κάτω.
Εν κατακλείδι θεωρώ πως αν ο Γιάνγκ μπεί περισσότερο στην πιο τακτικίστικη λογική του ευρωπαϊκού μπάσκετ και δεν στηρίζεται αποκλειστικά στο ενστικτό του και τα πλούσια σωματικά του προσόντα, μπορεί να αποδειχτεί αρκετά σημαντικότερος του Μπράιαντ. Ειδικά δε, αν δουλέψει σοβαρά και το ποστ παιχνίδι του. Αν αυτά δε γίνουν, θα βλέπουμε παιχνίδια που θα είναι κυρίαρχος, αλλά και κάποια που θα μπλοκάρει αρκετά και στις δύο πλευρές του γηπέδου, ειδικά όσο θα προχωράμε στα πιο δύσκολα ματς. Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι έχει γενικά τις δυνατότητες να δημιουργήσει περισσότερο αντίκτυπο και σε μεγαλύτερη συχνότητα απο τον Ντάνστον, επομένως κρίνω την μεταγραφή ως βελτιωτική. Αν τώρα ο Μπράιαντ κάνει στην Εφές μια σεζόν όπως την πρώτη που έκανε στην ομάδα μας, ίσως να αναθεωρήσω.

Το τρίτο ζευγάρι των πρώην-νυν είναι αυτό του Όλιβερ Λαφαγιέτ και του Ντι Τζέι Στρόμπερυ. Τον δεύτερο δεν τον έχω παρακολουθήσει να παίζει, επομένως οι εκτιμήσεις μου για αυτόν κατα ένα μεγάλο βαθμό έχουν να κάνουν με διάφορα reports και βιντεάκια που κυκλοφορούν στο νετ, καθώς και τα στατιστικά του παίχτη.
Φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε εδώ, όπως και στη περίπτωση του Χάκετ, με μια σαφή αναβάθμιση αμυντικά στην περιφέρεια. Ο Λαφαγιέτ ήταν καλός περιφερειακός αμυντικός, αλλα ο Στρόμπερυ, όπως λέγεται, είναι το γκάρντ που θα σου βγάλει τα συκώτια, αυτός που θα ρίξεις πάνω στον πιο επικίνδυνο παίχτη του αντίπαλου. Και αυτός ψηλός για γκάρντ, μπορεί να παίξει άμυνα απο το ένα ως το τρία, αλλά να ανταπεξέλθει επίσης σε άμυνα με αλλαγές στα σκρίν. Μοιάζει αρκετά στον Χάκετ, με τη διαφορά ότι δεν έχει τόσο το ταλέντο του Ιταλού στο ένας με έναν, αλλά παρ' όλα αυτά επιτίθεται στο καλάθι χωρίς να φοβάται με όπλο του την πολύ καλή crossover τρίπλα που έχει. Ο Λαφαγιέτ απο την άλλη, επιχειρούσε σπανιότατα να πλησιάσει το καλάθι και να τελειώσει τη φάση. Επίσης ο Στρόμπερυ, όπως και ο Χάκετ, μπορεί να ανέβει και στη θέση "3" σε σχήμα με τρία γκάρντ.
 Δημιουργικά φαίνεται να είναι στα ίδια, ίσως και καλύτερος του Όλιβερ, αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Πάντως στα στατιστικά του καταγράφεται ένας αξιοπρεπής αριθμός ασίστ. Όσον αφορά το θέμα του σουτ, με ένα ποσοστό στα τρίποντα που αγγίζει το 36% συνολικά σε τούρκικο πρωτάθλημα και eurocup, σουτέρ δεν τον λες, αλλα δεν θεωρώ ότι υπολείπεται και ιδιαίτερα του Λαφαγιέτ. Είναι καθαρά παίχτης ρυθμού που στη μέρα του θα τα βάλει μαζεμένα ή θα τα σπάσει αντίστοιχα. Πάνω-κάτω ό,τι έκανε ο Όλιβερ που ίσως να είναι λίγο πιο σταθερός εδώ. Λίγο όμως. Απο την άλλη, με την τρέλα που φαίνεται να τον διακρίνει, ο Στρόμπερυ ίσως να βάλει πιο σημαντικά σουτ όταν η μπάλα θα καίει.
Συμπερασματικά μιλάμε για έναν παίχτη που όλα δείχνουν ότι θα προσφέρει πολλά περισσότερα αν βρεί το ρόλο του στην ομάδα. Ο Λαφαγιέτ δεν ήταν επ' ουδενί τόσο πολυδιάστατος.

Το πρόσημο λοιπόν βάζοντας κάτω τις τρείς αποχωρήσεις και τις τρείς αφίξεις παιχτών μοιάζει σαφέστατα θετικό. Ειδικά όσον αφορά την άμυνα, γενικότερα το κομάτι της ενέργειας και το στοιχείο της δημιουργίας προσωπικών φάσεων και απο άλλους παίχτες πλην Σπανούλη και Πρίντεζη. Ίσως να χάσαμε λίγο σε δημιουργία και σε απειλή απο την περιφέρεια, άλλα θεωρώ ότι είναι πράγματα που "κρύβονται" αν η ομάδα δέσει.

Στα άλλα θέματα επάνδρωσης και σχεδιασμού της ομάδας θεωρώ ότι η προσθήκη Αθηναίου είναι μια καλή συμπληρωματική κίνηση στα γκαρντ, αλλά αυτό που με καίει αυτή τη στιγμή είναι τι θα γίνει με τη θέση "4".
Πιστεύω ότι μας λείπει και χρειαζόμαστε οπωσδήποτε έναν αθλητικό power forward που να έχει νεύρο και έφεση στην άμυνα πάνω απο τη στεφάνη. Θεωρώ ότι αν πάμε με την τριάδα Πρίντεζης-Αγραβάνης-Τσαϊρέλης θα υπάρξει πρόβλημα στα ματσαρίσματα με αντίστοιχα τέτοια 4άρια σαν αυτό που περιγράφω. Η ομάδα χρειάζεται ένα φόβητρο αμυντικά ψηλά, μιας που Χάντερ και Γιάνγκ είναι καλοί, αλλά όχι εξαιρετικοί σε αυτόν τον τομέα, και επίσης αγωνίζονται στη ίδια θέση, άρα δεν μπορείς να τους χρησιμοποιήσεις μαζί. Αν μάλιστα αυτό το 4άρι έχει και μια στοιχειώδη έφεση στο σκοράρισμα, ακόμα καλύτερα. Ουσιαστικά ζητάω μια αναβάθμιση του Πέτγουεϊ.

Για εμένα έχει περισσότερη λογική να δουλευτεί ο Αγραβάνης σαν σέντερ και να συμπληρώσει την τριάδα ψηλών, παρά να λογίζεται ως 4άρι. To σώμα του και τα αγωνιστικά του στοιχεία αυτό υποδεικνύουν. Στο τέλος της περασμένης αγωνιστικής περιόδου έδειξε ότι έχει αρχίσει να δουλεύει το ποσταρισμά του και γενικά φάνηκε να ματσάρει καλύτερα αμυντικά με αντίπαλους σέντερ, παρά με 4άρια που τα περισσότερα είναι πιο ευκίνητα απο αυτόν και τον εκθέτουν. Μάλιστα σαν 5άρι θα έχει και το πλεονέκτημα να μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα το συμπαθητικό σουτ που έχει.
Θα είναι λάθος για εμένα να μείνουμε όπως είμαστε στο 4 και να πάμε να πάρουμε άλλον έναν σέντερ όπως πιθανολογείται, αντί να δουλέψουμε τον Αγραβάνη που έχει όλα τα φόντα να γίνει αξιολογότατος εκεί.

Αν παρ' όλα αυτά δώσουμε την τελευταία θέση ξένου σε κάποιο 5άρι, καλό θα ήταν αυτός να είναι κλασικό πίβοτ ή ένα 4αρο5άρι τύπου Βέσελυ που πλησιάζει αυτό που λέω. Τότε θα πω ότι χαλάλι που δεν έγινε το δικό μου, τουλάχιστον πήραμε κάτι που μας έλειπε. Το ενδεχόμενο να κρατήσουμε τη θέση καβάτζα για μέσα στη χρονιά δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Προτιμώ ο παίχτης να έχει αποκτηθεί όταν υπάρχουν περισσότερες επιλογές και να έχει κάνει κανονικά την προετοιμασία του. Εκτός πια και αν περιμένουμε κάτι το εξαιρετικό.

Αυτά για τώρα guys. Τα ξαναλέμε...